Jerry Cantrell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerry Cantrell
Alice in Chains liveBBK.jpg
Jerry Cantrell podczas koncertu w Bilbao, Hiszpania, 9 lipca 2010
Imię i nazwisko Jerry Fulton Cantrell Jr.
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1966
Tacoma, Waszyngton
Pochodzenie Stany Zjednoczone
Instrument gitara elektryczna, gitara akustyczna, gitara basowa
Gatunek heavy metal, metal alternatywny, doom metal, sludge metal, hard rock, grunge, rock alternatywny
Zawód kompozytor, muzyk, wokalista, autor tekstów, producent muzyczny
Aktywność od 1983
Wytwórnia płytowa Columbia, Roadrunner, Virgin/EMI
Powiązania Danzig, Metallica, Damageplan, Gov't Mule, Cardboard Vampyres, Comes with the Fall
Instrument
Jerry Cantrell Signature G&L Rampage[1]
G&L Superhawk[2]
Zespół
Diamond Lie (1987)
Alice in Chains (1987-2002, od 2005)
Ozzy Osbourne (2004-2005)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Jerry Cantrell, właśc. Jerry Fulton Cantrell Jr. (ur. 18 marca 1966 w Tacoma w stanie Waszyngton[3]) – amerykański muzyk, kompozytor, wokalista, autor tekstów a także producent muzyczny. Współzałożyciel grupy muzycznej Alice in Chains, dla której komponuje, śpiewa, pisze teksty oraz gra na gitarze elektrycznej. W latach 1998-2002 wydał dwa albumy solowe. W latach 2004-2005 występował w zespole Ozzy’ego Osbourne’a. Ponadto Cantrell współpracował także z takimi artystami jak Damageplan, Danzig, Gov't Mule czy Metallica.

W roku 2004 magazyn Guitar World sklasyfikował muzyka na 38. pozycji zestawienia najlepszych metalowych gitarzystów w historii[4]. Ten sam magazyn trzy lata później umieścił jego solo gitarowe z utworu „Man in the Box” na 77. miejscu w zestawieniu 100 Greatest Guitar Solos[5]. W 2006 brytyjski magazyn Metal Hammer nagrodził go tytułem Riff Lord[6]. W 2010 roku wraz z grupą Alice in Chains otrzymał nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego – Fryderyka w kategorii Najlepszy album zagraniczny za wydawnictwo pt. Black Gives Way to Blue.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Jerry Fulton Cantrell Jr. urodził się 18 marca 1966 roku w miejscowości Tacoma w stanie Waszyngton[3], jako syn weterana wojny wietnamskiej. Matka Gloria amatorsko zajmowała się grą na organach. Ma dwóch braci. Gdy Cantrell miał 7 lat, jego rodzice rozwiedli się. Wraz ze starszym bratem, trafił pod opiekę siostry matki. Drugi z braci – David, pozostał z ojcem. W roku 1987 w wieku 43 lat z powodu choroby nowotworowej zmarła matka muzyka[7]. W trakcie trwania nauki w liceum w miejscowości Spanaway w stanie Waszyngton, Cantrell udzielał się w chórze szkolnym, który często uczestniczył w wielu konkursach. Podczas ostatniego roku nauki, muzyk został przewodniczącym chóru. Kwartet wykonał także hymn Stanów Zjednoczonych podczas meczu koszykówki, i zdobył główną nagrodę[8].

Wychował się na muzyce country, którą jak sam stwierdził w wywiadzie – zawsze podziwiał ze sposób przekazywania emocji[8]. W wieku 12 lat zaczął interesować się grą na gitarze, jednak dopiero 5 lat później zaczął poważnie podchodzić do gry na tym instrumencie. W wieku 18 lat zagrał swój pierwszy koncert, kiedy to wystąpił ze szkolnym zespołem wykonując covery z repertuaru Iron Maiden oraz Judas Priest[9]. Za największe wpływy muzyczne z okresu dzieciństwa muzyk wymienił takich wykonawców jak Black Sabbath, Heart Jimi Hendrix, oraz Queensrÿche[8].

Działalność artystyczna[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Alice in Chains.

W 1987 roku Cantrell utworzył grupę muzyczną Diamond Lie. W składzie prócz gitarzysty znaleźli się jeszcze perkusista Sean Kinney i basista Mike Starr[10]. Niedługo do zespołu muzyka dołączył początkujący wokalista Layne Staley, który dotychczas udzielał się w grupach Sleze oraz Alice N' Chains. Niedługo potem zespół został oficjalnie przekształcony w Alice in Chains[11]. W roku 1988 ukazało się pierwsze wydawnictwo zespołu, album demo The Treehouse Tapes[12]. Rok później grupa wydała drugi album demo – Sweet Alice[13]. Oba wydawnictwa ukazały się niezależnie.

W 1990 roku grupa wydała debiutancki album Facelift, zrealizowany w London Bridge Studio w Seattle oraz Capitol Recording Studio w Hollywood. Produkcją albumu zajął się Dave Jerden[14]. Płyta ukazała się nakładem wytwórni fonograficznej Columbia. W ramach promocji albumu, grupa odbyła szereg tras koncertowych, występując jako support dla takich wykonawców jak Iggy Pop, Extreme, Megadeth czy Van Halen[15][16]. W 1991 roku grupa wystąpiła w ramach amerykańskiej edycji trasy Clash of the Titans, supportując zespoły Anthrax, Slayer oraz Megadeth[17]. Na początku 1992 roku zespół wydał minialbum Sap, składający się z pięciu utworów utrzymanych w stylistyce muzyki akustycznej. Gościnnie na płycie wystąpili Ann Wilson, Chris Cornell oraz Mark Arm[18]. We wrześniu tego samego roku zespół wydał drugi album studyjny – Dirt, którego tematyka w głównej mierze skoncentrowała się na uzależnieniu narkotykowym wokalisty Layne’a Staleya[19][20]. W jednym z wywiadów muzyk stwierdził że okres nagrywania albumu był jednym z najcięższych w całej karierze. Cantrell był pogrążony w depresji po śmierci swojej matki oraz wieloletniego przyjaciela Andrew Wooda, lidera grupy Mother Love Bone. Aby zapobiec pogłębiającej się depresji gitarzysta zażywał przepisany przez lekarza alprazolam.

Quote-alpha.png
Przechodziłem wówczas bardzo ciężki okres w swoim życiu, zresztą wszyscy w zespole przechodzili jakiś kryzys. Ale te wszystkie doświadczenia wykorzystaliśmy na albumie, dzięki czemu jest on taki intensywny i szczery. Po prostu wszyscy musieliśmy przez to przejść[21]
Jerry Cantrell podczas koncertu Alice in Chains w Bostonie w ramach trasy Down in Your Hole Tour, 27 listopada 1992

W celu promocji wydawnictwa, grupa udała się w trasę koncertową No More Tears Tour, występując jako support przed Ozzym Osbournem. Od listopada 1992 do października 1993 roku, grupa występowała w ramach własnej trasy Down in Your Hole Tour, promującej wydany album Dirt[22][23]. W styczniu 1994 roku grupa wydała drugi minialbum – Jar of Flies, będący zapisem siedmiu kompozycji[24]. Płyta utrzymana w stylistyce muzyki akustycznej, alternatywnej oraz blues rocka, dotarła na szczyt zestawienia amerykańskiej listy Billboard 200 – stając się przy tym pierwszym albumem EP w historii który tego dokonał[25][26]. Z powodu pogłębiających się konfliktów wewnątrz zespołu, grupa w połowie 1994 roku zawiesiła działalność koncertową[20]. Cantrell rozpoczął pracę nad solowym albumem, natomiast wokalista Layne Staley dołączył do supergrupy Mad Season[27]. W styczniu 1995 roku Cantrell przymierzał się do nagrania solowego projektu. W tym celu współpracował między innymi z Joshem Sniderem – perkusistą grupy TAD czy Normanem Scottem – z grupy Gruntruch. Ostatecznie materiał trafił do Alice in Chains, nad którym muzyk pracował z Inezem oraz Kinney’em[20]. Wiosną do zespołu dołączył Layne Staley. Zespół rozpoczął w Bad Animals Studio nagrywanie materiału na trzeci album studyjny. W nagraniach grupę wspomagał producent Toby Wright, mający na swoim koncie współpracę z takimi wykonawcami jak Slayer czy Corrosion of Conformity[28]. Efektem ponad czteromiesięcznej pracy jest album Alice in Chains, wydany 7 listopada 1995 roku[29]. Płyta okazała się dużym sukcesem, docierając między innymi do pierwszej pozycji amerykańskiego zestawienia Billboard 200[30]. Album zebrał również pochlebne recenzje krytyków muzycznych. Mimo tego zespół nie zdecydował się na trasę koncertową, odwołując między innymi swój udział w trasie Shit Hits the Sheds Tour, gdzie miał wystąpić obok grup Metallica oraz Suicidal Tendencies[20]. W czasie wydania albumu, zarówno Staley jak i Cantrell, często byli głównym tematem dla wielu pism. Z powodu wewnętrznych problemów w zespole oraz odwoływaniu tras koncertowych, często na temat grupy pojawiały się różnego rodzaju plotki. Prasa wielokrotnie informowała również o śmierci obu artystów. Tym wydarzeniom zespół poświęcił singlowy utwór „Grind”.

Quote-alpha.png
Piosenka odnosi się do całej ten sytuacji jaka powstała wokół nas w tamtym czasie. Odwoływanie tras koncertowych, wewnętrzne problemy. Tworzyły się na nasz temat różnego rodzaju plotki, które dochodziły także do nas. Wiele razy słyszałem że jestem martwy, tak samo było w przypadku Layne’a[31]

Grupa ponownie zawiesiła swoją działalność koncertową, a Staley udał się na leczenie odwykowe.

