Jerry Cantrell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerry Cantrell
Ilustracja
Jerry Cantrell podczas Roskilde Festival w Danii, 2 lipca 2010
Imię i nazwisko Jerry Fulton Cantrell Jr.
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1966
Tacoma, Waszyngton
Pochodzenie Stany Zjednoczone
Instrument gitara elektryczna, gitara akustyczna, gitara basowa
Typ głosu baryton
(E2-C5)[1]
Gatunek heavy metal, hard rock, metal alternatywny, doom metal, sludge metal, grunge, rock alternatywny
Zawód muzyk, kompozytor, wokalista, autor tekstów, producent muzyczny
Aktywność od 1983
Wytwórnia płytowa Columbia, Virgin/EMI, Capitol
Powiązania Cardboard Vampyres, Comes with the Fall, Damageplan, Danzig, Metallica
Instrument
G&L Rampage Jerry Cantrell Signature[2]
G&L Superhawk[3]
Gibson Les Paul
Zespół
Diamond Lie (1986–1987)
Alice in Chains (1987–2002, od 2005)
Ozzy Osbourne (2004–2005)
Strona internetowa

Jerry Cantrell, właśc. Jerry Fulton Cantrell Jr. (ur. 18 marca 1966 w Tacoma w stanie Waszyngton[4]) – amerykański muzyk, kompozytor, wokalista, autor tekstów, a także producent muzyczny. Współzałożyciel grupy muzycznej Alice in Chains. W latach 1998-2002 wydał dwa albumy solowe. Był także członkiem zespołu Ozzy’ego Osbourne’a w latach 2004-2005. Współpracował z takimi artystami jak Damageplan, Danzig, Glenn Hughes, Gov't Mule, Heart, Metal Church czy Metallica[5].

W roku 2004 amerykański miesięcznik Guitar World sklasyfikował Cantrella na 38. pozycji zestawienia „100 najlepszych metalowych gitarzystów w historii”[6]. Ten sam magazyn, trzy lata później, zamieścił jego solo gitarowe z utworu „Man in the Box” na 77. miejscu zestawienia „100 najlepszych solówek gitarowych”[7]. W czerwcu 2006 został laureatem nagrody Metal Hammer Golden Gods w kategorii „Riff Lord”, przyznawanej przez brytyjski miesięcznik Metal Hammer[8].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Jerry Fulton Cantrell Jr. urodził się 18 marca 1966 w miejscowości Tacoma w stanie Waszyngton[4], jako syn weterana wojny wietnamskiej. Matka Gloria Jean Cantrell amatorsko zajmowała się grą na organach[9]. Ma dwóch braci. Gdy miał 7 lat, jego rodzice rozwiedli się. Wraz ze starszym bratem, trafił pod opiekę siostry matki. Drugi z braci – David, pozostał z ojcem. W trakcie trwania nauki w Bethel High School w miejscowości Spanaway w stanie Waszyngton, Cantrell udzielał się w chórze szkolnym, który często uczestniczył w wielu konkursach. Podczas ostatniego roku nauki, muzyk został przewodniczącym chóru[9]. Kwartet wykonał także hymn Stanów Zjednoczonych podczas meczu koszykówki i zdobył główną nagrodę[10]. W roku 1984, będąc na pierwszym roku studiów, Cantrell za namową swojego przyjaciela, udał się do Dallas, gdzie rozpoczął pracę w Arnold & Morgan Music. W wolnych chwilach, spędzał czas w klubie Cardi’s w Houston, podpatrując lokalne zespoły muzyczne. „Mogliśmy palić cały dzień i grać na gitarach, ile nam się chciało. To była naprawdę świetna praca dla 19-latka” – komentował[11]. W roku 1987 w wieku 43 lat z powodu choroby nowotworowej zmarła matka muzyka[12][13].

Wychował się na muzyce country, którą jak sam stwierdził w wywiadzie – zawsze podziwiał za sposób przekazywania emocji[10]. W wieku 12 lat zaczął interesować się grą na gitarze, jednak dopiero 5 lat później zaczął poważnie podchodzić do gry na tym instrumencie. W wieku 18 lat zagrał swój pierwszy koncert, kiedy to wystąpił ze szkolnym zespołem wykonując covery z repertuaru Iron Maiden oraz Judas Priest[14]. Za największe wpływy muzyczne z okresu dzieciństwa, muzyk wymienił takich wykonawców jak Black Sabbath, Heart Jimi Hendrix oraz Queensrÿche[10].

Działalność artystyczna[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Alice in Chains.

W roku 1986 Cantrell utworzył grupę Diamond Lie[15][16]. Trzon zespołu stanowili ponadto wokalista Scott Damen oraz perkusista Bobby Nesbitt. Grupa miała na swoim koncie nagrane trzy utwory – „Chained Love”, „By Your Side” oraz „Where Would We Be (Without rock and roll)”, które zostały zarejestrowane późnym latem 1986[17]. Do grupy dołączył także basista Mike Starr, udzielający się wówczas w glam metalowym zespole Gypsy Rose[18][19]. Rok później, gitarzysta Nick Pollock, podczas jednej z odbywających się w północnym Seattle imprez, poznał ze sobą Cantrella i Layne’a Staleya, udzielającego się dotychczas w lokalnej kapeli Alice N' Chains[20]. W niedługim okresie czasu, zespół został skompletowany w składzie: Staley (śpiew), Cantrell (gitara), Starr (gitara basowa) oraz Sean Kinney (perkusja)[21]. W roku 1988 Cantrell sfinansował proces nagrywania albumu demo The Treehouse Tapes[22]. Rok później grupa wydała drugi album demo – Sweet Alice[23]. W sierpniu 1990 kwartet wydał debiutancki album długogrający Facelift, zrealizowany w London Bridge Studio w Seattle oraz Capitol Recording Studio w Hollywood. Produkcją zajął się Dave Jerden[24]. Cantrell przyznał w jednym z wywiadów, że „album miał mieć ponurą aurę oraz być bezpośredni do panującej wówczas w Seattle atmosfery zadumy i stylu”[14]. W ramach promocji, kwartet koncertował u boku takich wykonawców jak Extreme, Iggy Pop, Megadeth czy Van Halen[25][26]. W 1991 grupa wystąpiła w ramach amerykańskiej edycji trasy Clash of the Titans, supportując zespoły Anthrax, Megadeth oraz Slayer[27]. Gitarzysta przyznawał później, że wielokrotnie podczas występów, dochodziło do spięć z fanami grupy Slayer. „To była próba ognia. Nie było to łatwe, ale bywało nieraz zabawnie. Spędziliśmy wiele nocy grając, kiedy nad naszymi głowami latały różne przedmioty. Czasem bywało dość brutalnie. Ale to nie było w stanie nas zatrzymać” – relacjonował[28].

Na początku 1992 zespół wydał minialbum Sap, składający się z pięciu utworów utrzymanych w stylistyce muzyki akustycznej. Gościnnie na płycie wystąpili Ann Wilson, Chris Cornell oraz Mark Arm[29]. „Staraliśmy się pokazać, że nie jesteśmy tylko zespołem metalowym. Choć gramy metal, to czasami lubimy grać także inne gatunki muzyki” – oznajmił w jednym z wywiadów muzyk[30]. We wrześniu tego samego roku, zespół wydał drugi album studyjny – Dirt, którego warstwa liryczna w głównej mierze koncentrowała się na uzależnieniu narkotykowym wokalisty Layne’a Staleya[31]. W jednym z wywiadów muzyk stwierdził, że okres nagrywania albumu, był jednym z najcięższych doświadczeń w całej karierze. Cantrell był pogrążony w depresji po śmierci swojej matki oraz wieloletniego przyjaciela Andrew Wooda, lidera grupy Mother Love Bone. Aby zapobiec pogłębiającym się zaburzeniom depresyjnym, gitarzysta zażywał przepisany przez lekarza alprazolam. „Przechodziłem wówczas bardzo ciężki okres w swoim życiu, zresztą wszyscy w zespole przechodzili jakiś kryzys. Ale te wszystkie doświadczenia wykorzystaliśmy na albumie, dzięki czemu jest on taki intensywny i szczery. Po prostu wszyscy musieliśmy przez to przejść” - przyznawał[9]. Zespół aktywnie promował album, występując między innymi jako gość specjalny na trasie Ozzy’ego Osbourne’a czy na festiwalu muzyki alternatywnej Lollapalooza[32][33].

Jerry Cantrell podczas koncertu Alice in Chains, 27 listopada 1992

W styczniu 1994 grupa wydała drugi minialbum – Jar of Flies, będący zapisem siedmiu kompozycji, utrzymanych w stylistyce muzyki akustycznej, alternatywnej oraz blues rocka[34]. Z powodu pogłębiających się konfliktów wewnątrz zespołu, kwartet w połowie 1994 zawiesił działalność koncertową[14]. „Byliśmy jak cztery rośliny, próbujące rosnąć w tej samej doniczce” – relacjonował Cantrell[35]. Na początku 1995 przymierzał się do nagrania solowego projektu. W tym celu współpracował między innymi z Joshem Sniderem – perkusistą grupy TAD czy Normanem Scottem – z grupy Gruntruch. Ostatecznie materiał trafił do Alice in Chains, nad którym muzyk pracował z Inezem oraz Kinney’em[14] Wiosną do zespołu dołączył Layne Staley. Zespół rozpoczął w Bad Animals Studio nagrywanie materiału na trzeci album studyjny. W nagraniach grupę wspomagał producent Toby Wright, mający na swoim koncie współpracę z takimi wykonawcami jak Corrosion of Conformity czy Slayer[36]. Efektem ponad czteromiesięcznej pracy był album Alice in Chains, wydany 7 listopada 1995[37]. W czasie wydania albumu, zarówno Staley jak i Cantrell, często byli głównym tematem dla wielu pism. Z powodu wewnętrznych problemów w zespole oraz odwoływaniu tras koncertowych, na temat grupy, w prasie często pojawiały się różnego rodzaju plotki, gdzie wielokrotnie informowano między innymi o śmierci obu artystów. „Tworzyły się na nasz temat różnego rodzaju plotki, które dochodziły także do nas. Wiele razy słyszałem, że jestem martwy, tak samo było w przypadku Layne’a. Dodatkowo często mówiono, że Layne stracił palce albo nogi. Wiec jest to kolejny utwór, by móc powiedzieć – pierdol się, zanim coś powiesz o moim życiu” – przyznawał muzyk[9].

10 kwietnia 1996 zespół dał pierwszy publiczny koncert od 7 stycznia 1994. Miał on miejsce w Brooklyn Academy of Music w Nowym Jorku i odbył się w ramach MTV Unplugged[14]. Został on zarejestrowany i 10 lipca ukazał się na koncertowym albumie Unplugged[38]. W maju ukazał się singel gitarzysty z utworem „Leave Me Alone”. Kompozycja została skomponowana na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Telemaniak w reżyserii Bena Stillera[39]. Na przełomie czerwca i lipca, grupa otwierała występy Kiss[40]. Ostatni koncert ze Staley’em miał miejsce 3 lipca w Kemper Arena w Kansas City[41].

Jerry Cantrell podczas koncertu w 2006

W 1998 Cantrell rozpoczął karierę solową. 7 kwietnia muzyk wydał debiutancki album Boggy Depot[42], który przyniósł zmianę stylistyki brzmieniowej[42]. W ramach promocji materiału, od czerwca do września, Cantrell występował wraz z grupą Days of the New jako support przed zespołem Metallica w ramach trasy Poor Re-Touring Me Tour[43][44]. Na przełomie września i października, zespół Alice in Chains powrócił do studia, w celu zarejestrowania dwóch nowych utworów[45]. Staley nie pojawił się na pierwszej sesji, co doprowadziło do konfliktu z Cantrellem[46]. Pod koniec 2001 gitarzysta rozpoczął prace nad drugim albumem studyjnym. W nagraniach udział wzięli także Mike Bordin i Robert Trujillo[47]. Materiał był nagrywany w różnych studiach nagraniowych na terenie Los Angeles. Początkowo Cantrell chciał zatrudnić w roli producenta Dave’a Jerdena, lecz pomysł ten nie doszedł do skutku. Ostatecznie gitarzysta sam postanowił zająć się produkcją, z niewielką pomocą Jeffa Tomei. W trakcie przygotowań do wydania albumu, wytwórnia Columbia, która pierwotnie miała wydać album, nie zapłaciła rachunków za studio. Aby móc kontynuować pracę, Cantrell musiał zastawić swój dom. „Musiałem odnaleźć się w tej nowej dla mnie sytuacji, jako nowy artysta, spotykać się z różnymi ludźmi z różnych firm fonograficznych, słysząc jak powtarzają w kółko – tak, kochamy cię, kochamy to, co stworzyłeś – i dalej nic się nie działo. Po jakimś czasie było to dość zniechęcające” – wyznał[21]. Premiera Degradation Trip odbyła się 18 czerwca 2002. Album został w całości poświęcony pamięci Layne’a Staleya, który zmarł w kwietniu po dziesięciu latach walki z nałogiem narkotykowym[48]. Cantrell promując płytę, występował na koncertach u boku takich wykonawców jak Creed czy Nickelback[49]. W 2005 wraz z Inezem oraz Kinney’em, Cantrell wziął udział w koncercie charytatywnym na rzecz ofiar Tsunami z 2004 roku[50]. Rok później zespół został uzupełniony o wokalistę Williama DuValla[51][52][53], który występował w koncertowym zespole Cantrella.

