Jean-Claude Killy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jean-Claude Killy
Jean-Claude Killy w 2011 roku
Jean-Claude Killy w 2011 roku
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1943
Saint-Cloud
Klub CS Val d'Isère
Debiut w PŚ 5.01 1967, Berchtesgaden
(4. miejsce – slalom)
Pierwsze punkty w PŚ 5.01 1967, Berchtesgaden
(4. miejsce – slalom)
Pierwsze podium w PŚ 6.01 1967, Berchtesgaden
(3. miejsce – gigant)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 9.01 1967, Adelboden
(gigant)
Dorobek medalowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Jean-Claude Killy w Wikicytatach

Jean-Claude Killy (ur. 30 sierpnia 1943 w Saint-Cloud) – francuski narciarz alpejczyk, trzykrotny mistrz olimpijski, sześciokrotny mistrz świata, pierwszy zdobywca Pucharu Świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sukces w karierze Jean-Claude Killy osiągnął w 1961 roku, kiedy zdobył złote medale w zjeździe, slalomie, gigancie i kombinacji alpejskiej podczas mistrzostw Francji juniorów[1]. Rok później wygrał swoje pierwsze międzynarodowej zawody, zwyciężając w gigancie podczas zwodów Critérium de la première neige w Val d'Isère. Nie wystąpił jednak na mistrzostwach świata w Chamonix w 1962 roku, bowiem trzy tygodnie przed zawodami złamał nogę. Podczas zjazdu w Cortina d'Ampezzo Killy stracił równowagę i upadł. Od razu wstał i ukończył wyścig na jednej narcie, notując najlepszy czas zawodów[2]. Wkrótce potem został powołany do obowiązkowej służby wojskowej. Stacjonował w Algierii, gdzie zaraził się dyzenterią i chorował na zapalenie wątroby[1]. Mimo, iż nie doszedł do pełni sił wystartował na igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku w 1964 roku. W biegu zjazdowym upadł, ale ukończył wyścig. W slalomie stracił wiązanie i nie dotarł do mety, ukończył jedynie giganta, zajmując piątą pozycję[2]. W 1964 roku zdołał jednak wygrać giganta podczas zawodów Arlberg-Kandahar w Garmisch-Partenkirchen.

Killy na podium ZIO 1968

Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Portillo zwyciężał w zjeździe i kombinacji, bezpośrednio wyprzedzając swego rodaka, Léo Lacroix. Ponadto gigancie był piąty, a w slalomie zajął ósme miejsce. Ponadto w tym samym roku zwyciężył również w slalomie i kombinacji podczas zawodów Arlberg-Kandahar w Mürren, zjazd giganta i kombinację w zawodach Critérium de la première neige oraz slalom podczas zawodów Hahnenkammrennen w Kitzbühel. W tych ostatnich zawodach wygrał w slalomie także rok wcześniej. Debiut w zwodach Pucharu Świata zanotował 5 stycznia 1967 roku w Berchtesgaden, zajmując czwarte miejsce w slalomie. Tym samym już w swoim debiucie zdobył pierwsze pucharowe punkty. Były to równocześnie pierwsze w historii zawody tego cyklu. Dzień później wywalczył pierwsze pucharowe podium, zajmując trzecie miejsce w gigancie, za dwoma rodakami: Georgesem Mauduitem i Léo Lacroix. W kolejnych zawodach, 9 stycznia w Adelboden odniósł pierwsze pucharowe zwycięstwo, wygrywając slalom gigant. W kolejnych dwunastu zawodach sezonu 1966/1967 nie wygrał tylko raz (zajął wtedy drugie miejsce). W klasyfikacji generalnej był zdecydowanie najlepszy, zdobywając blisko dwukrotnie więcej punktów niż drugi w klasyfikacji Austriak Heinrich Messner. Jako jedyny w historii zwyciężył w klasyfikacjach wszystkich konkurencji (zjazdu, slalomu i giganta). W 1967 roku wygrał też zjazd, slalom i kombinację podczas zawodów Lauberhornrennen w Wengen, giganta i kombinację na Critérium de la première neige, zjazd i kombinację na zawodach Arlberg-Kandahar w Sestriere oraz zjazd, slalom i kombinację na zawodach Hahnenkammrennen.

Francuz zwyciężył ponownie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w sezonie 1967/1968. Nie dominował jak rok wcześniej, siedmiokrotnie stawał na podium, odnosząc przy tym trzy zwycięstwa. Najlepszy był 8 stycznia w Adelboden i 10 marca w Méribel w gigancie oraz 29 marca 1968 roku w Rossland w slalomie. W poszczególnych klasyfikacjach był pierwszy w gigancie oraz drugi w zjeździe i slalomie. W zjeździe wyprzedził go Austriak Gerhard Nenning, a w slalomie lepszy był Dumeng Giovanoli ze Szwajcarii. W lutym 1968 roku startował na igrzyskach olimpijskich w Grenoble, zdobywając złote medale we wszystkich konkurencjach. Powtórzył tym samym wynik Austriaka Toniego Sailera, który dokonał tego podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1956. Zwycięstwo w slalomie Francuz odniósł w kontrowersyjnych okolicznościach. Jego największy rywal – Karl Schranz z Austrii zatrzymał się podczas swego przejazdu na zamglonej trasie, twierdząc później, że ktoś wszedł na trasę. Pozwolono mu powtórzyć przejazd i Austriak uzyskał czas lepszy od Francuza. Jednakże jury zdyskwalifikowało Schranza i przyznała zwycięstwo Killy'emu[3]. Igrzyska w Grenoble były jednocześnie rozgrywane jako mistrzostwa świata, jednak kombinację rozgrywano tylko w ramach drugiej z tych imprez. W konkurencji tej Killy pewnie zwyciężył, wyprzedzając Dumenga Giovanolego o blisko 33 pkt i Heinricha Messnera o ponad 38 pkt. Odniósł także zwycięstwa w kombinacji na zawodach Hahnenkammrennen oraz zjeździe podczas Critérium de la première neige. Po tych igrzyskach postanowił zakończyć karierę.