Jerry Cantrell podczas koncertu Alice in Chains w Seattle, 22 grudnia 2006

10 kwietnia 1996 roku zespół dał pierwszy publiczny koncert od 23 lutego 1994 roku. Miało to miejsce w Brooklyn Academy of Music w Nowym Jorku. Występ odbył się w ramach MTV Unplugged w Nowym Jorku[20]. Zespół zarejestrował swój występ, i 10 lipca ukazał się na koncertowym albumie Unplugged[32][33]. W maju ukazał się singel gitarzysty z utworem „Leave Me Alone”. Kompozycja została specjalnie skomponowana na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Telemaniak[34][35]. 28 czerwca grupa udała się w trasę koncertową Alive/Worldwide Tour, grając jako support przed zespołem Kiss[36]. W ramach trasy zespół zagrał 4 koncerty, z czego ostatni z nich – zagrany 3 lipca 1996 w Kemper Arena w Kansas City, był ostatnim na którym wystąpił wokalista Layne Staley[36].

W 1998 roku Cantrell rozpoczął karierę solową. 7 kwietnia muzyk wydał debiutancki album solowy Boggy Depot[37]. Na przełomie 1998 i 1999 roku, Cantrell występował w roli supportu przed zespołem Metallica w ramach trasy Poor Re-Touring Me Tour[38].

Ponownie grupa Alice in Chains spotkała się późnym latem 1998 roku w studiu London Bridge w Seattle[39]. Zespół odbył kilkunastodniową sesję, podczas której zarejestrował dwa nowe utwory, przeznaczone na potrzeby albumu albumu kompilacyjnego[40]. Pierwotnie utwory „Get Born Again” oraz „Died” były przeznaczone na solowy album Cantrella, lecz grupa postanowiła je wykorzystać podczas sesji. Była to ostatnia wspólna sesja nagraniową ze Staley’em[20][40].

W latach 1999-2005 zespół był nieaktywny. W tym czasie na rynku ukazały się cztery kompilacyjne płyty zespołu, stanowiące zbiór największych przebojów, oraz jeden album koncertowy, który zawierał utwory zarejestrowane w różnych okresach działalności zespołu[41].

W kwietniu 2002 po dziesięciu latach walki z uzależnieniem narkotykowym zmarł wokalista Layne Staley[42][43]. Wydarzenia te miały znaczący wpływ na drugi album solowy gitarzysty – Degradation Trip.

Prócz Cantrella, udział w nagraniach wzięli również Mike Bordin i Robert Trujillo[44]. Album był nagrywany w różnych studiach nagraniowych na terenie Los Angeles. Początkowo Cantrell chciał zatrudnić w roli producenta Dave’a Jerdena, lecz pomysł ten nie doszedł ostatecznie do skutku. Ostatecznie gitarzysta sam postanowił zająć się produkcją, z niewielką pomocą Jeffa Tomei. W trakcie przygotowań do wydania albumu, wytwórnia Columbia, która pierwotnie miała wydać album, nie zapłaciła rachunków za studio. Aby móc kontynuować pracę, Cantrell musiał zastawić swój dom.

Quote-alpha.png
Musiałem odnaleźć się w tej nowej dla mnie sytuacji, jako nowy artysta, spotykać się z różnymi ludźmi z różnych firm fonograficznych, słysząc jak powtarzają w kółko - tak, kochamy cię, kochamy to, co stworzyłeś - I dalej nic się nie działo. Po jakimś czasie było to dość zniechęcające[11]

W roku 2005 Cantrell, Inez oraz Kinney, wzięli udział w koncercie charytatywnym na rzecz ofiar Tsunami z 2004 roku[45]. Podczas koncertu zespół był wspomagany wokalnie na scenie między innymi przez Patricka Lachmana, Maynarda Jamesa Keenana oraz Ann Wilson[45]. Rok później zespół zagrał w Seattle podczas koncertu poświęconego zmarłym muzykom wywodzącym się z Seattle. Na scenie wraz z zespołem wystąpili Phil Anselmo, Duff McKagan, Ann Wilson oraz William DuVall[46]. W tym samym roku zespół postanowił wznowić działalność koncertową. Nowym wokalistą zespołu został lider grupy Comes with the FallWilliam DuVall[47][48][49].

29 września 2009 roku zespół Alice in Chains wydał nowy album studyjny – Black Gives Way to Blue[50]. W tym samym roku wraz z gitarzystą grupy Anthrax Scottem Ianem, Cantrell otworzył bar Dead Man’s Hand w Las Vegas[51]. W 2011 roku Cantrell wraz z zespołem Alice in Chains rozpoczął pracę nad nowym albumem studyjnym. Sesja nagraniowa została opóźniona, ponieważ gitarzysta musiał poddać się operacji barku[52].

W maju 2012 roku, Cantrell otrzymał nagrodę Stevie Ray Vaughan Award, podczas uroczystości jaka odbyła się w Nokia Club w Los Angeles. Nagroda przyznawana jest przez organizację non-profit znaną pod nazwą MusiCares, założoną „w celu zapewnienia zdrowia i medycznej opieki potrzebującym muzykom”[53].

