Jenaro Pérez Villaamil

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jenaro Pérez Villaamil
Jenaro Pérez Villaamil.jpg
Jenaro Pérez Villaamil
Data i miejsce urodzenia 3 lutego 1807 Ferrol, Hiszpania
Data i miejsce śmierci 5 czerwca 1854 Madryt, Hiszpania
Narodowość hiszpańska
Dziedzina sztuki malarstwo, grawerstwo
Styl romantyzm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jenaro Pérez de Villaamil y Duguethiszpański malarz pejzażysta i rytownik, nadworny malarz Izabeli II[1].

Pochodził z Galicji. Przeniósł się na studia do Madrytu, a po ich ukończeniu na wzór ojca wstąpił do wojska. Wziął udział w kampanii księcia Angoulême w Kadyksie. Po powrocie Ferdynanda VII na tron i przywróceniu monarchii absolutnej ostatecznie porzucił karierę wojskową na rzecz malarstwa i poświęcił się studiom artystycznym[1].

Został wysłany do Portoryko, a po powrocie do Madrytu stał się częścią artystycznego kręgu “El Parnasillo” skupiającego romantycznych malarzy i pisarzy takich jak José de Espronceda, Patricio de la Escosura i Ventura de la Vega. Poznał również szkockiego malarza Davida Robertsa, który przebywał w Hiszpanii w latach 1832-33. Pod jego wpływem Villaamil zainteresował się pejzażem, zaczął malować wnętrza kościołow, ruiny zamków i panoramy miast. Podróżował po Europie, zatrzymał się m.in. w Belgii. W 1835 roku został nauczycielem pejzażu na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych Św. Ferdynanda w Madrycie, a później jej dyrektorem[1].

Wydał kolekcję litografii España artística y monumental przedstawiającą najważniejsze miasta Hiszpanii[1].

Wnętrze kościoła San Juan de los Reyes w Toledo, 1839

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Enrique Lafuente Ferrari: Breve Historia de la Pintura Española, Tom II. Madryt: Ediciones AKAL, 1987. ISBN 84-760-0182-7.