Jean-Michel Cousteau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jean-Michel Cousteau
Jean-Michel Cousteau z żoną Nancy Marrna wieczornej gali Jules Verne Adventure Film Festival (grudzień 2007)
Jean-Michel Cousteau z żoną Nancy Marr
na wieczornej gali Jules Verne Adventure Film Festival (grudzień 2007)
Data i miejsce urodzenia 6 maja 1938
Tulon
Zawód podróżnik, odkrywca, działacz ochrony środowiska, producent filmowy, reżyser filmowy, nauczyciel
Narodowość francuska
Rodzice Simone Melchior, Jacques-Yves Cousteau
Dzieci Céline Cousteau, Fabien Cousteau
Wikicytaty Jacques-Yves Cousteau w Wikicytatach

Jean-Michel Cousteau (ur. 6 maja 1938) – francuski podróżnik, odkrywca, działacz ochrony środowiska, producent filmowy, reżyser filmów przyrodniczych, nauczyciel; pierworodny syn światowej sławy badacza mórz i oceanów Jacques'a-Yves'a Cousteau oraz Simone Melchior – wieloletniej towarzyszki jego wypraw; ojciec Fabiena Cousteau i Céline Cousteau.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 1945, mając zaledwie 7 lat, po raz pierwszy zanurkował przy wykorzystaniu akwalungu, którego współwynalazcą był jego ojciec, a konstruktorem – inżynier Émile Gagnan. Pomimo, że poszedł do szkoły, zamierzając w przyszłości zostać architektem[1], w ostateczności stał się członkiem założonego przez jego ojca Cousteau Society, w którym przez 20 lat pełnił funkcję wiceprezydenta wykonawczego aż do czasu rezygnacji w 1993. Po opuszczeniu tego stanowiska zajął się produkcją filmów przyrodniczych[2][3][4]. Należy nadmienić, iż on i jego ojciec mieli inne zdania, jeśli chodzi o zarządzanie i prowadzenie polityki przez te stowarzyszenie[5].

Po tym jak Jean-Michel Cousteau otworzył kurort na Fidżi, wykorzystując do reklamy nowo powstałego ośrodka turystycznego nazwisko rodowe, jego ojciec w 1995 wystąpił w tej sprawie na drogę sądową[4]. W czerwcu 1996 sąd wydał nakaz, na mocy którego zobowiązał do dodania w sposób wyraźny (tej samej wielkości) imienia syna do nazwy hotelu[3]. Kilka lat później, w 1999 Jean-Michel założył "Ocean Futures Society" – organizację zajmującą się ochroną mórz i edukacją, która popiera działania związane z ochroną przyrody, koncentruje się na badaniach naukowych oraz rozwija i prowadzi programy związane z edukacją morską. W 2003, Francesca Sorrenti i Marisha Shibuya, reprezentujące organizację SKe GROUP, wspólnie ze stowarzyszeniem Ocean Futures Society wydały (nakładem Trolley Books) publikację Water Culture (Kultura wodna), w której znalazły się liczne fotografię poświęcone środowisku wodnemu, jak również wywiady z osobistościami z całego świata poświęcone problematyce dostępu do wody[6]. Cousteau pełni również funkcję prezesa francuskiego oddziału Międzynarodowego Zielonego Krzyża – organizacji powołanej w 1993, z założenia mającej być ekologicznym odpowiednikiem Międzynarodowego Czerwonego Krzyża.

W ciągu trwającej kilkadziesiąt lat kariery zawodowej wyprodukował około 70 filmów[7]. Wyreżyserował kilka filmów, m.in. Call of the Killer Whale.

W wydanym na płycie DVD dodatku specjalnym do filmu animowanego Gdzie jest Nemo? pojawia się Cousteau, który wchodzi w interakcję z bohaterami – Marlinem, Nemo oraz Dory, zwracając uwagę na zanieczyszczenie oceanu, które doprowadza do zanikania, niszczenia raf koralowych (Cousteau pokazuje na filmie chorą rafę, zwracając uwagę na poważny problem)[8][9].

Wystąpił w wysokobudżetowym filmie dokumentalnym IMAX Coral Reef Adventure.

Dokumentalny film przyrodniczy Voyage to Kure zainspirował prezydenta Stanów Zjednoczonych George'a W. Busha do objęcia ochroną wielkiego obszaru oceanu oraz 10 wysp i atoli, położonych na terenie Północno-Zachodnich Wysp Hawajskich (Papahānaumokuākea Marine National Monument). 15 czerwca 2006, w dużej mierze dzięki Cousteau, w tym miejscu został ustanowiony największy morski obszar chroniony na świecie o łącznej powierzchni około 360 tysięcy km²[10][11].

Jest autorem kilku książek przyrodniczych.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1968: The Undersea World of Jacques Cousteau (telewizyjny serial dokumentalny) – współproducent (2 odcinki)
  • 1982: Les pièges de la mer (film dokumentalny) – producent
  • 1986: Jacques Cousteau: The First 75 Years (film dokumentalny) – producent wykonawczy
  • 1989: Cousteau: Alaska: Outrage at Valdez – producent, producent wykonawczy
  • 1993-1994: Rediscovery of the World II (telewizyjny przyrodniczy serial dokumentalny) – producent (2 odcinki), producent wykonawczy (3 odcinki)
  • 2003: Deadly Sounds in the Silent World – producent
  • 2004: Sharks 3D – prezenter
  • 2005: Case of the Sponge 'Bob (krótkometrażowy film dokumentalny) – producent wykonawczy
  • 2006-2009: Jean-Michel Cousteau: Ocean Adventures (telewizyjny przyrodniczy serial dokumentalny) – producent wykonawczy (6 odcinków), producent (4 odcinki)
  • 2008: Dolphins and Whales 3D: Tribes of the Ocean – prezenter
  • 2009: Call of the Killer Whale (telewizyjny przyrodniczy film dokumentalny) – producent
  • 2011: Mon père le commandant: Jacques-Yves Cousteau (telewizyjny film dokumentalny) – producent wykonawczy

Twórczość literacka[edytuj | edytuj kod]

  • 1993: Cousteau's Australia Journey (wspólnie z Mose Richards)
  • 1995: Cousteau's Great White Shark
  • 2010: My Father, the Captain: My Life With Jacques Cousteau (wspólnie z Danielem Paisnerem)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gilbert Cruz. Q&A: Jean-Michael Cousteau on Killer Whales. „Time”, 22 kwietnia 2009. 
  2. Cousteau family feuds over Hawaii condo project (ang.). xinhuanet.com, 28 października 2006. [dostęp 2013-11-22].
  3. 3,0 3,1 Nadine Brozan: Cousteau Society. Chronicle (ang.). nytimes.com, 12 czerwca 1996. [dostęp 2013-11-22].
  4. 4,0 4,1 Thomas A. Sancton: Cousteau's Legacy: His Son and Widow Compete to Carry On (ang.). Time, 5 października 1998. [dostęp 2013-11-22].
  5. Gerald Jonas: Jacques Cousteau, Oceans' Impresario, Dies (ang.). nytimes.com, 26 czerwca 1997. [dostęp 2013-11-22].
  6. Trolley Books. Water Culture (ang.). trolleybooks.com. [dostęp 2013-11-23].
  7. Gerald Jonas: Breakfast With Jean-michel Cousteau (ang.). Pittsburgh Post-Gazette, 24 kwietnia 2006. [dostęp 2013-11-23].
  8. Jean-Michel Finds Nemo (ang.). oceanfutures.org. [dostęp 2013-11-23].
  9. Finding Nemo (2-Disc Collector's Edition) (ang.). comingsoon.net. [dostęp 2013-11-23].
  10. President Bush Establishes Northwestern Hawaiian Islands National Monument (ang.). White House Press Secretary, 15 czerwca 2006. [dostęp 2013-11-23].
  11. Kenneth Weiss: Turnaround as Bush creates huge aquatic Eden (ang.). smh.com.au, 16 czerwca 2006. [dostęp 2013-11-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]