Występy gościnne[edytuj | edytuj kod]

Jerry Cantrell podczas koncertu w Seattle, 5 stycznia 2007

W 1993 roku Cantrell zagrał na gitarze oraz zaśpiewał w jednym z utworów na płycie rockowej grupy Circus of Power – Magic & Madness[54]. W roku 1996 wziął udział w sesji nagraniowej do albumu Blackacidevil amerykańskiej grupy metalowej Danzig, gdzie zagrał oraz użyczył swojego głosu w trzech kompozycjach[55]. W tym samym roku Cantrell wystąpił gościnnie na płycie poświęconej muzykowi country Willie Nelsonowi, gdzie wykonał jeden z utworów[55]. W 1997 roku wystąpił gościnnie na płycie zespołu Pigeonhed – The Full Sentence[56]. W roku 1998 wraz z perkusistą Seanem Kinney’em oraz innymi muzykami, wziął udział w sesji nagraniowej do albumu Garage, Inc. amerykańskiej grupy Metallica. Wystąpił gościnnie w utworze „Tuesday’s Gone” z repertuaru grupy Lynyrd Skynyrd[57].

W roku 2001 Cantrell wystąpił gościnnie na albumie The Deep End, Vol. 1 blues rockowego zespołu Gov't Mule, gdzie wykonał partie wokalne w jednym z utworów[58]. Na początku 2002 roku muzyk wystąpił gościnnie na koncercie kanadyjskiej grupy Nickelback w Edmonton, gdzie zagrał na gitarze oraz zaśpiewał w utworze z repertuaru Alice in Chains. Koncert został wydany na albumie Live at Home[59].

W 2004 roku Cantrell gościnnie zagrał na gitarze w jednym z utworów na płycie grupy HeartJupiters Darling[60]. W tym samym roku gitarzysta nagrał wspólnie z zespołem Damageplan utwór zatytułowany „Ashes to Ashes”, który został wykorzystany na ścieżce dźwiękowej do filmu Punisher[61]. Ponadto kompozycja znalazła się na japońskiej edycji płyty zespołu – New Found Power[62]. W tym samym roku Cantrell współpracował z grupą The Cult. Wraz z gitarzystą zespołu Billym Duffy założył zespół o nazwie Cardboard Vampyres[63]. Grupa zadebiutowała na koncercie Sweet Relief Musicians Fund w The Troubadour w kwietniu 2004 roku. Zespół na swoich występach grał głównie covery takich wykonawców jak Led Zeppelin, AC/DC, The Stooges, Black Sabbath czy Aerosmith. Skład zespołu prócz Cantrella i Duffy’ego uzupełnili jeszcze wokalista John Corabi, basista Chris Wyse oraz perkusista Josh Howser. Zespół grywał głównie wzdłuż Zachodniego Wybrzeża[63]. W roku 2005 Cantrell dołączył do zespołu Ozzy’ego Osbourne’a, z którym nagrał dwa albumy Prince of Darkness[64] oraz Under Cover[55][65]. Na obu płytach zagrał na gitarze.

W 2007 roku wystąpił gościnnie na płycie Music For The Divine Glenna Hughesa. Cantrell zagrał w utworze z repertuaru grupy Led ZeppelinMisty Mountain Hop[66]. Kompozycja znalazła się na płycie w australijskim wydaniu. W tym samym roku gościnnie zagrał na gitarze w jednym z utworów na płycie Sun and the Earth, Vol. 1 Steviego Salasa[67]. W 2010 roku Cantrell wystąpił gościnnie na płycie Pearl Aday Little Immaculate White Fox, gdzie w utworze „Anything” zagrał na gitarze oraz wykonał w duecie z wokalistką partie wokalne[68].

9 grudnia 2011 roku Cantrell wziął udział w obchodach 30-lecia istnienia grupy Metallica. Koncert odbył się w San Francisco. Muzyk wystąpił gościnnie w utworach „For Whom the Bell Tolls” (gdzie zagrał na gitarze), „Nothing Else Matters” którą wykonał w duecie z Jamesem Hetfieldem, oraz wystąpił w duecie obok Gary’ego Rossingtona, Jima Martina oraz Peppera Keenana w utworze „Tuesday’s Gone” z repertuaru Lynyrd Skynyrd, oraz utworze „Seek & Destroy”[69].

18 kwietnia 2013 roku Cantrell wystąpił w Nokia Theatre w Los Angeles, podczas ceremonii wprowadzenia grupy Heart do Rock and Roll Hall of Fame. Muzyk wystąpił gościnnie w utworze „Barracuda" obok Chrisa Cornella, Mike'a McCready'ego oraz Dave'a Grohla[70].

Technika gry, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Jerry Cantrell podczas występu na Sonisphere Festival z Alice in Chains, 2 sierpnia 2009

Styl gry Cantrella charakteryzuje się powolnymi, ciężkimi metalowymi riffami gitarowymi, które były charakterystyczne dla zespołu Alice in Chains w pierwszej połowie lat 90., i wyróżniały go na tle innych grup muzycznych wywodzących się ze sceny Seattle. Podczas swej solowej kariery, Cantrell poszerzył swoje horyzonty muzyczne o takie gatunki jak blues czy country, szczególnie zauważalne na albumie Boggy Depot. Podczas gry na gitarze, muzyk znany jest z częstego używania efektu gitarowego wah-wah oraz tworzenia utworów w nieparzystym metrum. W rozmowie z magazynem Guitar World w 1998 roku przyznał:

Quote-alpha.png
Ja naprawdę nie wiem z czego to wynika, z czego to przychodzi. Te pomysły po prostu same mi przychodzą do głowy. Lubię komponować utwory w stylu „Them Bones[71]

Styl gry Jerry’ego Cantrella został określony przez recenzenta Stephena Thomasa Erlewine’a z serwisu Allmusic jako „oparty na mocnych gitarowych riffach i perforowanych teksturach, tworzący wolne rytmy w niższej jakości”[72].

