Jean-Claude Juncker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jean-Claude Juncker
Ioannes Claudius Juncker die 7 Martis 2014.jpg
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1954
Redange
Premier Luksemburga
Przynależność polityczna Chrześcijańsko-Społeczna Partia Ludowa
Okres urzędowania od 20 stycznia 1995
do 4 grudnia 2013
Poprzednik Jacques Santer
Następca Xavier Bettel
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Zasługi Wielkiego Księstwa Luksemburga Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii Krzyż Wielki Królewskiego Orderu Rycerzy Pana Naszego Jezusa Chrystusa Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa) Kollana Orderu Pro Merito Melitensi Odznaka za Zasługi dla Republiki Austrii - Wielka Złota Odznaka Honorowa na Wstędze Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Medal za Zasługi dla Badenii-Wirtembergii Order Zasługi Nadrenii-Palatynatu Order Dostyk I klasy (Kazachstan) Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą i Wstęgą Orderu Zasługi RFN Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jean-Claude Juncker (ur. 9 grudnia 1954 w Redange) – luksemburski polityk i prawnik, nieprzerwanie od 1995 do 2013 premier Luksemburga, a od 1984 do 2013 członek rządu luksemburskiego. 15 lipca 2014 wybrany na stanowisko przewodniczącego Komisji Europejskiej, które ma objąć 1 listopada 2014.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność do 1995[edytuj | edytuj kod]

Ukończył szkołę średnią Lycée Michel Rodange, następnie studia prawnicze na Uniwersytecie w Strasburgu. Uzyskał uprawnienia zawodowe w ramach krajowego samorządu prawniczego, zajął się jednak działalnością polityczną w ramach Chrześcijańsko-Społecznej Partii Ludowej (CSV). Był sekretarzem parlamentarnym tego ugrupowania. W 1984 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Izby Deputowanych. Od tego czasu skutecznie ubiegał się o reelekcję w kolejnych wyborach krajowych, w tym także w 2013.

Również od 1984 nieprzerwanie wchodzi w skład kolejnych rządów. W trzech gabinetach Jacques'a Santera pełnił funkcję ministra pracy, a następnie od lipca 1989 do stycznia 1995 ministra finansów i ministra pracy. W 1990 przejął kierownictwo partii chadeckiej, zastępując Jeana Spautza.

Premier Luksemburga[edytuj | edytuj kod]

20 stycznia 1995 stanął na czele luksemburskiego rządu, kontynuując koalicję z Luksemburską Socjalistyczną Partią Robotniczą (LSAP), której jeden z liderów Jacques Poos pozostał wicepremierem. Jean-Claude Juncker kontynuował jednocześnie pracę jako minister finansów oraz pracy i zatrudnienia. W tym samym roku zrezygnował z przywództwa w CSV (funkcję tę przejęła Erna Hennicot-Schoepges). Po zwycięstwie chadeków w 1999 ponownie stanął na czele gabinetu (przy zachowaniu teki ministra finansów), tym razem współtworzonego przez Partię Demokratyczną (wicepremierem została Lydie Polfer). Doprowadził tym samym do zakończenia współpracy z LSAP trwającej łącznie 15 lat.

W 2004 po słabym wyniku wyborczym demokratów odnowił koalicję z socjalistami (na stanowisko zastępcy powołał Jeana Asselborna), po raz trzeci obejmując urząd premiera wraz z resortem finansów. W 2005 przed referendum dotyczącym tzw. eurokonstytucji publicznie zadeklarował rezygnację w przypadku jej odrzucenia[1] (ostatecznie za jej przyjęciem opowiedziało się około 57% głosujących).

W wyborach w 2009 partia chrześcijańsko-społeczna odnotowała najlepszy wynik od 45 lat, Jean-Claude Juncker po raz czwarty został premierem, przejmując też ministerstwo skarbu. 11 lipca 2013 przedłożył swoją rezygnację wielkiemu księciu Henrykowi. Doszło do tego na skutek utraty poparcia ze strony koalicyjnych socjalistów Aleksa Bodry'ego w związku z ujawnionym w raporcie parlamentarnym skandalem korupcyjnym w służbach specjalnych Service de Renseignement de l'Etat i brak w ich ocenie wyciągnięcia przez premiera konsekwencji wobec kierownictwa SREL[2][3]. Pozostał na czele rządu, rozpisując jednak przedterminowe wybory, w których CSV ponownie odniosła zwycięstwo.

Pomimo wygranej chadeków partia ta znalazła się w opozycji. Nową koalicję zawiązali demokraci, socjaliści i zieloni. 4 grudnia 2013 nowym premierem został Xavier Bettel.

Przewodniczący Komisji Europejskiej[edytuj | edytuj kod]

7 marca 2014 Jean-Claude Juncker na kongresie Europejskiej Partii Ludowej został oficjalnym kandydatem EPP na nowego przewodniczącego Komisji Europejskiej[4]. 27 czerwca 2014 nominowany do objęcia tego stanowiska[5][6]. 15 lipca 2014 Parlament Europejski wybrał go na ten urząd[7][8][9].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Luxembourg rebuffs eurosceptics (ang.). bbc.co.uk, 2005-06-03. [dostęp 2013-07-12].
  2. Luxembourg PM Juncker offers government resignation (ang.). 2013-07-11. [dostęp 2013-07-12].
  3. Premier Luksemburga podał się do dymisji przez skandal w służbach. wyborcza.pl (archive.is), 2013-07-11. [dostęp 2013-07-11].
  4. EU veteran Juncker wins centre-right backing for top Brussels job (ang.). reuters.com, 7 marca 2014. [dostęp 2014-03-07].
  5. Jean-Claude Juncker – nowy szef Komisji Europejskiej. wyborcza.pl, 27 czerwca 2014. [dostęp 2014-06-28].
  6. Jean-Claude Juncker soll neie Kommissiounspresident ginn (luks.). rtl.lu, 27 czerwca 2014. [dostęp 2014-07-15].
  7. Juncker: Wspólna waluta chroni Europę. Pomyślmy o budżecie dla strefy euro. wyborcza.pl, 15 lipca 2014. [dostęp 2014-07-15].
  8. Parlament wybiera Jean-Claude Junckera na Przewodniczącego Komisji Europejskiej. europarl.europa.eu, 15 lipca 2014. [dostęp 2014-07-15].
  9. Europaparlament: Juncker zum neuen EU-Kommissionschef gewählt (niem.). spiegel.de, 15 lipca 2014. [dostęp 2014-07-15].
  10. Bundeskanzler Anfragebeantwortung (niem.). parlament.gv.at. [dostęp 2014-07-24]. s. 1978.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]