Jeroboam I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jeroboam I
Portret Jeroboama I w "Promptuarii Iconum Insigniorum "
król Izraela
Okres panowania od 932
do 910
Poprzednik Salomon (wraz z Judą)
Następca Nadab
Dane biograficzne
Śmierć 910 r. p.n.e.
Ojciec Nebat
Matka Serua
Dzieci Abiasz, Nadab

Jeroboam I (hebr. Jarob'am) – pierwszy władca królestwa Izraela, panujący w latach 932-910 p.n.e. odłączonego Państwa Północnego (932–910 r. przed Chr.)[1], z pokolenia Efraima. Biblijny symbol bałwochwalstwa.

W czasie panowania Salomona prorok Achiasz przepowiedział, że Jeroboam zostanie władcą dziesięciu pokoleń. Po śmierci Salomona władzę przejął jego syn, Roboam, ale wszystkie pokolenia oprócz Beniamina i Judy zbuntowały się przeciwko niemu i obrały sobie za króla Jeroboama. Jeroboam wprowadził kult bożków i nakazał wykonanie dwóch złotych cielców. Postawił je w Dan i Betel, by jego podwładni nie wracali do Jerozolimy, by tam czcić Boga. Za jego złym przykładem poszli inni królowie Izraela, co doprowadziło do podbicia i rozproszenia Izraela przez Asyrię w 721 r. przed Chr.

Przypisy

  1. James B. Pritchard, Wielki Atlas Biblijny, Oficyna Wydawnicza "Vocatio", Warszawa 1994, ISBN 83-85435-47-6, str. 9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]



Poprzednik
Salomon
Menora.svg król Izraela
(królestwo północne)

ok. 931-910 p.n.e
Menora.svg Następca
Nadab
Ojciec
Nebat
Gutenberg Bible.jpg Postać biblijna
Występuje w księgach: 1Krl, 2Krn
Gutenberg Bible.jpg Synowie
Nadab, Abiasz