W 2004 roku magazyn Guitar World zamieścił solo gitarowe z utworu „Man in the Box” w wykonaniu Cantrella na 77. pozycji zestawienia 100 Greatest Guitar Solos[1]. W tym samym roku, ten sam magazyn umieścił go na 38. pozycji zestawienia najlepszych metalowych gitarzystów w historii[4]. W lipcu 2006 roku brytyjski magazyn poświęcony muzyce metalowej, Metal Hammer, nagrodził Cantrella tytułem Riff Lord, podczas ceremonii Golden Gods Awards show w Londynie. W drodze o tytuł, muzyk pokonał takich gitarzystów jak Jimmy Page, Slash czy James Hetfield[6]. W 1995 roku w rozmowie z magazynem Guitar International Dimebag Darrell, gitarzysta grup Pantera oraz Damageplan, wyraził duży podziw dla gry Cantrella[73]. W roku 2011 Cantrell został umieszczony na 16. pozycji (na 25 możliwych) przez dziennikarzy MetalSucks w rankingu 25. najlepszych gitarzystów metalowych[74].

Instrumentarium[75][edytuj | edytuj kod]

Jerry Cantrell oraz Slash podczas akustycznego koncertu w Nokia Theater w Nowym Jorku, 17 kwietnia 2008

Jerry Cantrell znany jest z tego że najczęściej używa gitar marki G&L oraz Gibson. W roku 2009 na rynku ukazał się sygnowany nazwiskiem muzyka model gitary – G&L Rampage Jerry Cantrell Signature Model Electric Guitar. Oprócz gitar G&L, Cantrell często korzysta także z gitar marki Gibson SG, Gibson Les Paul Custom oraz Fender Telecaster Deluxe 1972. Od 2010 roku muzyk korzysta również z gitary Gibson ES-175.

W trakcie sesji nagraniowej do albumu Facelift, Cantrell korzystał ze wzmacniacza gitarowego Bogner Fish Preamp[76]. W roku 1994 przy okazji nagrywania albumu EP Jar of Flies, Cantrell korzystał ze wzmacniacza gitarowego Fender'65 Twin Reverb Amp[76]. Najczęściej jednak muzyk korzysta ze wzmacniaczy firmy Bogner, których używa od początków gry w zespole Alice in Chains. Jego pierwszym wzmacniaczem był Marshall JCM800, który został zmodyfikowany przez firmę Bogner, i był używany w trakcie sesji nagraniowej do albumu Facelift. Ponadto Cantrell korzystał ze wzmacniacza gitarowego Bogner Fish Preamp[76], który był używany na dwóch pierwszych albumach zespołu w roku 1990 i 1992.

Muzyk posiada także gitarę Ernie Ball Music Man oraz wzmacniacz Peavey 5150 Amplifier. Dostał je od Eddiego Van Halena[76]. Gitara została wykorzystana w teledysku do utworu „Angry Chair”, natomiast wzmacniacz w nagrywaniu „Sludge Factory” z albumu Alice in Chains z 1995 roku[76]. Ponadto muzyk zakupił gitarę Gibson Les Paul Junior od gitarzystki zespołu Heart – Nancy Wilson[76]. Wzmacniacz ten, oraz gitara były użyte podczas sesji nagraniowej do albumu Boggy Depot w 1998 roku. Muzyk wykorzystał je także do nagrania utworów demo do albumu Degradation Trip w swoim domu w Seattle. W trakcie sesji nagraniowej do albumu Boggy Depot, Cantrell używał jeszcze przesteru firmy Pro Co, modelu RAT2 Pedal oraz wzmacniaczy gitarowych Soldano SLO100 Super Lead Overdrive Head oraz Bogner Shiva[76].

Podczas solowych koncertów w roku 2002, Cantrell korzystał z pedała elektronicznego Dunlop JD-4S Rotovibe Expression Pedal, oraz wyświetlacza podającego nazwy strun i aktualnie dostrajanych dźwięków Boss TU 2 – Chromatic Tuner[76].

Cantrell znany jest również ze współpracy z firmą Dunlop, specjalizującą się w produkcji efektów gitarowych. Korzystał z wielu produktów firmy, między innymi efektu gitarowego Dunlop Original Crybaby oraz Dunlop Dimebag Wah. Efektem współpracy muzyka z firmą jest wydanie efektu gitarowego – Jerry Cantrell JC95 Crybaby. Wah-wah sygnowany nazwiskiem gitarzysty pozwala na dostrojenie ustawień dynamiki i częstotliwości, oraz posiada zmodyfikowane układy tworzenia talk boxa[77].

