Jeleń Elda
| Jeleń Elda | |
| Cervus eldii[1] | |
| M'Clelland, 1842 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Rząd | parzystokopytne |
| Rodzina | jeleniowate |
| Rodzaj | Cervus lub Rucervus |
| Gatunek | jeleń Elda |
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Jeleń Elda (Cervus eldii syn. Rucervus eldii) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny jeleniowatych, blisko spokrewniony z barasinga.
Spis treści |
[edytuj] Występowanie i biotop
Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje północno-wschodnie Indie, południowe Chiny i Półwysep Indochiński.
Zasiedla otwarte równiny, zarośla nad brzegami rzek i jezior oraz bagna.
[edytuj] Charakterystyka ogólna
[edytuj] Wygląd
Średniej wielkości jeleń o wydłużonym, ciemnobrązowym ciele z jaśniejszym spodem, z długimi nogami. Samce osiągają 70-100 kg, maksymalnie 150 kg[3], a samice 40-70 kg masy ciała. Uszy średniej wielkości, szerokie, wyścielone gęstym włosem. Samce są większe od samic i masywniej zbudowane.
| Podstawowe dane | |
|---|---|
| Długość ciała | do 180 cm |
| Wysokość w kłębie | 105-115 cm |
| Ogon (kwiat) | 20-30 cm |
| Masa ciała | 40-100 kg |
| Dojrzałość płciowa | ok. 18 miesięcy |
| Okres godowy | luty-maj |
| Ciąża | 220-240 dni |
| Liczba młodych w miocie |
|
| Długość życia | ok. 10 lat |
Poroże samców osiąga długość do 1 m, jest lirowato wygięte, z 7-16 rozgałęzieniami.
[edytuj] Tryb życia
Jelenie Elda są zwierzętami roślinożernymi. Zjadają trawy, liście i kwiaty. Biologia gatunku jest słabo poznana. Prawdopodobnie prowadzi podobny tryb życia jak barasinga.
[edytuj] Podgatunki
- Cervus eldii eldii M'Clelland, 1842 – podgatunek nominatywny, uznany w latach 50. XX w. za wymarły, odkryty ponownie w parku narodowym Keibul Lamjao na jeziorze Loktak w Indiach, obecnie uznawany za krytycznie zagrożony wyginięciem[4]
- Cervus eldii siamensis Lydekker, 1915
- Cervus eldii thamin (Thomas, 1918)
- Cervus eldii hainanus Thomas 1918 – gatunek endemiczny wyspy Hajnan (Morze Południowochińskie)
[edytuj] Znaczenie
Jelenie Elda żerują na otwartych przestrzeniach w pobliżu zbiorników wodnych, przez co są łatwe do wytropienia i stanowią łatwy cel dla myśliwych. Są poławiane dla mięsa, skór i poroży.
[edytuj] Zagrożenia i ochrona
Liczebność populacji jelenia Elda nie jest znana. W ogrodach zoologicznych zarejestrowano 377 osobników (2005)[5]
Gatunek jest objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik I)[6].
Przypisy
- ↑ Cervus eldii w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Cervus eldii. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Thamin or Brow-antlered Deer Cervus eldi, World deer
- ↑ Deer Specialist Group & CBSG CAMP India Workshop 2000. Cervus eldii ssp. eldii.: IUCN 2006. 2006 IUCN Red List of Threatened Species. (ang.). [dostęp 3 września 2007].
- ↑ World Association of Zoos and Aquariums.: Eld's Deer. (ang.). [dostęp 3 września 2007].
- ↑ CITES: Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora, Appendices I, II and III (ang.). 2007. [dostęp 3 września 2007].
[edytuj] Bibliografia
- Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
- World Association of Zoos and Aquariums.: Eld's Deer. (ang.). [dostęp 3 września 2007].
