Jerzy Dudek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Dudek
Jerzy Dudek (2).jpg
Imię i nazwisko Jerzy Dudek
Data i miejsce
urodzenia
23 marca 1973
Rybnik[1], Polska
Pseudonim Dudi
Pozycja Bramkarz
Wzrost 188 cm
Masa ciała 86 kg
Kariera juniorska
1985–1991 Górnik Knurów
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1991–1995
1995–1996
1996–2001
2001–2007
2007–2011
Concordia Knurów
Sokół Tychy
Feyenoord
Liverpool
Real Madryt
115 (0)
15 (0)
139 (0)
127 (0)
2 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1998–2013  Polska 60 (0)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Jerzy Dudek w Wikicytatach Jerzy Dudek w Wikicytatach

Jerzy Dudek (ur. 23 marca 1973 w Rybniku) – polski piłkarz, grający na pozycji bramkarza, wielokrotny reprezentant Polski, był również najstarszym reprezentantem Polski w historii. Obecnie mieszka w Krakowie[2].

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Concordia Knurów[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek karierę rozpoczął jesienią 1985 roku w trampkarzach Górnika Knurów. Podczas jednego z sezonów rozegrał w nich dwanaście spotkań jako lewy obrońca. W 1988 roku trafił do drużyny juniorów, a w trzy lata później do pierwszego zespołu, występującego w III lidze. W drużynie grającej pod nową nazwą, czyli Concordia Knurów, zadebiutował 10 kwietnia 1992 roku w meczu z Carbo Gliwice. Jerzy Dudek występował w Knurowie przez niecałe pięć sezonów. Na wiosnę 1996 roku został sprzedany do pierwszoligowego Sokoła Tychy. W barwach Concordii rozegrał łącznie 115 spotkań, a ostatni pojedynek zanotował przeciwko Olimpii Piekary Śląskie.

Sokół Tychy[edytuj | edytuj kod]

Do Sokoła Tychy Jerzy Dudek trafił za sprawą trenera Bogusława Kaczmarka. W polskiej ekstraklasie zadebiutował 16 marca 1996 roku w meczu przeciwko Legii Warszawa. W Tychach spędził jedynie pół roku, po czym w przerwie letniej trafił do Feyenoordu Rotterdam.

Feyenoord Rotterdam[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek profesjonalny kontrakt z Feyenoordem podpisał 19 sierpnia 1996 roku. Podczas pierwszego sezonu w lidze holenderskiej odgrywał rolę rezerwowego, ponieważ podstawowym zawodnikiem był reprezentant Holandii, Ed de Goey. Po odejściu de Goeya do Chelsea FC, stał się pierwszym bramkarzem Feyenoordu, w barwach którego zadebiutował w meczu kwalifikacyjnym do Ligi mistrzów 1997/1998 przeciwko FC Jazz Pori. W maju 1998 roku popisał nowy kontrakt, obowiązujący do 2003 roku. W sezonie 1998/1999 na cztery kolejki przed końcem rozgrywek, Feyenoord zapewnił sobie tytuł mistrza kraju, a Dudek został uznany najlepszym bramkarzem Eredivisie. W sezonie 1999/2000 drużyna Polaka zakończyła rozgrywki ligowe na najniższym stopniu podium oraz zdobyła Superpuchar Holandii pokonując w finale Ajax Amsterdam 3:2. Jerzy Dudek został ponownie wybrany najlepszym bramkarzem ligi, a w plebiscycie gazety De Telegraaf uznany najlepszym zawodnikiem. Dobra postawa zaowocowała ofertami z wielu znanych europejskich drużyn. Według spekulacji prasowych proponowano mu grę m.in. w Barcelonie, Realu Madryt, Arsenalu i Manchester United. Ostatecznie pod koniec sierpnia 2001 przeniósł się do Liverpoolu – jednego z czołowych klubów angielskich.

