Jednonawowa stacja metra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jednonawowa stacja metra - rodzaj konstrukcji stacji metra, posiadającej jedną, szeroką halę peronową z jednym, lub dwoma peronami. Rozwiązanie takie realizuje się na wiele sposobów, takich jak[1]:

  • monolityczne sklepienie w kształcie łuku;
  • oparcie monolitycznego stropu na ścianach szczelinowych;
  • płytowo - żebrowy strop z prefabrykatów i monolitycznej płyty żelbetowej;

Stacje w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W warszawskim metrze są cztery stacje z sufitem w kształcie łuku: Kabaty, Wierzbno, Racławicka i Pole Mokotowskie, jedna stacja z płaskim, monolitycznym stropem: Politechnika oraz jedna ze stropem płytowo - żebrowym i bocznymi galeriami: Wilanowska[2].

Stacje na świecie[edytuj | edytuj kod]

Pierwszymi stacjami tego typu otwartymi w ZSRR były Płoszczad Mużestwa i Politechniczeskaja w Leningradzie (obecnie Sankt Petersburg). Także tutaj zbudowano pierwszą dwupoziomową stację tego typu z możliwością przesiadki: Sportiwnaja. Wszystkie stacje jednonawowe tutaj są na dużych głębokościach, natomiast w Moskwie jest tylko jedna głęboka stacja jednonawowa: Timirjazewskaja.

Większość podziemnych stacji Bay Area Rapid Transit (zatoka San Francisco) jest typu jednonawowego, podobnie jak stacje w centrum Waszyngtonu.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy