Jean Sibelius
| Jean Sibelius | |
 Jean Sibelius (ok. 1889) |
|
| Imię i nazwisko | Jean Sibelius |
| Data i miejsce urodzenia | 8 grudnia 1865 Hämeenlinna |
| Data i miejsce śmierci | 20 września 1957 Järvenpää |
| Gatunek | muzyka poważna |
| Zawód | kompozytor |
| Instrument | |
| skrzypce | |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Jean Sibelius (ur. 8 grudnia 1865 w Hämeenlinna, zm. 20 września 1957 w Järvenpää) – fiński kompozytor, wolnomularz[1].
Urodził się w szwedzkojęzycznej rodzinie jako Johan Julius Christian Sibelius. Pomimo szwedzkiego pochodzenia rodzice posłali go do fińskojęzycznej szkoły. Uważany jest za twórcę narodowego stylu w muzyce fińskiej. Od 1885 roku studiował prawo na Uniwersytecie w Helsinkach, następnie zaś kompozycję u Szweda M. Wigeliusa i grę na skrzypcach. Przez dwa lata (1889/1890) był uczniem A. Beckera w Berlinie. W 1890/1891 w Wiedniu u R. Fuchsa i K. Goldmarka, po czym wrócił do Finlandii. Niedługo potem stworzył pierwsze dzieła (Kullervo 1892, 4 legendy z Kalevali 1895), które odniosły duży sukces. Podróżował po Europie (Wielka Brytania, Niemcy, Włochy) i USA. W swej twórczości nawiązywał do fińskiego folkloru, czerpał także inspirację z poezji i literatury narodowej. Komponował utwory na skrzypce, wiolonczelę, fortepian oraz poematy symfoniczne takie jak: Pieśń wiosenna i Finlandia. Ta ostatnia stała się bardzo popularna w Finlandii i rozbudziła uczucia patriotyczne wśród Finów. Poważnie zaniepokoiło to władze Imperium Rosyjskiego, które rozpoczęły rusyfikację należącej w tym czasie do terytorium rosyjskiego Finlandii. Inne dzieła kompozytora: Oceanidy op. 73 (1914), suita Karelia op.11 (1893) i (ostatnie) Tapiola op. 112 (1926). Po roku 1926 Sibelius przestał komponować i osiadł w swoim domku (który nazwał imieniem swojej żony – Ainola), w pobliżu którego został też pochowany.
Symfonie [edytuj]
- I Symfonia e-moll op. 39 (1899)
- II Symfonia D-dur op. 43 (1902)
- III Symfonia C-dur op. 52 (1906)
- IV Symfonia a-moll op. 63 (1911)
- V Symfonia Es-dur op. 82 (1915-1919)
- VI Symfonia d-moll op. 104 (1923)
- VII Symfonia C-dur op. 105 (1924)
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Ludwik Hass, Ambicje, rachuby, rzeczywistość : wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928, Warszawa 1984, s. 373.