Instrumentarium[edytuj | edytuj kod]

Gitary

Wzmacniacze i kolumny głośnikowe


Efekty

  • MXR EVH Flanger
  • Xotic Effects AC Plus
  • Eventide TimeFactor
  • Boss CH-1 Super Chorus
  • Boss TR-2 Tremelo
  • MXR Smart Gate
  • Voodoo Lab Pedal Power 2 Plus
  • Ibanez Tube Screamer TS808HW Hard Wired Pedal
  • Shure UL
  • Whirlwind Rack Multi Selector
  • RJM Effects Gizmo
  • Tone Freak Effects Buff Puff
  • Dunlop Rotovibe[82]
  • Digital Music Corp. Ground Control GCX
  • Dunlop Crybaby 535Q Multi-Wah Pedal
  • Palmer pga05

Pozostałe

  • Dean Markley 2554 Blue Steel Cryogenic Custom Light
  • Dunlop Extra Heavy Tortex[82]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy solowe

Alice in Chains

 Osobny artykuł: Dyskografia Alice in Chains.

Ozzy Osbourne

Inne

  • Magic & Madness – Circus of Power (1993, Columbia Records, gościnnie: śpiew, gitara, produkcja muzyczna)[54]
  • BlackacidevilDanzig (1996, Hollywood Records, gościnnie: śpiew, gitara, gitara akustyczna)[55]
  • Twisted Willie: A Tribute to Willie NelsonWillie Nelson (1996, Justice Records, gościnnie: śpiew, gitara akustyczna)[55]
  • The Full Sentence – Pigeonhed (1997, Subpop Records, gościnnie: gitara)[55]
  • Garage, Inc.Metallica (1998, Elektra Records, gościnnie: śpiew, gitara akustyczna)[57]
  • The Deep End, Vol. 1Gov't Mule (2001, ATO Records, gościnnie: śpiew)[55]
  • Live at HomeNickelback (2002, Roadrunner Records, gościnnie: śpiew, gitara)[83]
  • Jupiters DarlingHeart (2004, Sovereign Records, gościnnie: gitara)[55]
  • The Punisher: The AlbumDamageplan (2004, Wind-Up Records, gościnnie: śpiew, gitara)[84]
  • Music For The DivineGlenn Hughes (2007, Frontiers Records, gościnnie: gitara)[55]
  • Sun and the Earth, Vol. 1 – Stevie Salas (2007, Arbor Records, gościnnie: gitara)[55]
  • Little Immaculate White FoxPearl Aday (2010, Megaforce Records, gościnnie: gitara)[55]
  • Kill All Control – George Lynch (2011, Rocket Science Ventures, gościnnie: kompozytor)[55]
  • 24 HoursRichie Kotzen (2011, Richie Kotzen Music/ASCAP, gościnnie: wokal wspierający)[85]

Wideografia[edytuj | edytuj kod]

Alice in Chains

Gościnnie

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy[edytuj | edytuj kod]

  • Cowboys from Hell: The Videos (1991, film dokumentalny, reżyseria: Pantera)[88]
  • Samotnicy (1992, komedia obyczajowa, reżyseria: Cameron Crowe)[88]
  • Jerry Maguire (1996, dramat, reżyseria: Cameron Crowe)[88]
  • Turn It UP! (2008, film muzyczny, reżyseria: Steven Jacobson)[88]
  • Rock Slyde (2009, komedia, reżyseria: Chris Dowling)[88]
  • Pearl Jam Twenty (2011, dokumentalny, muzyczny, reżyseria: Cameron Crowe)[88]
  • Cry Baby: The Pedal that Rocks the World (2011, dokumentalny, reżyseria: Max Baloian, Joey Tosi)

Telewizja[edytuj | edytuj kod]

  • I Love the '90s (2004, serial dokumentalny, wywiad)[88]
  • W domu u... (2006, VH1, odcinek 34, reality-show)

