Jerzy Łukosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jerzy Łukosz, pseud. Johann Keevus (ur. 17 stycznia 1958 we Wrocławiu) – polski prozaik, dramatopisarz, eseista, krytyk literacki oraz tłumacz literatury niemieckiej.

Ukończył germanistykę na Uniwersytecie Wrocławskim. Studiował także slawistykę na uniwersytecie w Ratyzbonie. W 1987 roku uzyskał tytuł doktora za rozprawę o dziennikach Tomasza Manna. Debiutował jako prozaik w 1980 roku na łamach czasopisma „Odra”.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1986 – nagroda im. Pietrzaka za Dziedzictwo
  • 1987 – nagroda im. Wyspiańskiego
  • 1990 – nagroda im. Stanisława Piętaka
  • 1992 – nagroda im. Stachury za nie wydane wtedy jeszcze powieści Afgański romans i Jedno życie, czyli wędrówka dusz
  • 1999 – Dolnośląski Brylant Roku za powieść "Szczurołap z Ratyzbony"
  • 2005 – nominowany do Nagrody NIKE za książkę "Lenora"
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Jerzego Łukosza

Twórczość wybrana[edytuj | edytuj kod]

  • Afgański romans
  • Byt bytujący. Esej o prozie
  • Czarna kolia
  • Dziedzictwo
  • Imperia i prowincje. O literaturze niemieckojęzycznej i polskiej w dwudziestym wieku
  • Języki prozy
  • Klauzura w kuszetce. Dziennik
  • Lenora
  • Oko cyklonu. Dialog dzieł literackich: Austria - Niemcy - Szwajcaria
  • Pasje i kantyleny. Szkice o literaturze niemieckojęzycznej
  • Szeroka woda
  • Śmierć puszczyka i inne utwory
  • Terapia jako duchowa forma życia. Ja diaryczne Tomasza Manna

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław M. Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939–1991: Leksykon. Wydawnictwo Naukowe PWN. ISBN 83-01-11593-9.