Jelec (broń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Budowa szabli - jelec (4)

Jelec – zwany także gardą, element broni białej służący do zabezpieczania ręki użytkownika przed ześlizgiwaniem się palców z rękojeści na głownię i do blokowania ciosów przeciwnika. Czasem terminem "jelec" lub "jelce" określano także całą rękojeść. Jelec miał różną formę w zależności od broni, na jakiej występował, i od rodzaju szermierki, do jakiej broń była wykorzystywana.

Rodzaje jelca[edytuj | edytuj kod]

  • mieczowy, składający się z krzyża, prostego lub wygiętego ku dołowi, oraz czasem wąsów.
  • rapierowy, występujący w wielu typach, najczęściej z obłękami lub dzwonem
  • szablowy
    • otwarty (bezkabłąkowy), w którym dłoń trzymająca broń jest chroniona tylko przed cięciami ześlizgującymi się po głowni
    • zamknięty (kabłąkowy), w którym dłoń jest chroniona również przed cięciami wymierzonymi w uchwyt
  • szpadowy, w którym dłoń chroniona jest przed pchnięciami za pomocą tarczek

Niekiedy jako jelec klasyfikowana jest również japońska tsuba.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło jelec w Wikisłowniku