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnienia indywidualne

Rok Kraj Miejsce publikacji rankingu Nazwa rankingu Pozycja Źródło
USA
DigitalDreamDoor.com
100 Greatest Metal Guitarists
46
[89]
2004
USA
Guitar World
100 Greatest Heavy Metal Guitarists of All Time
38
[4]
2006
UK
Metal Hammer
Riff Lord
1
[6]
2007 USA
Guitar World
100 Greatest Guitar Solos
77
[5]
2007
UK
Classic Rock
100 Wildest Guitar Heroes
74
[90]
2011 USA
MetalSucks
The Top 25 Modern Metal Guitarists
16
[74]
2012 USA
Guitar World
The 100 Greatest Guitarists of All Time
37
[91]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 G&L Rampage Jerry Cantrell Signature (pol.). rocktone.pl. [dostęp 2011-06-08].
  2. Superhawk™ Jerry Cantrell (ang.). glguitars.com. [dostęp 2013-05-13].
  3. 3,0 3,1 Greg Prato: Jerry Cantrell Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-08-20].
  4. 4,0 4,1 4,2 Guitar World’s 100 Greatest Heavy Metal Guitarists Of All Time) (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-06-08].
  5. 5,0 5,1 100 Greatest Guitar Solos: 51-100 Time) (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2011-06-08].
  6. 6,0 6,1 6,2 Jerry Cantrell - Biography & Profile (ang.). allaxess.com. [dostęp 2012-08-20].
  7. Daina Darzin. New Music Preview: Alice in Chains. Spin magazine (01/91). s.36-37.
  8. 8,0 8,1 8,2 Jerry Cantrell Biography (ang.). lyricsfreak.com. [dostęp 2012-08-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-08)].
  9. Ben Bartlett: Guitarist Interview:Jerry Cantrell (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2012-08-20].
  10. Allyson B. Crawford: Bring Back Glam - Diamond Lie...to Alice in Chains (ang.). bringbackglam.com. [dostęp 2012-08-20].
  11. 11,0 11,1 Alice in Chains w pigułce. Metal Hammer 4/5/6/2005) (pol.). aliceinchains.pl. [dostęp 2012-08-20].
  12. Encyclopedia Metallum - Demo #3: Treehouse Demos - Alice in Chains (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2011-06-08].
  13. Encyclopedia Metallum - Publisher Demos - Alice in Chains (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2011-06-08].
  14. Steve Huey: Facelift - Alice in Chains : Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-12-11].
  15. John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1990 (ang.). bacus.net. [dostęp 2011-12-11].
  16. John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1991 (ang.). bacus.net. [dostęp 2011-12-11].
  17. Slayerized.com Slayer Tour Dates Database 1991 (ang.). slayerized.com. [dostęp 2013-05-13].
  18. Steve Huey: Sap - Alice in Chains : Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-12-11].
  19. Chris Gill: Alice in Chains – Dirt (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2011-09-06].
  20. 20,0 20,1 20,2 20,3 20,4 20,5 Jordan Babuła: Wkładka z Teraz Rock Nr. 6, 2006. s.3-11 (pol.). aliceinchains.pl. [dostęp 2011-12-11].
  21. Jerry Cantrell interview. The Seattle Times 2007.
  22. John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1992 (ang.). bacus.net. [dostęp 2011-12-11].
  23. John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1993 (ang.). bacus.net. [dostęp 2011-08-14].
  24. Steve Huey: Jar of Flies - Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-12-11].
  25. Alice in Chains Biography (ang.). aliceinchains.com. [dostęp 2011-12-11].
  26. Encyclopedia Metallum: Alice in Chains Jar of Flies (ang.). metal-archives. [dostęp 2011-07-22].
  27. Greg Prato: Mad Season Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-12-11].
  28. MELDRUM Working With Producer TOBY WRIGHT - Apr. 24, 2006 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-12-11].
  29. Steve Huey: Alice in Chains - Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-12-11].
  30. Alice in Chains – Chart History (ang.). billboard.com. [dostęp 2013-05-13].
  31. Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. 69580.
  32. Encyclopedia Metallum - Unplugged - Alice in Chains (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2012-08-20].
  33. Stephen Thomas Erlewine: Unplugged - Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-05-13].
  34. Jerry Cantrell – Leave Me Alone – Encyclopedia Metallum (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2012-08-27].
  35. Stephen Thomas Erlewine: The Cable Guy - Original Soundtrack (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-05-13].
  36. 36,0 36,1 John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1994 - 1996 (ang.). bacus.net. [dostęp 2012-08-20].
  37. Stephen Thomas Erlewine: Boggy Depot - Jerry Cantrell (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-08-20].
  38. Jerry Cantrell Tour Statistics: Poor Re-Touring Me (ang.). setlist.fm. [dostęp 2012-08-20].
  39. John Bacus: Alice in Chains Recording Sessions Chronology (c), 2005 (ang.). bacus.net. [dostęp 2011-06-08].
  40. 40,0 40,1 Brett Buchanan: NEW PHOTOS OF ALICE IN CHAINS RECORDING “GET BORN AGAIN” & “DIED” IN 1998 (ang.). grungereport.net. [dostęp 2013-05-13].
  41. Encyclopedia Metallum: The Metal Archives - Alice in Chains (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2012-08-20].
  42. LAYNE STALEY Officially Declared Dead Following Autopsy - Apr. 20, 2002 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2013-05-13].
  43. LAYNE STALEY In His Final Interview: ALICE IN CHAINS Members Are 'Not My Friends' - Feb. 25, 2003 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-02-25].