Do narciarstwa powrócił na krótko w latach 1972-1974, wygrywając parę zawodów w Stanach Zjednoczonych. W 1973 roku został mistrzem świata zawodowców[4].

Po zakończeniu kariery związał się z biznesem sportowym, występował w reklamach i filmach fabularnych. Uczestniczył także w rajdach samochodowych (m.in. w Rajdzie Paryż-Dakar i 24-godzinnym rajdzie Le Mans).

W latach 1977-1994 był członkiem zespołu wykonawczego Komitetu Narciarstwa Alpejskiego FIS. Był współprzewodniczącym Komitetu Organizacyjnego igrzysk olimpijskich w Albertville w 1992 r[5]. W latach 1992-2001 przewodniczył Towarzystwu Tour de France. W latach 1995-2008 był członkiem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. W 2000 roku został odznaczony orderem Legii Honorowej II klasy.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Killy urodził się w Saint-Cloud pod Paryżem, ale wychował się w Val d'Isère. Gdy miał siedem lat jego matka opuściła rodzinę i przeprowadziła się na południe, zostawiając jego i dwójkę rodzeństwa. Niedługo później Killy trafił do szkoły z internatem w Chambéry, jednak w wieku 15 lat rzucił szkołę i skoncentrował się na narciarstwie[1]

Nazwisko odziedziczył po przodku, irlandzkim żołnierzu armii Napoleona, nazwiskiem Kelly[5].

W latach 1973-1987 jego żoną była francuska aktorka Danielle Gaubert. Mieli razem córkę, Emilie, a Killy adoptował także dwójkę jej dzieci z poprzedniego małżeństwa z Rhadamésem Trujillo, synem dyktatora Dominikany Rafaela Trujillo.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Killy za kierownicą Porsche 911S na torze Nürburgring

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
42. 31 stycznia 1964 Austria Innsbruck Zjazd 2:18,16 min +4,80 s Austria Egon Zimmermann
5. 2 lutego 1964 Austria Innsbruck Gigant 1:46,71 min +2,21 s Francja François Bonlieu
DNF 8 lutego 1964 Austria Innsbruck Slalom 2:11,13 min Austria Josef Stiegler
1.Gold medal.svg 9 lutego 1968 Francja Grenoble Zjazd 1:59,85 min
1.Gold medal.svg 12 lutego 1968 Francja Grenoble Gigant 3:29,28 min
1.Gold medal.svg 17 lutego 1968 Francja Grenoble Slalom 1:39,73 min

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
42. 31 stycznia 1964 Austria Innsbruck Zjazd 2:18,16 min +4,80 s Austria Egon Zimmermann
5. 2 lutego 1964 Austria Innsbruck Gigant 1:46,71 min +2,21 s Francja François Bonlieu
DNF 8 lutego 1964 Austria Innsbruck Slalom 2:11,13 min Austria Josef Stiegler
1.Gold medal.svg 7 sierpnia 1966 Chile Portillo Zjazd 1:34,40 min
5. 10 sierpnia 1966 Chile Portillo Gigant 3:19,42 min +2,00 s Francja Guy Périllat
8. 14 sierpnia 1966 Chile Portillo Slalom 1:41,56 min  ? Włochy Carlo Senoner
1.Gold medal.svg 14 sierpnia 1966 Chile Portillo Kombinacja 20,92 pkt
1.Gold medal.svg 9 lutego 1968 Francja Grenoble Zjazd 1:59,85 min
1.Gold medal.svg 12 lutego 1968 Francja Grenoble Gigant 3:29,28 min
1.Gold medal.svg 17 lutego 1968 Francja Grenoble Slalom 1:39,73 min
1.Gold medal.svg 17 lutego 1968 Francja Grenoble Kombinacja 0,00 pkt

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Szwajcaria Adelboden9 stycznia 1967 (gigant)
  2. Szwajcaria Wengen14 stycznia 1967 (zjazd)
  3. Szwajcaria Wengen15 stycznia 1967 (slalom)
  4. Austria Kitzbühel21 stycznia 1967 (zjazd)
  5. Austria Kitzbühel22 stycznia 1967 (slalom)
  6. Francja Megève27 stycznia 1967 (zjazd)
  7. Włochy Sestriere3 marca 1967 (zjazd)
  8. Stany Zjednoczone Franconia10 marca 1967 (zjazd)
  9. Stany Zjednoczone Franconia11 marca 1967 (slalom)
  10. Stany Zjednoczone Franconia12 marca 1967 (gigant)
  11. Stany Zjednoczone Vail19 marca 1967 (gigant)
  12. Stany Zjednoczone Jackson Hole25 marca 1967 (gigant)
  13. Szwajcaria Adelboden8 stycznia 1968 (gigant)
  14. Francja Méribel10 marca 1968 (gigant)
  15. Kanada Rossland29 marca 1968 (slalom)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Niemcy Zachodnie Berchtesgaden6 stycznia 1967 (gigant) – 3. miejsce
  2. Francja Megève29 stycznia 1967 (slalom) – 2. miejsce
  3. Niemcy Zachodnie Bad Hindelang4 stycznia 1968 (gigant) – 2. miejsce
  4. Stany Zjednoczone Aspen15 marca 1968 (zjazd) – 3. miejsce
  5. Austria Kitzbühel20 stycznia 1968 (zjazd) – 2. miejsce
  6. Austria Kitzbühel21 stycznia 1968 (slalom) – 3. miejsce

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]