29 września 2009 ukazał się nowym album Alice in Chains – Black Gives Way to Blue[54]. W tym samym roku, wraz z gitarzystą grupy Anthrax Scottem Ianem, Cantrell otworzył klub Dead Man’s Hand w Las Vegas[55]. W 2011 muzyk wraz z zespołem rozpoczął pracę nad nowym albumem studyjnym. Sesja nagraniowa została opóźniona, ponieważ gitarzysta musiał poddać się operacji barku[56]. W maju 2012 Cantrell otrzymał nagrodę Stevie Ray Vaughan Award, podczas uroczystości jaka odbyła się w Nokia Club w Los Angeles. Nagroda przyznawana jest przez organizację non-profit znaną pod nazwą MusiCares, założoną „w celu zapewnienia zdrowia i medycznej opieki potrzebującym muzykom”[57]. 28 maja 2013 ukazał się piąty studyjny album formacji – The Devil Put Dinosaurs Here[58].

Występy gościnne[edytuj | edytuj kod]

Jerry Cantrell podczas Uproar Festival, 17 sierpnia 2013

W 1993 Cantrell zagrał na gitarze i zaśpiewał oraz wystąpił w teledysku do utworu „Heaven and Hell” rockowej grupy Circus of Power, który ukazał się na albumie studyjnym Magic & Madness[59]. W tym samym roku, zagrał gościnnie na gitarze na albumie Hanging in the Balance metalowej grupy Metal Church[60]. 13 sierpnia 1994 Cantrell wystąpił gościnnie w utworze „Harold of the Rocks” grupy Primus, podczas koncertu na festiwalu w Woodstock[61]. W 1996 wziął udział w sesji nagraniowej do albumu Blackacidevil amerykańskiej grupy Danzig, gdzie zagrał na gitarze akustycznej oraz użyczył swojego głosu w trzech kompozycjach[62]. Także w 1996, Cantrell wystąpił w utworze „I've Seen all This World I Care to See”, który znalazł się na płycie poświęconej muzykowi country Willie Nelsonowi[62]. W 1997 wystąpił gościnnie na płycie zespołu Pigeonhed – The Full Sentence[62]. W roku 1998 wraz z perkusistą Seanem Kinney’em oraz innymi muzykami, wziął udział w sesji nagraniowej do albumu Garage Inc. amerykańskiej grupy Metallica. Wystąpił gościnnie w utworze „Tuesday's Gone” z repertuaru grupy Lynyrd Skynyrd[63].

W 2001 Cantrell wystąpił gościnnie na albumie The Deep End, Vol. 1 blues rockowego zespołu Gov't Mule, gdzie wykonał partie wokalne w utworze „Effigy”[64]. Na początku 2002 muzyk wystąpił gościnnie na koncercie kanadyjskiej grupy Nickelback w Rexall Place w Edmonton, gdzie zagrał na gitarze oraz zaśpiewał w utworze z repertuaru Alice in Chains „It Ain't Like That”. Koncert został wydany na albumie Live at Home[65]. W 2004 Cantrell gościnnie zagrał na gitarze w jednym z utworów na płycie grupy HeartJupiters Darling[66]. W tym samym roku, gitarzysta nagrał wspólnie z zespołem Damageplan, utwór zatytułowany „Ashes to Ashes”, który został wykorzystany na ścieżce dźwiękowej do filmu sensacyjnego Punisher[67]. Ponadto kompozycja znalazła się na japońskiej edycji płyty zespołu – New Found Power[68]. Także w 2004 Cantrell współpracował z grupą The Cult. Wraz z gitarzystą zespołu Billym Duffy założył cover band o nazwie Cardboard Vampyres[69]. Grupa zadebiutowała na koncercie Sweet Relief Musicians Fund w The Troubadour w kwietniu 2004. Zespół na swoich występach grał głównie covery takich wykonawców jak AC/DC, Aerosmith, Black Sabbath, Led Zeppelin czy The Stooges. Skład zespołu prócz Cantrella i Duffy’ego uzupełnili jeszcze wokalista John Corabi, basista Chris Wyse oraz perkusista Josh Howser. Zespół grywał głównie wzdłuż Zachodniego Wybrzeża[69]. W 2005 Cantrell dołączył do zespołu Ozzy’ego Osbourne’a, z którym nagrał dwa albumy – Prince of Darkness[70] oraz Under Cover[62]. Na obu płytach zagrał na gitarze.

W 2007 muzyk wystąpił gościnnie na płycie Music For The Divine Glenna Hughesa. Cantrell zarejestrował partie gitary w utworze z repertuaru grupy Led ZeppelinMisty Mountain Hop[71]. Kompozycja znalazła się na australijskim wydaniu płyty. Również w 2007, muzyk gościnnie zagrał na gitarze w jednym z utworów na płycie Sun and the Earth, Vol. 1 Steviego Salasa[72]. 9 sierpnia 2008 Cantrell wystąpił na festiwalu Ozzfest w duecie wokalnym z Pearl Aday oraz z gościnnym udziałem Scotta Iana (gitara), Mike’a Ineza (gitara basowa) i Larsa Ulricha (perkusja), gdzie wykonał utwór „Wish You Were Here” grupy Pink Floyd, w hołdzie dla Dimebag Darella, który został zastrzelony podczas koncertu, przez niezrównoważonego psychicznie fana[73]. W 2010 Cantrell wystąpił gościnnie na płycie Pearl Aday Little Immaculate White Fox, gdzie w utworze „Anything” zagrał na gitarze oraz wykonał w duecie z wokalistką partie wokalne[74].

9 grudnia 2011 Cantrell wziął udział w obchodach 30-lecia istnienia grupy Metallica. Koncert odbył się w The Fillmore w San Francisco. Muzyk wystąpił gościnnie w utworach „For Whom the Bell Tolls”, „Seek & Destroy” (gdzie zagrał na gitarze), „Nothing Else Matters”, którą wykonał w duecie z Jamesem Hetfieldem oraz wystąpił obok Gary’ego Rossingtona, Jima Martina oraz Peppera Keenana w utworze „Tuesday's Gone” z repertuaru Lynyrd Skynyrd[75][76].

18 kwietnia 2013 Cantrell wystąpił w Nokia Theatre L.A. Live w Los Angeles, podczas ceremonii wprowadzenia grupy Heart do Rock and Roll Hall of Fame. Muzyk wystąpił gościnnie w utworze „Barracuda" obok Chrisa Cornella, Mike’a McCready’ego oraz Dave’a Grohla[77].

W 2015 Cantrell wystąpił gościnnie na minialbumie How to Be a Man Duffa McKagana, gdzie zagrał na gitarze we wszystkich trzech utworach. Prócz Cantrella, na wydawnictwie pojawili się gitarzysta Izzy Stradlin oraz perkusista Roy Mayorga[78]. 15 maja muzyk wziął udział w drugiej edycji Acoustic-4-A-Cure, odbywającej się w Nob Hill Masonic Center w San Francisco[79]. Cantrell wykonał utwory „Brother” z repertuaru Alice in Chains, cover Pink Floyd „Wish You Were Here” oraz „Dead Flowers” The Rolling Stones[80]. Ponadto, Cantrell wystąpił w duecie z Jamesem Hetfieldem w kompozycji „(Don't Fear) The Reaper” z repertuaru amerykańskiej grupy Blue Öyster Cult oraz „Mama Said” zespołu Metallica[81].

Technika gry, inspiracje, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Jerry Cantrell podczas koncertu Alice in Chains w Bilbao, 9 lipca 2010

Styl gry Cantrella, inspirowany w dużej mierze grą Tony’ego Iommiego z Black Sabbath[82], charakteryzuje się powolnymi i ciężkimi partiami gitarowych riffów, które są elementem charakterystycznym stylu Alice in Chains. Podczas solowej kariery, gitarzysta poszerzył swoje horyzonty muzyczne o takie gatunki jak blues czy country, szczególnie zauważalne na albumie Boggy Depot[42]. Podczas gry na gitarze, muzyk znany jest z częstego używania efektu gitarowego wah-wah oraz korzystania z różnych innych odrębnych aspektów rytmicznych, takich jak np. nieparzyste metrum. Stephen Thomas Erlewine z serwisu AllMusic określił styl Cantrella jako „oparty na mocnych gitarowych riffach i perforowanych teksturach, tworzący wolne rytmy w niższej jakości”[83]. Do jego inspiracji muzycznych należą tacy wykonawcy jak: AC/DC[84], Black Sabbath[85], Elton John[86], Iron Maiden[87], Judas Priest[88], Led Zeppelin[85], Metallica[85], Pink Floyd[89], The Eagles[90] czy Van Halen[85]. Wśród gitarzystów, którzy mieli znaczący wpływ na kształtowanie się stylu gry na gitarze, Cantrell wymienił takich artystów jak: Angus Young, Brad Whitford, David Gilmour, Eddie Van Halen, Glenn Tipton, Jimmy Page, Joe Perry, K.K. Downing czy Tony Iommi[91].

W udzielonym w roku 1995 wywiadzie dla Guitar International, gitarzysta grupy Pantera Dimebag Darrell wyraził duży podziw dla gry Cantrella[92]. Muzyk został także wymieniony w gronie najlepszych rockowych/metalowych gitarzystów, w zestawieniach przygotowywanych przez magazyny Classic Rock[93] oraz Guitar World[6][94]. W czerwcu 2006, podczas gali odbywającej się w londyńskiej Astorii, został laureatem nagrody Metal Hammer Golden Gods w kategorii „Riff Lord”, przyznawanej przez miesięcznik Metal Hammer. W drodze o tytuł, pokonał takich muzyków jak James Hetfield, Jimmy Page, Michael Amott oraz Slash[95].

Jego solo gitarowe z utworu „Man in the Box”, zostało docenione w wielu rankingach muzycznych[7][96]. Polski miesięcznik Gitarzysta napisał: „Cantrell gra prosty, oparty na oktawach riff, do głosu, którego dochodzi szalony wah oraz oryginalnie tłumione dźwięki. Prostymi środkami udało mu się osiągnąć powalający efekt”[96].

Instrumentarium[edytuj | edytuj kod]

Instrumenty Jerry’ego Cantrella

Od pierwszych lat działalności Alice in Chains, Cantrell używa gitar firmy G&L – modele Rampage (nazwane „Blue Dress” oraz „No War”) (6 strun). W roku 2009 w wyniku wieloletniej współpracy, na rynku ukazał się sygnowany nazwiskiem muzyka model gitary – G&L Rampage Jerry Cantrell Signature Model Electric Guitar (6 strun), który dostępny jest w dwóch kolorach – białym i czarnym (podstrunnica wykonana z hebanu, gryf z klonu a korpus z miękkiego klonu)[97]. Firma G&L wydała także drugi model sygnowany nazwiskiem muzyka – G&L Superhawk[3]. Cantrell korzysta również z gitar marki Gibson, wykorzystując takie modele jak Les Paul Custom, SG oraz Flying V[98]. Muzyk korzysta także między innymi z takich marek jak Dean (modele Soltero i Michael Schenker Dean V), Fender (modele Stratocaster oraz Telecaster) czy Music Man/Ernie Ball Van Halen podarowaną przez Eddiego Van Halena[97], która została wykorzystana w teledysku do utworu „Angry Chair”.

Cantrell najczęściej używa niskiego strojenia E, które w jednym z wywiadów określił mianem „standardowego”, przy komponowaniu utworów zespołu[11]. Wykorzystując sześciostrunowe modele gitary G&L Rampage („Blue Dress”) muzyk stosuje schemat strojenia E#, A#, D#, G#, B#, E#, z wykorzystaniem strun Dunlop 10-46[99]. Grając na modelu G&L Rampage („No War”) gitarzysta stosuje nieco bardziej alternatywne rozwiązanie D#, A#, D#, G#, B#, E# z wykorzystaniem tych samych strun[99]. Grając na czarnym modelu Gibson Les Paul Custom lub białym Lush Custom, Cantrell stosuje identyczny schemat strojenia co przy użyciu G&L Rampage „Blue Dress”[99].

Muzyk używa ponadto wzmacniaczy i kolumn głośnikowych firmy Bogner (które stosuje od czasów albumu Facelift z 1990), Marshall oraz Peavey[97][99]. W 1998, w okresie kariery solowej, Cantrell często używał modelu gitary Gibson Les Paul Junior, podarowanego przez gitarzystkę zespołu Heart Nancy Wilson, przesteru firmy Pro Co, modelu RAT2 Pedal oraz wzmacniaczy gitarowych Soldano SLO100 Super Lead Overdrive Head, Bogner Shiva oraz Peavey 5150. W trakcie koncertów w 2002, często korzystał z pedała elektronicznego Dunlop JD-4S Rotovibe Expression Pedal oraz wyświetlacza podającego nazwy strun i aktualnie dostrajanych dźwięków Boss TU 2 – Chromatic Tune. Muzyk znany jest ze swojego zamiłowania do podłogowego efektu wah-wah („kaczki”). W latach 90. wraz z Kirkiem Hammettem, był jednym z głównych zwolenników używania tego typu efektu[100]. W 2010 firma Dunlop, z którą Cantrell współpracuje od lat, przygotowała efekt gitarowy – Jerry Cantrell JC95 Crybaby[101][102][103]. Wah-wah sygnowany nazwiskiem gitarzysty, pozwala na dostrojenie ustawień dynamiki i częstotliwości oraz posiada zmodyfikowane układy tworzenia talk boxa[104]. Ponadto Cantrell używa strun gitarowych Dean Markley oraz Dunlop[105].

Instrumentarium[edytuj | edytuj kod]

Gitary

Gitary akustyczne

Wzmacniacze i kolumny głośnikowe


Efekty

  • Dunlop Cry Baby JC95 (sygnowany model)[105]
  • Dunlop GCB-95[98]
  • Dunlop JH-1[98]
  • Dunlop DB-01[98]
  • Dunlop Rotovibe[98]
  • Digitech Whammy Pedal[98]
  • Dunlop Heil Talk box[98]
  • Digital Music Corp Ground Control Pro[98]
  • Electro Harmonix Big Muff Pi[98]
  • Ibanez TS808HW Tube Screamer[98]
  • ISP Decimator[98]
  • MXR EVH Flanger[98]
  • MXR Bass Octave Plus[98]
  • MXR Smart Gate (x2)[98]
  • BOSS CH-1 Super Chorus[98]
  • BOSS CE-5 Chorus Ensemble[98]
  • BOSS TR-2 Tremolo[98]
  • BOSS TU-2 Chromatic Tuner[98]
  • Eventide TimeFactor[98]
  • Xotic AC Plus[98]
  • Eventide TimeFactor[105]
  • Voodoo Lab Pedal Power 2 Plus[105]
  • Shure UL[105]
  • Whirlwind Rack Multi Selector[105]
  • RJM Effects Gizmo[105]
  • Tone Freak Effects Buff Puff[105]
  • Digital Music Corp. Ground Control GCX[105]
  • Dunlop Crybaby 535Q Multi-Wah Pedal[105]
  • Palmer pga05[105]

Struny

  • Dean Markley 2554s[105]
  • Dunlop electric strings .010-.046 gauge[105]

Kostki gitarowe

  • Dunlop Tortex 1.14mm[105]
  • Dunlop Tortex .88mm[105]
  • Dunlop Tortex .50mm Pitch Black[105]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Alice in Chains

 Osobny artykuł: Dyskografia Alice in Chains.

Albumy solowe

Ozzy Osbourne

Inne

  • Hanging in the BalanceMetal Church (1993, Rising Sun Productions, gościnnie: gitara)[62]
  • Magic & Madness – Circus of Power (1993, Columbia Records, gościnnie: śpiew, gitara, produkcja muzyczna)[59]
  • BlackacidevilDanzig (1996, Hollywood Records, gościnnie: śpiew, gitara, gitara akustyczna)[62]
  • Twisted Willie: A Tribute to Willie NelsonWillie Nelson (1996, Justice Records, gościnnie: śpiew, gitara akustyczna)[62]
  • The Full Sentence – Pigeonhed (1997, Sub Pop Records, gościnnie: gitara rytmiczna)[62]
  • Garage Inc.Metallica (1998, Elektra Records, gościnnie: śpiew, gitara akustyczna)[63]
  • The Deep End, Vol. 1Gov't Mule (2001, ATO Records, gościnnie: śpiew)[62]
  • Live at HomeNickelback (2002, Roadrunner Records, gościnnie: śpiew, gitara)[65]
  • Jupiters DarlingHeart (2004, Sovereign Records, gościnnie: gitara)[62]
  • The Punisher: The AlbumDamageplan (2004, Wind-Up Records, gościnnie: śpiew, gitara)[109]
  • Music For The DivineGlenn Hughes (2007, Frontiers Records, gościnnie: gitara)[62]
  • Sun and the Earth, Vol. 1 – Stevie Salas (2007, Arbor Records, gościnnie: gitara)[62]
  • Little Immaculate White FoxPearl Aday (2010, Megaforce Records, gościnnie: gitara)[62]
  • Kill All Control – George Lynch (2011, Rocket Science Ventures, gościnnie: kompozytor)[62]
  • 24 HoursRichie Kotzen (2011, Richie Kotzen Music/ASCAP, gościnnie: wokal wspierający)[110]
  • How to Be a Man (EP) – Duff McKagan (2015, Duff McKagan, gościnnie: gitara)[78]

Wideografia[edytuj | edytuj kod]

Alice in Chains

Gościnnie

  • PanteraCowboys from Hell: The Videos (1991, VHS, WEA Records, reżyseria: Pantera)[65]
  • NickelbackLive at Home (2002, DVD, Roadrunner Records, reżyseria: Nigel Dick, Amber Cordero, Gerard Schmidt)[65]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Jerry Cantrell podczas koncertu Alice in Chains w Porto Alegre, 24 września 2013

