Jerzy Borowczak

Jerzy Borowczak
Data i miejsce urodzenia	15 listopada 1957 Białogard
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Platforma Obywatelska
Okres urzędowania	od 8 listopada 2011
Odznaczenia

Bronisław Komorowski i Jerzy Borowczak (2010)

Jerzy Stanisław Borowczak (ur. 15 listopada 1957 w Białogardzie) – polski polityk i działacz związkowy, poseł na Sejm III, VI i VII kadencji.

Życiorys

Ukończył Technikum Budowy Okrętów w Gdyni. Należał do aktywnych działaczy Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W 1980 razem z Bogdanem Borusewiczem, Bogdanem Felskim i Ludwikiem Prądzyńskim zainicjował strajk w Stoczni Gdańskiej. Od tego czasu należy do bliskich współpracowników Lecha Wałęsy. Po powołaniu NSZZ "Solidarność" został wiceprzewodniczącym komisji zakładowej związku z SG. Po wprowadzeniu stanu wojennego dyscyplinarnie zwolniony, pracował w gdańskiej Spółdzielni Pracy Usług Wysokościowych.

W 1989 powrócił do pracy w Stoczni Gdańskiej, zajął się działalnością związkową w ramach reaktywowanej NSZZ "Solidarność". Był m.in. przewodniczącym związku w swoim zakładzie pracy.

W 1993 był współzałożycielem stowarzyszenia Bezpartyjny Blok Wspierania Reform. W 2000 objął mandat posła na Sejm III kadencji, zajmując miejsce zmarłej Franciszki Cegielskiej z ramienia AWS. W 2001 poparł powstanie Platformy Obywatelskiej, po słabym wyniku w prawyborach nie ubiegał się o reelekcję.

Od 2002 pełni funkcję dyrektora w Fundacji Centrum Solidarności, a od 2006 także radnego Gdańska z ramienia PO (w 2006 wstąpił do tej partii). Jest Honorowym Obywatelem Miasta Gdańska. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy PO. 20 października 2010 złożył ślubowanie poselskie. W Sejmie zajął miejsce po Sławomirze Nowaku, który objął stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, otrzymując 10 504 głosy.

W 2006 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Źródła

• Strona sejmowa posła VI kadencji
• Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności