Jean de la Valette

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jean de la Valette

Jean Parisot de La Valette (ur. 1494, zm. 21 sierpnia 1568) – czterdziesty dziewiąty wielki mistrz zakonu joannitów.

Urodził się w Parisot w Prowansji. Pochodził ze starej, szlacheckiej rodziny z południa Francji, posiadającej rozległe dobra w okolicach Tuluzy. W 1514 wstąpił do zakonu joannitów. W 1522 jako jeden z młodszych dowódców brał udział w obronie Rodos. Po upadku Rodos wraz z ocalałymi kawalerami i grupą Rodyjczyków, którzy postanowili im towarzyszyć, udał się na tułaczkę, zakończoną dopiero w 1530 na Malcie, oddanej w lenno joannitom przez cesarza Karola V. W 1541 został wzięty do niewoli przez muzułmanów po zatopieniu jego galeonu przez afrykańskich korsarzy Turguta Reisa. Przez kilka miesięcy był galernikiem na muzułmańskich okrętach, aż został wykupiony z niewoli przez zakon. W latach 1546 - 1549 był komendantem twierdzy i gubernatorem Trypolisu, należącego wówczas do zakonu maltańskiego.

Po wybraniu na wielkiego mistrza (21 sierpnia 1557) zajął się pogłębieniem dyscypliny w zakonie i zwiększeniem mocy obronnych Malty. Nałożył w tym celu na miejscową ludność i komandorie zakonu w Europie dodatkowe podatki, a z opornymi zdecydowanie się rozprawiał.

Kulminacją jego rządów była słynna obrona Malty przed wojskami tureckimi Lali Mustafy Paszy, jednego z dowódców Sulejmana Wspaniałego, w 1565. Czteromiesięczne oblężenie i odparcie najeźdźców wykazały ogromny hart ducha wielkiego mistrza oraz jego wybitne talenty wojskowe i organizacyjne poparte osobistą odwagą. Rozsławiło też zakon w całym chrześcijańskim świecie. Sam wielki mistrz otrzymał od papieża Piusa V godność kardynała, ale odmówił jej przyjęcia. W 1566 na półwyspie Sciberras wielki mistrz rozpoczął budowę miasta, nazwanego później od nazwiska założyciela Valletta.

Mistrz La Valette był poliglotą – mówił płynnie po francusku, włosku, hiszpańsku, grecku, arabsku i turecku. Swobodnie posługiwał się również łaciną.

Jean de la Valette zm. 21 sierpnia 1568 w 11 rocznicę swojego wyboru na urząd wielkiego mistrza, na skutek udaru słonecznego, jakiego doznał podczas oddawaniu się swojej ulubionej rozrywce-polowaniu z sokołem. Został pochowany początkowo, zgodnie ze swoim życzeniem, w kaplicy Matki Boskiej Zwycięskiej, później jego prochy przeniesiono do konkatedry św. Jana w Valletcie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zieliński A., Malta 1565, Warszawa 2004.


Poprzednik
Claude de la Sengle
Cross Hospitelier.svg Wielki mistrz
zakonu joannitów

1557 - 1568
Cross Hospitelier.svg Następca
Pierre de Monte