Jednostka 731

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kompleks Jednostki 731
Jeden z budynków Jednostki 731 otwarty dla zwiedzających
Tablica upamiętniająca ofiary Jednostki 731

Jednostka 731 (jap. 第731部隊 Dai-nana-san-ichi butai?) – tajna jednostka wojskowa cesarskiej armii japońskiej. Realizowała ona program badań i rozwoju broni biologicznej i chemicznej, zainicjowany przez generała Shirō Ishii, prowadzony w czasie II wojny chińsko-japońskiej oraz II wojny światowej. Działalność Jednostki 731, a także innych, podobnych placówek "badawczych", jest najbardziej znanym przykładem zbrodni wojennych jakich dopuszczała się armia japońska.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Utworzenie Jednostki 731[edytuj | edytuj kod]

W 1931 r. wykorzystując zbrojny incydent, który przeszedł do historii jako incydent mukdeński, wojska japońskie zajęły północno-wschodnią część ChinMandżurię. Pod przykrywką jednostki uzdatniającej wodę utworzono w 1932 r. Jednostkę 731. Początkowo kierował nią dr Masaji Kitano (w latach 19421944), później zastąpił go dr Shirō Ishii. Obóz znajdował się w Mandżurii, w miejscowości Pingfang pobliżu miasta Harbin.

Jednostka 731 oraz pozostałe placówki działały w ramach i pod nadzorem japońskiej policji wojskowej Kempeitai. Razem z kolaboranckimi jednostkami pomocniczymi Kempeitai odpowiedzialna była za dostarczanie osób przeznaczonych do badań. Tworzyli oni specjalny Wydział Dostarczania Materiału Ludzkiego. Osoby, na których przeprowadzono eksperymenty, były przeważnie Chińczykami, Mandżurami, Koreańczykami lub tzw. białymi Rosjanami. Wśród nich znaleźli się także Europejczycy oraz Amerykanie. W żargonie strażników oraz naukowców nazywano ich pogardliwie maruta (jap. 丸太, pol. "kłoda"). Transportowano ich w pozbawionych okien wagonach więziennych Koleją Chińsko-Mandżurską. Więźniowie byli przetrzymywani początkowo w twierdzy Zhongma. Kiedy w 1936 r. doszło do ucieczki więźniów, laboratorium przeniesiono do Pingfang.

Eksperymenty oraz użycie bojowe broni biologicznej[edytuj | edytuj kod]

Już podczas otwarcia ośrodka w Pingfang, Ishii mówił bez ogródek do czego ma służyć: "Misją od Boga każdego medyka jest blokowanie choroby i jej eliminacja, lecz zadanie, nad którym będziemy tu pracować jest całkowitą odwrotnością tej reguły". Eksperymenty były dokonywane w sposób bestialski. Przeprowadzano wiwisekcje, sztucznie wywoływano choroby, truto więźniów fosgenem lub cyjankiem potasu, zakażano wąglikiem, symulowano rany wojenne, wywoływano celowe udary, zawały serca oraz dokonywano aborcji. Oprócz tego, na więźniach testowano nowe rodzaje broni takie jak granaty czy miotacze ognia[1]. Każda śmierć była uważnie obserwowana i opisywana przez członków oddziału. Szczątki poddawane były kremacji a ich prochy wsypywano do rzeki Sungari.

W czerwcu i lipcu 1942 Japończycy rozpoczęli w prowincji Zhejiang rozsiewanie zarazków dżumy i cholery za pomocą zrzucania woreczków z zakażonymi pchłami i ziarnem. Ziarno zwabiło szczury, które następnie rozniosły insekty na ludzi.

Koniec Jednostki 731 oraz okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec wojny (gdy do Mandżurii wkroczyły oddziały Armii Czerwonej) wydano rozkaz zniszczenia kompleksu i placówek satelickich oraz likwidacji pozostających przy życiu więźniów, aby zatrzeć ślady eksterminacji. Dużą część więźniów stanowiły kobiety i dzieci. Szacuje się, że w obozie zginęło od 3 000 do 20 000 ludzi.

2 września 1945 r. doszło do oficjalnej kapitulacji Japonii. Generał Douglas MacArthur, wódz naczelny alianckich sił okupacyjnych, potajemnie udzielił immunitetu części naukowców biorących udział w zbrodniach, w zamian za wyniki badań[potrzebne źródło]. Rząd USA uznał bowiem te informacje za cenne z uwagi na brak możliwości prowadzenia podobnych badań w krajach Zachodu.

Wydziały[edytuj | edytuj kod]

Jednostka 731 była podzielona na osiem wydziałów[2]:

  • Wydział 1: odpowiadał za badania nad wykorzystaniem dżumy, cholery, wąglika, tyfusu i gruźlicy, ich działanie było testowane na żywych ludziach. W tym celu zbudowano podlegające mu więzienie, mogące pomieścić od 300 do 400 osób.
  • Wydział 2: odpowiadał za badania związane z polowym wykorzystaniem broni biologicznej, zwłaszcza za produkcję urządzeń przeznaczonych do rozsiewania zarazków.
  • Wydział 3: odpowiadał za produkcję pocisków zawierających środki biologiczne. Mieścił się w Harbinie.
  • Wydział 4: odpowiadał za produkcję pozostałych środków bojowych.
  • Wydział 5: odpowiadał za szkolenie personelu.
  • Wydziały od 6 do 8: jednostki odpowiadające za wyposażenie, sprawy medyczne i administracyjne.

Pozostałe oddziały badawcze[edytuj | edytuj kod]

Oprócz Jednostki 731 istniały inne instytucje "badawcze". Pozostałe główne placówki na Dalekim Wschodzie były rozlokowane m.in. w:

W Anda (koło Harbinu) testowano i produkowano bomby biologiczne. W Changchun (oddział 100) prowadzono eksperymenty z karbunkułem i zatruwaniem żywności. W Guangzhou (oddział 8604) więźniów obozu rozmyślnie głodzono a wybranych zarażano tyfusem i dżumą. W laboratoriach mieszczącego się w Pekinie oddziału 1855 japońscy naukowcy wypracowali metody rozpuszczania ciał chemikaliami.

Istniały także mniejsze filie na Malajach, Singapurze i Hiroszimie. Zdarzały się przypadki, że eksperymenty medyczne przeprowadzano na alianckich jeńcach, w "warunkach polowych", na południowo-wschodnim Pacyfiku.

Szefowie Jednostki 731[edytuj | edytuj kod]

Jednostka 731 w kulturze popularnej[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Daily Mail - Doctors of Depravity
  2. Źródło: anglojęzyczna Wikipedia
  3. Hei tai yang 731 w bazie filmweb.pl
  4. Laboratorium Diabła w bazie filmweb.pl
  5. Hei tai yang 731 si wang lie che w bazie filmweb.pl
  6. The X-Files - Nisei
  7. The X-Files - 731
  8. 日本鬼子 (Rìběn guǐzi, czyli dosłownie Japoński Diabeł) - chińskie pogardliwe określenie Japończyków, z czasów drugiej wojny chińsko japońskiej, porównaj z polskimi określeniami na Niemców: Szkop i Szwab.
  9. Japanese Devils
  10. Japońskie eksperymenty na ludziach

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg