Jean-Pierre Chevènement

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jean-Pierre Chevènement
Jean-Pierre Chevenement p1190782 cropped.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1939
Belfort
Minister spraw wewnętrznych Francji
Przynależność polityczna MDC
Okres urzędowania od 4 czerwca 1997[1]
do 29 sierpnia 2000
Poprzednik Jean-Louis Debré
Następca Daniel Vaillant

Jean-Pierre Chevènement (ur. 2 marca 1939 w Belforcie) – francuski polityk, parlamentarzysta, minister w kilku rządach.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego przodkowie pochodzili ze Szwajcarii, nosili tam nazwisko Schwennemann, zmienione na Chevènement w XVIII wieku.

Jean-Pierre Chevènement ukończył studia w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu oraz École nationale d'administration w ramach promocji "Stendhal" (1965).

Początkowo należał do Oddziału Francuskiego Międzynarodówki Robotniczej, pod koniec lat 60. został członkiem Partii Socjalistycznej. Wcześniej znalazł się wśród założycieli lewicowego Ośrodka Badań i Edukacji Socjalistycznej (Centre d'études, de recherche et d'éducation socialistes).

Od 1973 do 2002 (z przerwami w okresach pracy w administracji rządowej) sprawował mandat posła do Zgromadzenia Narodowego, dziewięciokrotnie skutecznie kandydując do tej izby parlamentu. W latach 1974-1988 był radnym regionu Franche-Comté, przez rok pełnił funkcję wiceprzewodniczącego tej rady. W okresach 1977-1983 i 1997-2000 zajmował stanowisko pierwszego zastępcy mera Belfortu, natomiast w okresie 1983-1997 oraz ponownie od 2001 do 2007 był burmistrzem tego miasta.

W 1981 wszedł po raz pierwszy w skład rady ministrów, kiedy to w rządzie Pierre'a Mauroy został ministrem stanu, obejmując też resort nauki i technologii (od 1982 nauki i przemysłu). Podał się do dymisji w 1983 w proteście przeciwko popieraniu przez prezydenta François Mitterranda koncepcji Europejskiego Systemu Walutowego[2]. Już w 1984 powrócił jednak do lewicowego rządu jako minister edukacji w gabinecie Laurenta Fabiusa, którym był przez kolejne dwa lata.

Po zwycięstwie socjalistów w 1988, mianowano go ministrem obrony w rządzie Michela Rocarda. Zrezygnował z tej funkcji, krytykując udział wojsk francuskich w I wojnie w Zatoce Perskiej[2]. Dwa lata później odszedł z Partii Socjalistycznej, zakładając własne, nacjonalistyczne, lewicowe i eurosceptyczne ugrupowanie – Ruch Obywateli. W 1997 wprowadził tę partię w skład bloku lewicy. W tym samym roku został ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie Lionela Jospina.

W 1998 przeszedł operację chirurgiczną pęcherzyka żółciowego. Po reakcji alergicznej na zastosowane znieczulenie, zapadł w kilkudniową śpiączkę[3]. Do pracy powrócił po kilku miesiącach. W 2000 po raz trzeci demonstracyjnie zrzekł się urzędu ministra, tym razem sprzeciwiając się planom przyznania Korsyce większej autonomii[2].

Wystartował w wyborach prezydenckich w 2002, jako kandydat "Bieguna Republikańskiego". Kampanię wyborczą prowadził pod populistycznymi hasłami opartymi na krytyce głównych kandydatów, Jacques'a Chiraca i Lionela Jospina. Jego zdaniem prowadzili oni lub proponowali taką samą politykę. Odrzucenie zarówno prawicy jak i lewicy znalazło pewien oddźwięk wśród wyborców[4]. W głosowaniu otrzymał 5,33% poparcia, co przyczyniło się do rozbicia głosów na lewicy i porażki lidera socjalistów już w pierwszej turze[5].

W konsekwencji w tym samym roku Partia Socjalistyczna wystawiła w jego okręgu wyborczym własnego kandydata, co ułatwiło zwycięstwo kandydatce Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. W 2003 Jean-Pierre Chevènement przekształcił swoje zaplecze polityczne w Ruch Obywatelski i Republikański. W wyborach prezydenckich w 2007 ogłosił swoje poparcie dla Ségolène Royal. W zamian za to dostał wsparcie PS w wyborach do Zgromadzenia Narodowego, w których jednak ponownie przegrał z reprezentantem UMP.

W 2008 Jean-Pierre Chevènement powrócił do parlamentu, wygrywając wybory do Senatu w departamencie Territoire-de-Belfort. Został powołany na wiceprzewodniczącego frakcji Europejskiego Zgromadzenia Demokratycznego i Społecznego[6].

Przypisy

  1. Obowiązki ministra spraw wewnętrznych od 3 września 1998 do 30 grudnia 1998 wykonywał Jean-Jack Queyranne.
  2. 2,0 2,1 2,2 Campaigning In France, An Old Hand Is a Wild Card (ang.). nytimes.com, 14 kwietnia 2002. [dostęp 2014-04-06].
  3. French minister out of coma, "The Irish Times" z 11 września 1998, s. 11
  4. René Rémond: Francuska prawica dzisiaj. Warszawa: Iskry, 2008, s. 72–73. ISBN 9788324400805.
  5. Andrzej Dobosz: Dalekosiężne skutki snu. "Tygodnik Powszechny" nr 18/2002. [dostęp 2014-04-06].
  6. Jean-Pierre Chevènement na stronie Senatu (fr.). [dostęp 2014-04-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]