Jean Piaget

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jean Piaget, pomnik w Genewie

Jean Piaget (ur. 9 sierpnia 1896 w Neuchâtel , zm. 16 września 1980 w Genewie) – psycholog, biolog i epistemolog szwajcarski.

W 1918 obronił doktorat z biologii, a w 1921 rozpoczął badania z zakresu psychologii dziecka w Instytucie Rousseau w Genewie. Wkrótce obejmuje katedrę historii myśli naukowej, a w 1929 katedrę psychologii eksperymentalnej. Profesor filozofii i socjologii w Neuchâtel, Lozannie i psychologii dziecka w Paryżu. Dyrektor Instytutu Nauk Pedagogicznych i Międzynarodowego Biura Wychowania. Od 1955 organizator i dyrektor interdyscyplinarnego Międzynarodowego Centrum Epistemologii Genetycznej. Profesor psychologii wychowawczej Uniwersytetu w Genewie.

Znany przede wszystkim z teorii rozwoju poznawczego, która zrewolucjonizowała sposób myślenia o dziecięcym umyśle.

  • 1 faza – [0 do 2 roku życia] sensoryczno-motoryczna – dzieci uczą się przez zmysły, ich świat jest doświadczeniem fizycznym. Dzieci w tym wieku mają stałość przedmiotu, tzn. kiedy np. mama odejdzie do innego pokoju, nadal istnieje. Coś co znika z pola widzenia, nie przestaje istnieć. Dzieci są egocentryczne.
  • 2 faza – [2 do 7 roku życia] przedoperacyjna – dzieci starają się uaktywnić swoją wyobraźnię; mają bardzo egocentryczne spojrzenie na świat (egocentryzm oznacza niemożność zrozumienia punktu widzenia innych ludzi). Dzieci umieją odróżnić rzeczy realne od nierealnych- fantazji.
  • 3 faza – [7-11 lat] faza operacji konkretnej – stosowanie logiki i alternatywnych perspektyw, pomaga dziecku pojąć związki przyczynowo skutkowe; dzieci mają problem z pojęciami abstrakcyjnymi. Myślenie nie jest już egocentryczne.
  • 4 faza – [ od 12 roku życia] faza operacji formalnych – dzieci zaczynają myśleć abstrakcyjnie pozwala ona przekroczyć granicę czasu i przestrzeni.

Najważniejsze pojęcia wprowadzone przez Piageta: schemat, akomodacja, asymilacja, równowaga.

  • Asymilacja - przyłączenie jakiegoś pojęcia/ struktur poznawczych do już istniejącego zasobu, który znamy.
  • Akomodacja - proces w którym można modyfikować już znane nam pojęcia/struktury w celu dopasowania się do środowiska.

Według Piageta istotne jest to, żeby istniała między tymi dwoma zjawiskami równowaga.

Piaget uważał, że moment przechodzenia z jednej fazy na drugą jest indywidualny.

Piaget (1954) podkreślał, że istoty ludzkie używają świadomości, aby zaadaptować się lepiej do otaczającego ich środowiska.

W 1958 Uniwersytet Warszawski przyznał mu tytuł doktora honoris causa[1].

Twierdził, że niemowlęta nie potrafią posługiwać się liczbami. Późniejsze badania podważają takie stanowisko[2].

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Jeana Piageta

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1937 La construction du réel chez l'enfant, Paris : Delachaux et Niestlé
  • 1950 Introduction à l'épistémologie génétique. Tome I: La pensée mathématique, Presses Universitaires de France, Paris
  • 1950 Introduction à l'épistémologie génétique. Tome II: La pensée physique, Presses Universitaires de France, Paris
  • 1950 Introduction à l'épistémologie génétique. Tome III: La pensée biologique, la pensée psychologique et la pensée sociale, Presses Universitaires de France, Paris
  • 1965 Études sociologiques, Librairie Droz, Genève
  • 1967 Logique et Connaissance scientifique, Encyclopédie de la Pléiade, Paris
  • 1967 Biologie et connaissance, Éditions de la Pléïade, Paris
  • 1969 Psychologie et pédagogie, Gonthiers Denoël (coll. Médiations), Paris
  • 1970 Psychologie et épistémologie, Gonthiers Denoël (coll. Médiations), Paris.
  • 1972 Où va l'éducation?, Gonthiers Denoël (coll. Médiations), Paris
  • 1975 L'équillibration des structures cognitives Presses Universitaires de France, Paris ("Równoważenie struktur poznawczych")
  • 1988 De la pédagogie, Éditions Odile Jacob, Paris
  • L'épistémologie génétique, coll. Que sais-je?, Presses Universitaires de France, Paris

Przypisy

  1. Doktoraty HC. uw.edu.pl. [dostęp 21 lutego 2011].
  2. Gary Stix. Uczmy się uczyć. „Świat Nauki”. nr. 9 (241), s. 32-39, wrzesień 2011. Prószyński Media. ISSN 0867-6380. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]