Jelcz-Autosan PR 110 IL

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jelcz-Autosan PR 110 IL
Dane ogólne
Producent Jelczańskie Zakłady Samochodowe Autosan
Miejsce produkcji Jelcz-Laskowice  Polska Sanok  Polska
Dane techniczne
Typy nadwozia Średniopodłogowy autobus sanitarny klasy MAXI
Układ drzwi 2-0-2
Liczba drzwi 2
Wys. podłogi
w I drzwiach
642 mm
Wys. podłogi
w III drzwiach
957 mm
Szerokość drzwi 1220 mm
Silniki WS Mielec SW680/78/1
Moc silników 136 kW (185 KM)
Skrzynia biegów S4-95 produkcji FPS Tczew
Liczba przełożeń 4
Długość 12000 mm
Szerokość 2500 mm
Wysokość 3040 mm
Rozstaw osi 6100 mm
Wnętrze
Informacje dodatkowe
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Jelcz-Autosan PR 110 ILprototyp autobusu sanitarnego produkowany w koprodukcji przez Jelcza i Autosana. Autobus opierał się na konstrukcji autobusu międzymiastowego Jelcz PR 110IL. Autobus powstał w jednym egzemplarzu, którego właścicielem zostało Ministerstwo Obrony Narodowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Pojazdy sanitarne są produkowane w niewielkich seriach. Wykorzystywane są w przypadku katastrof, imprez masowych, a także konfliktów zbrojnych. Autobusy sanitarne pozwalają na wywiezienie dużej liczby rannych naraz, co zwiększa szybkość transportu, gdyż eliminuje kongestię ambulansów. Autobusy tego typu są wyposażone w sprzęt medyczny podobny do tego, który znajduje się w karetkach pogotowia[1].

W 1950 CBKPMot zaprojektował nadwozie sanitarki N-243, które było produkowane w Jelczu na bazie podwozia ciężarówki GAZ 51. W tym nadwoziu było miejsce dla 6 rannych ułożonych na noszach lub 12 rannych na miejscach siedzących. Samochód ten był produkowany w latach 1951-1965[2].

W 1977 rozpoczęła się szersza współpraca Jelcza i Autosana. Pierwszym modelem budowanym wspólnie był Autosan H90[3].

Budowa i eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Autobus sanitarny Jelcz-Autosan PR 110 IL powstał w jednym egzemplarzu na przełomie lat 70. i 80. Właścicielem pojazdu było Ministerstwo Obrony Narodowej[4]. Koncepcja ta przegrała z autobusem budowanym na podstawie Autosana H9. Konstrukcja Autosana H9 była wówczas wykorzystywana pod zabudowę innych wersji specjalistycznych, np. mobilnego laboratorium, a także sklepów[3].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Autobus opiera się na konstrukcji autobusu Jelcz PR 110 IL. Od wersji międzymiastowej różni się przede wszystkim usunięciem większości siedzeń. Pozostał tylko pierwszy i ostatni rząd. W tej przestrzeni zostały zmocowane nosze ułożone zgodnie z kierunkiem jazdy w układzie 2+1. W autobusie zmieściły się 3 rzędy noszy, które zostały umieszczone na dwóch piętrach. Łącznie autobus sanitarny posiadał 18 miejsc leżących na noszach oraz 9 siedzących[5].

Oprócz tego w autobusie znalazł się zbiornik na wodę pitną oraz miejsce na sprzęt medyczny.

Z zewnątrz autobus dostał biało-czerwone malowanie, pochodzące z karetek pogotowia oraz sygnały pojazdu uprzywilejowanego[5].

Przypisy

  1. Rusza nowy autobus do zadań specjalnych: (pol.). [dostęp 2013-06-16].
  2. Wojciech Połomski: Pojazdy samochodowe i przyczepy Jelcz 1952-1970. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 2012, s. 29. ISBN 978-83-206-1741-2.
  3. 3,0 3,1 AUTOSAN - historia fabryki (pol.). [dostęp 2013-06-16].
  4. Wojciech Połomski: Pojazdy samochodowe i przyczepy Jelcz 1971-1983. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 2011, s. 254. ISBN 978-83-206-1817-4.
  5. 5,0 5,1 Wojciech Połomski: Pojazdy samochodowe i przyczepy Jelcz 1971-1983. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 2011, s. 255. ISBN 978-83-206-1817-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]