Filmy[edytuj | edytuj kod]

  • Hard 'N' Heavy Volume 16 (1991, dokumentalny, reżyseria: Anita Clearfield, David Carr)[65]
  • Samotnicy (1992, komedia obyczajowa, reżyseria: Cameron Crowe)[65]
  • Jerry Maguire (1996, dramat, reżyseria: Cameron Crowe)[65]
  • Rock Slyde (2009, komedia, reżyseria: Chris Dowling)[65]
  • Pearl Jam Twenty (2011, dokumentalny, muzyczny, reżyseria: Cameron Crowe)[65]

Telewizja[edytuj | edytuj kod]

  • Howard Stern (1997, reality show)[65]
  • Behind the Music (1998, 2006, serial dokumentalny)[65]
  • I Love the '90s (2004, serial dokumentalny, wywiad)[65]
  • W domu u... (2006, VH1, odcinek 34, reality-show)[65]
  • Cry Baby: The Pedal that Rocks the World (2011, dokumentalny, reżyseria: Max Baloian, Joey Tosi)[65]
  • Metal Evolution (2011, dokumentalny)[65]
  • Turn It UP! (2013, dokumentalny, reżyseria: Robert Radler)[65]
  • Slash: Raised on the Sunset Strip (2014, dokumentalny, reżyseria: Martyn Atkins)[65]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Jerry Cantrell podczas koncertu w Seattle, 5 stycznia 2007

Nagrody indywidualne

Metal Hammer Golden Gods Awards
Rok Nominacja Kategoria Rezultat
2006
Jerry Cantrell
Riff Lord
Wygrana[8]

Wyróżnienia indywidualne

Rok Kraj Miejsce publikacji rankingu Nazwa rankingu Pozycja Źródło
Stany Zjednoczone
DigitalDreamDoor.com
„100 najlepszych metalowych gitarzystów”
46
[115]
2004
Stany Zjednoczone
Guitar World
„100 najlepszych metalowych gitarzystów w historii”
38
[6]
2007 Stany Zjednoczone
Guitar World
„100 najlepszych solówek gitarowych”
77
[7]
2007
Wielka Brytania
Classic Rock
„100 najdzikszych gitarowych herosów”
74
[93]
2010
Stany Zjednoczone
gibson.com
„25 najlepszych gitarzystów”
11
[116]
2011 Stany Zjednoczone
MetalSucks
„25 najlepszych metalowych gitarzystów”
16
[117]
2012 Stany Zjednoczone
Guitar World
„100 najlepszych metalowych gitarzystów wszech czasów”
37
[94]
2015 Stany Zjednoczone
loudwire.com
„50 najlepszych hardrockowych i metalowych gitarzystów w historii”
38
[118]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerry Cantrell – The Range Place 2.0 (ang.). therangeplace.forummotions.com. [dostęp 2015-04-05].
  2. ALICE IN CHAINS' JERRY CANTRELL Talks Signature Guitar (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-04-05].
  3. 3,0 3,1 3,2 G&L Superhawk™ Jerry Cantrell (ang.). glguitars.com. [dostęp 2013-05-13].
  4. 4,0 4,1 Greg Prato: Jerry Cantrell Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2015-04-05].
  5. Jerry Cantrell – Encyclopaedia Metallum (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2015-04-05].
  6. 6,0 6,1 6,2 GUITAR WORLD's 100 Greatest Heavy Metal Guitarists Of All Time (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-04-05].
  7. 7,0 7,1 7,2 Guitar World Staff: 100 Greatest Guitar Solos: 51-100 (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2011-06-08].
  8. 8,0 8,1 Metal Hammer Golden Gods Awards (ang.). antimusic.com. [dostęp 2015-04-05].
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. 69580.
  10. 10,0 10,1 10,2 Jerry Cantrell Biography (ang.). lyricsfreak.com. [dostęp 2012-08-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-08)].
  11. 11,0 11,1 Andy Aledort: Jerry Cantrell: Facelift (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2015-04-05].
  12. Yarm 2012 ↓, s. 117.
  13. Daina Darzin. „New Music Preview: Alice in Chains”. Spin, s.36-37
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 Jordan Babula, „Alice in Chains. Bezsenność w Seattle”, Teraz Rock Kolekcja, s.3-11, nr.6, 2006
  15. Prato 2009 ↓, s. 215.
  16. Allyson B. Crawford: Bring Back Glam – Diamond Lie to Alice in Chains (ang.). bringbackglam.com. [dostęp 2015-04-05].
  17. 80’s Garage Rock by Jerry Cantrell (ang.). drlonglocks.com. [dostęp 2015-04-05].
  18. Prato 2009 ↓, s. 217.
  19. Tartarean Desire – Gypsy Rose – Hard Rock band from USA (ang.). tartareandesire.com. [dostęp 2015-04-05].
  20. Prato 2012 ↓, s. 217.
  21. 21,0 21,1 „Alice in Chains w pigułce”, Metal Hammer s.42-43, nr. 166-168, 2005
  22. Prato 2009 ↓, s. 221–222.
  23. Alice In Chains – Sweet Alice (CD) at Discogs (ang.). discogs.com. [dostęp 2015-04-05].
  24. Steve Huey: Facelift – Alice in Chains : Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-12-11].
  25. John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1990 (ang.). bacus.net. [dostęp 2011-12-11].
  26. John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1991 (ang.). bacus.net. [dostęp 2011-12-11].
  27. Prato 2009 ↓, s. 264.
  28. ALICE IN CHAINS Guitarist Discusses 1990 CLASH OF THE TITANS Tour, Touring With OZZY (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-04-05].
  29. Steve Huey: Sap – Alice in Chains : Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-12-11].
  30. Jeff Kitts: Primecuts: Jerry Cantrell (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2015-04-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-10)].
  31. Chris Gill: Alice in Chains – Dirt (ang.). adbdesign.com. [dostęp 2015-04-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-10)].
  32. John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1992 (ang.). bacus.net. [dostęp 2011-12-11].
  33. John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1993 (ang.). bacus.net. [dostęp 2011-08-14].
  34. Steve Huey: Jar of Flies – Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-12-11].
  35. Jon Wiederhorn: Alice in Chains: To Hell and Back (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2015-04-05].
  36. MELDRUM Working With Producer TOBY WRIGHT (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-12-11].
  37. Steve Huey: Alice in Chains – Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-12-11].
  38. Stephen Thomas Erlewine: Unplugged – Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-05-13].
  39. Stephen Thomas Erlewine: The Cable Gay – Original Soundtrack (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-05-13].
  40. John Bacus: Alice in Chains Concert Chronology 1994 – 1996 (ang.). bacus.net. [dostęp 2012-08-20].
  41. Prato 2009 ↓, s. 412.
  42. 42,0 42,1 42,2 Stephen Thomas Erlewine: Boggy Depot – Jerry Cantrell (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-08-20].
  43. Jerry Cantrell Tour Statistics: Poor Re-Touring Me (ang.). setlist.fm. [dostęp 2012-08-20].
  44. Metallica Battles Bootleggers, Taps Jerry Cantrell And Days Of The New For Summer Tour (ang.). mtv.com. [dostęp 2015-04-13].
  45. John Bacus: Alice in Chains Recording Sessions Chronology (ang.). bacus.net. [dostęp 2011-06-08].
  46. Brett Buchanan: NEW PHOTOS OF ALICE IN CHAINS RECORDING “GET BORN AGAIN” & “DIED” IN 1998 (ang.). grungereport.net. [dostęp 2013-05-13].
  47. Stephen Thomas Erlewine: Degradation Trip – Jerry Cantrell: Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-08-20].
  48. LAYNE STALEY Officially Declared Dead Following Autopsy (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2013-05-13].
  49. Jerry Cantrell narzeka na Creed (pol.). interia.pl. [dostęp 2015-04-05].
  50. Travis Hay: Alice in Chains owns stage in tsunami-relief show full of surprises (ang.). seattlepi.com. [dostęp 2011-06-08].
  51. Chris Harris: Remaining Alice in Chains Members Reuniting for Summer Gigs (ang.). mtv.com. [dostęp 2015-03-25].
  52. Mitchell Peters. „Old bands, new singers” (2006-09-09). Billboard, s.9
  53. Lesław Dutkowski: Lepszy sposób patrzenia na życie – Rozmowa z zespołem Alice In Chains (pol.). onet.pl. [dostęp 2015-03-25].
  54. Stephen Thomas Erlewine: Black Gives Way to Blue – Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-08-20].
  55. ALICE IN CHAINS' JERRY CANTRELL, ANTHRAX's SCOTT IAN To Launch Vegas Rock Bar (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2013-01-03].
  56. ALICE IN CHAINS: New Song 'Hollow' To Make Its Online Debut In Two Weeks (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2013-01-03].
  57. Steve Baltin: Alice in Chains’ Jerry Cantrell Honored with Stevie Ray Vaughan Award (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2013-01-03].
  58. Stephen Thomas Erlewine: The Devil Put Dinosaurs Here – Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-06-05].
  59. 59,0 59,1 Jason Anderson: Magic & Madness – Circus Power: Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-11-24].
  60. Hanging in the Balance – Metal Church (ang.). allmusic.com. [dostęp 2015-04-05].
  61. Jeff Gilbert, Andy Aledort: 1996 Guitar World Interview: Jerry Cantrell of Alice In Chains Discusses Songwriting and Band's New Self-Titled Album (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2015-04-05].
  62. 62,00 62,01 62,02 62,03 62,04 62,05 62,06 62,07 62,08 62,09 62,10 62,11 62,12 62,13 62,14 62,15 Greg Prato: Jerry Cantrell : Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-11-24].
  63. 63,0 63,1 Metallica.com – Garage Inc (ang.). metallica.com. [dostęp 2011-11-24].
  64. Robert L. Doerschuk: Gov’t Mule – The Deep End, Vol. 1 : Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-08-20].
  65. 65,00 65,01 65,02 65,03 65,04 65,05 65,06 65,07 65,08 65,09 65,10 65,11 65,12 65,13 65,14 65,15 65,16 Jerry Cantrell – IMDb (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2011-06-08].
  66. Thom Jurek: Heart – Jupiters Darling : Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-08-20].
  67. James Christopher Monger: The Punisher Soundtrack (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-05-13].
  68. Damageplan – New Found Power review (ang.). metalstorm.net. [dostęp 2011-06-08].
  69. 69,0 69,1 Cantrell, Duffy Form Cardboard Vampyres (ang.). billboard.com. [dostęp 2012-08-20].
  70. Scott Itter. „Prince of Darkness – Ozzy Osbourne”. 2011-06-08.
  71. Justin Donnelly: Glenn Hughes – Music For The Divine (ang.). themetalforge.com. [dostęp 2011-06-08].
  72. Stevie Salas – Sun And The Earth, Vol. 1 CD (ang.). cduniverse.com. [dostęp 2011-06-08].
  73. DIMEBAG Tribute At OZZFEST To Include PINK FLOYD Cover By JERRY CANTRELL, SCOTT IAN (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-04-05].
  74. Pearl – Little Immaculate White Fox (ang.). sleazeroxx.com. [dostęp 2011-06-08].
  75. Metallica Setlist at The Fillmore, San Francisco, CA, USA (ang.). setlist.fm. [dostęp 2012-08-20].
  76. ROB HALFORD, GLENN DANZIG, JERRY CANTRELL Perform With METALLICA At Third 30th-Anniversary Show (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-04-05].
  77. Magic Mike Mazzarone: PHOTOS OF CHRIS CORNELL, JERRY CANTRELL, DAVE GROHL & MIKE MCCREADY AT ROCK & ROLL HALL OF FAME CEREMONY (ang.). grungereport.net. [dostęp 2013-05-13].
  78. 78,0 78,1 DUFF MCKAGAN: 'How To Be A Man' Song Featuring IZZY STRADLIN, JERRY CANTRELL Streaming (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-05-13].
  79. METALLICA's JAMES HETFIELD Performs With Daughter CALI, ALICE IN CHAINS' JERRY CANTRELL At 'Acoustic-4-A-Cure' (Video) (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-05-17].
  80. Jerry Cantrell Setlist at Acoustic-4-A-Cure 2015 (ang.). setlist.fm. [dostęp 2015-05-17].
  81. James Hetfield Setlist at Acoustic-4-A-Cure 2015 (ang.). setlist.fm. [dostęp 2015-05-17].
  82. Jean Marcel Maillard: Trace The Bloodline: Jerry Cantrell Of Alice In Chains' Favourite Albums (ang.). thequietus.com. [dostęp 2015-04-05].
  83. Stephen Thomas Erlewine: Alice in Chains Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2015-04-05].
  84. Jean Marcel Maillard: Trace The Bloodline: Jerry Cantrell Of Alice In Chains' Favourite Albums – AC/DC (ang.). thequietus.com. [dostęp 2015-04-05].
  85. 85,0 85,1 85,2 85,3 Stephen Thomas Erlewine: Jerry Cantrell – Similar Artists, Influenced By, Followers (ang.). allmusic.com. [dostęp 2015-04-05].
  86. Jean Marcel Maillard: Trace The Bloodline: Jerry Cantrell Of Alice In Chains' Favourite Albums – Elton John (ang.). thequietus.com. [dostęp 2015-04-05].
  87. Jean Marcel Maillard: Trace The Bloodline: Jerry Cantrell Of Alice In Chains' Favourite Albums – Iron Maiden (ang.). thequietus.com. [dostęp 2015-04-05].
  88. Jean Marcel Maillard: Trace The Bloodline: Jerry Cantrell Of Alice In Chains' Favourite Albums – Judas Priest (ang.). thequietus.com. [dostęp 2015-04-05].
  89. Jean Marcel Maillard: Trace The Bloodline: Jerry Cantrell Of Alice In Chains' Favourite Albums – Pink Floyd (ang.). thequietus.com. [dostęp 2015-04-05].
  90. Jean Marcel Maillard: Trace The Bloodline: Jerry Cantrell Of Alice In Chains' Favourite Albums – The Eagles (ang.). thequietus.com. [dostęp 2015-04-05].
  91. Matt Blackett: Jerry Cantrell talks 'Devils & Dinosaurs' (ang.). guitarplayer.com. [dostęp 2011-06-08].
  92. Dimebag Darell Interview: A Cowboy from Hell (ang.). guitarinternational.com. [dostęp 2011-06-08].
  93. 93,0 93,1 Top 10...100 Wildest guitar heroes (ang.). blogspot.com. [dostęp 2012-09-17].
  94. 94,0 94,1 Readers Poll Results: The 100 Greatest Guitarists of All Time (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2012-10-12].
  95. TRIVIUM, IN FLAMES, OPETH Among METAL HAMMER GOLDEN GODS Nominees (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-04-05].
  96. 96,0 96,1 100 Solówek Wszech Czasów (pol.). magazyngitarzysta.pl. [dostęp 2015-04-05].
  97. 97,0 97,1 97,2 97,3 G&L Rampage Jerry Cantrell Signature (pol.). rocktone.pl. [dostęp 2011-06-08].
  98. 98,00 98,01 98,02 98,03 98,04 98,05 98,06 98,07 98,08 98,09 98,10 98,11 98,12 98,13 98,14 98,15 98,16 98,17 98,18 98,19 98,20 98,21 98,22 98,23 98,24 98,25 98,26 98,27 98,28 98,29 98,30 98,31 98,32 98,33 98,34 98,35 98,36 98,37 98,38 Jerry Cantrell’s Guitars and Gear (ang.). groundguitar.com. [dostęp 2015-04-05].
  99. 99,0 99,1 99,2 99,3 99,4 Jerry Cantrell – Alice In Chains – 2010 (ang.). guitargeek.com. [dostęp 2015-04-05].
  100. Peter Hodgson: How to sound like Jerry Cantrell (ang.). iheartguitarblog.com. [dostęp 2015-04-05].
  101. Dunlop Manufacturing Electronics – Jerry Cantrell Signature Cry Baby Wah Wah (ang.). jimdunlop.com. [dostęp 2015-04-05].
  102. KIRK HAMMETT, SLASH, JERRY CANTRELL Featured In 'Cry Baby: The Pedal That Rocks The World' (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-04-05].
  103. Lyle Zaehringer: Dunlop JC95 Jerry Cantrell Signature Wah Pedal Review (ang.). premierguitar.com. [dostęp 2015-04-05].
  104. ALICE IN CHAINS Guitarist Talks About Signature Pedal (Video) (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-04-05].
  105. 105,00 105,01 105,02 105,03 105,04 105,05 105,06 105,07 105,08 105,09 105,10 105,11 105,12 105,13 105,14 105,15 105,16 105,17 105,18 105,19 105,20 105,21 105,22 105,23 105,24 105,25 105,26 105,27 Alice in Chains – Jerry Cantrell's Guitar Gear Rig and Equipment (ang.). uberproaudio.com. [dostęp 2015-04-05].
  106. 106,0 106,1 G&L Artists (ang.). glguitars.com. [dostęp 2009-07-19].
  107. Chris Vinnicombe: Jerry Cantrell (Alice In Chains) (pol.). magazyngitarzysta.pl. [dostęp 2015-04-05].
  108. USA Soltero (ang.). deanguitars.com. [dostęp 2015-04-05].
  109. Damageplan’s Collaboration With Jerry Cantrell Confirmed For Punisher Soundtrack (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-11-24].
  110. 24 Hours – Richie Kotzen : Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2013-02-17].
  111. Alice in Chains: Live Facelift (Video 1991) – IMDb (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2011-06-08].
  112. Alice in Chains: The Nona Tapes (Video 1995) – IMDb (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2011-06-08].
  113. "Unplugged" Alice in Chains (TV Episode 1996) – IMDb (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2015-04-05].
  114. Alice in Chains: Music Bank – The Videos (Video 1999) – IMDb (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2015-04-05].
  115. 100 Greatest Metal Guitarists at DigitalDreamDoor (ang.). digitaldreamdoor.com. [dostęp 2012-09-17].
  116. Gibson.com Reveals Top 50 Guitarists, Plus Readers Poll Results (ang.). gibson.com. [dostęp 2015-04-05].
  117. The Top 25 Modern Metal Guitarists (ang.). metalsucks.net. [dostęp 2011-06-08].
  118. Loudwire Staff: Top 50 Hard Rock + Metal Guitarists of All Time (ang.). loudwire.com. [dostęp 2015-04-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Greg Prato: Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music. Toronto: ECW Press, 2009. ISBN 978-1550228779. (ang.)
  • Mark Yarm: Everybody Loves Our Town: An Oral History of Grunge. Nowy Jork: Three Rivers Press, 2012. ISBN 978-0307464446. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]