  44. Stephen Thomas Erlewine: Degradation Trip - Jerry Cantrell: Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-08-20].
  45. 45,0 45,1 Travis Hay: Alice in Chains owns stage in tsunami-relief show full of surprises (ang.). seattlepi.com. [dostęp 2011-06-08].
  46. ALICE IN CHAINS Perform 'Rooster' On 'Decades Rock Live!': Video Available - May 8, 2006 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2012-08-20].
  47. Alice in Chains Singer William DuVall Recording New Album With His Old Band & Financing Documentary (ang.). grungereport.net. [dostęp 2012-08-20].
  48. Mitchell Peters. Old bands, new singers (2006-09-09). Billboard Magazine, str. 9
  49. Lesław Dutkowski: Lepszy sposób patrzenia na życie - Rozmowa z zespołem Alice In Chains (pol.). onet.pl. [dostęp 2013-05-13].
  50. Stephen Thomas Erlewine: Black Gives Way to Blue - Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-08-20].
  51. Jerry Cantrell And Scott Ian Open Las Vegas Bar! (ang.). metalhammer.co.uk. [dostęp 2013-01-03].
  52. ALICE IN CHAINS: New Song 'Hollow' To Make Its Online Debut In Two Weeks - Dec. 6, 2012 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2013-01-03].
  53. Steve Baltin: Alice in Chains’ Jerry Cantrell Honored with Stevie Ray Vaughan Award (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2013-01-03].
  54. 54,0 54,1 Jason Anderson: Magic & Madness - Circus Power Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-11-24].
  55. 55,00 55,01 55,02 55,03 55,04 55,05 55,06 55,07 55,08 55,09 55,10 55,11 55,12 55,13 Greg Prato: Jerry Cantrell Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-11-24].
  56. Unofficial SG Homepage: Side Project - Pigeonhed (ang.). stargate.net. [dostęp 2011-06-08].
  57. 57,0 57,1 Metallica.com - Garage Inc (ang.). metallica.com. [dostęp 2011-11-24].
  58. Robert L. Doerschuk: Gov’t Mule - The Deep End, Vol. 1 Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-08-20].
  59. Jerry Cantrell – IMDb (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2012-08-20].
  60. Thom Jurek: Heart - Jupiters Darling Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-08-20].
  61. James Christopher Monger: The Punisher [Soundtrack] (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-05-13].
  62. Damageplan - New Found Power review (ang.). metalstorm.net. [dostęp 2011-06-08].
  63. 63,0 63,1 Cantrell, Duffy Form Cardboard Vampyres (ang.). billboard.com. [dostęp 2012-08-20].
  64. Prince of Darkness – Ozzy Osbourne. Scott Itter. 2011-06-08.
  65. ArtRock.pl – Recenzje - Osbourne, Ozzy - Under Cover (pol.). artrock.pl. [dostęp 2011-06-08].
  66. Justin Donnelly: The Metal Forge – Review - Glenn Hughes - Music For The Divine (ang.). themetalforge.com. [dostęp 2011-06-08].
  67. Stevie Salas - Sun And The Earth, Vol. 1 CD (ang.). cduniverse.com. [dostęp 2011-06-08].
  68. Slaze Roxx: Pearl - Little Immaculate White Fox (ang.). sleazeroxx.com. [dostęp 2011-06-08].
  69. Metallica Setlist at The Fillmore, San Francisco, CA, USA (ang.). setlist.fm. [dostęp 2012-08-20].
  70. Magic Mike Mazzarone: PHOTOS OF CHRIS CORNELL, JERRY CANTRELL, DAVE GROHL & MIKE MCCREADY AT ROCK & ROLL HALL OF FAME CEREMONY (ang.). grungereport.net. [dostęp 2013-05-13].
  71. Marc Weingarten: Unchained - Guitar World (6/98) (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2013-01-03].
  72. Steve Huey: Alice in Chains - Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-06-08].
  73. Dimebag Darell Interview: A Cowboy from Hell (ang.). guitarinternational.com. [dostęp 2011-06-08].
  74. 74,0 74,1 The Top 25 Modern Metal Guitarists (ang.). metalsucks.net. [dostęp 2011-06-08].
  75. Alice in Chains – Jerry Cantrell’s Guitar Gear Rig and Equipment (ang.). uberproaudio.com. [dostęp 2012-08-20].
  76. 76,0 76,1 76,2 76,3 76,4 76,5 76,6 76,7 Alice in Chains Jerry Cantrell - Sprzęt (pol.). aliceinchains.pl. [dostęp 2011-06-08].
  77. Jerry Cantrell Wah (ang.). aliceinchains.com. [dostęp 2011-06-08].
  78. 78,0 78,1 G&L Artists (ang.). glguitars.com. [dostęp 2009-07-19].
  79. Dean Artists (ang.). deanguitars.com. [dostęp 2009-07-19].
  80. 80,0 80,1 80,2 80,3 Bogner Custom Shop (ang.). bogneramplification.com. [dostęp 2009-07-19].
  81. 81,0 81,1 Messa Boogie Artist Gallery (ang.). mesaboogie.com. [dostęp 2009-07-19].
  82. 82,0 82,1 Dunlop Manufacturing: Artists: Jerry Cantrell (ang.). jimdunlop.com. [dostęp 2009-07-19].
  83. 83,0 83,1 83,2 Jerry Cantrell - IMDb (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2011-06-08].
  84. Damageplan’s Collaboration With Jerry Cantrell Confirmed For Punisher Soundtrack (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-11-24].
  85. 24 Hours - Richie Kotzen: Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-02-17].
  86. Live Facelift (Video 1991) (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2011-06-08].
  87. The Nona Tapes (Video 1995) (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2011-06-08].
  88. 88,0 88,1 88,2 88,3 88,4 88,5 88,6 Jerry Cantrell - Filmweb (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2011-06-08].
  89. 100 Greatest Metal Guitarists at DigitalDreamDoor (ang.). digitaldreamdoor.com. [dostęp 2012-09-17].
  90. 100 Wildest Guitar Heroes (ang.). daveuhrich.com. [dostęp 2012-09-17].
  91. Readers Poll Results: The 100 Greatest Guitarists of All Time (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2012-10-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]