Liverpool[edytuj | edytuj kod]

Kontrakt Jerzego Dudka z The Reds został podpisany w Warszawie i obowiązywał przez pięć lat. W Premier League zadebiutował 8 września 2001 roku przeciwko Aston Villi. W pierwszym sezonie na Anfield Road piłkarz rozegrał łącznie 35 ligowych spotkań i pomógł zdobyć wicemistrzostwo kraju. W 2002 roku otrzymał nominację UEFA do nagrody dla najlepszego bramkarza Europy w sezonie 2001/2002, lecz zwycięzcą okazał się Oliver Kahn. W sezonie 2002/2003 Dudek wystąpił w spotkaniu o Tarczę Wspólnoty, jednak jego drużyna przegrała z Arsenalem. W grudniu podczas meczu z Manchesterem United popełnił fatalny błąd, który kosztował go utratę miejsca w bramce The Reds. Dudek przepuścił piłkę między nogami a do pustej siatki trafił Diego Forlán. W marcu 2003 roku zawodnik zwyciężył w Pucharze Ligi Angielskiej pokonując Czerwonych Diabłów, a sam został wybrany zawodnikiem meczu. Na początku sezonu 2004/2005 Dudek zdobył zaufanie nowego trenera Liverpoolu, Rafaela Beníteza, który wystawiał Polaka w najważniejszych spotkaniach. W 2005 roku ponownie zagrał w finale Pucharu Ligi, jednak tym razem jego zespół uległ Chelsea Londyn. Jerzy Dudek zagrał również 25 maja 2005 roku w finałowym meczu Ligi Mistrzów przeciwko AC Milan, w którym dzięki dwukrotnej obronie w serii rzutów karnych, przyczynił się do zdobycia przez Liverpool Pucharu Europy. Stał się jednocześnie trzecim Polakiem, po Zbigniewie Bońku i Józefie Młynarczyku, który zdobył to trofeum. Interwencję Dudka podczas dogrywki, uznano za trzecią najefektowniejszą paradę bramkarską w historii piłki nożnej. Ponadto drugi raz został nominowany przez UEFA do nagrody dla najlepszego bramkarza, jednak tym razem tryumfatorem okazał się Petr Čech. Zdobył także Superpuchar Europy, lecz z powodu urazu nie zagrał przeciwko CSKA Moskwa.

W lipcu podczas treningu Jerzy Dudek doznał kontuzji łokcia i od rundy jesiennej sezonu 2005/2006 był rezerwowym bramkarzem Liverpoolu, po tym jak Benítez sprowadził swojego rodaka, José Reinę. Przez kolejne dwa lata Polak rozegrał jedynie 8 meczów ligowych w wyniku czego selekcjoner reprezentacji Polski Paweł Janas, nie powołał go na Mistrzostwa Świata w Niemczech.

Real Madryt[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek przeszedł do Realu Madryt na zasadzie wolnego transferu, po tym jak nie przedłużono z nim umowy w Liverpoolu. Kontrakt z Królewskimi podpisał 12 lipca 2007 roku, a Dudek miał być zmiennikiem dla Ikera Casillasa. W sezonie 2007/2008 Polak zdobył mistrzostwo Hiszpanii i zaliczył jedno ligowe spotkanie przeciwko Realowi Saragossa. Dudek wygrał w 2008 roku Superpuchar Hiszpanii, lecz w meczu przeciwko Valencii nie wystąpił. W 2011 roku zdobył kolejne trofeum. Tym razem Real pokonał po dogrywce FC Barcelonę w rywalizacji o Puchar Króla. Dudek grał dla Królewskich przez cztery sezony. Ostatnie spotkanie zagrał 21 maja 2011 roku przeciwko UD Almeríi. Żegnany oklaskami przez kibiców i przechodzący w szpalerze utworzonym przez kolegów z drużyny zszedł z boiska w 78. minucie meczu. Przed rozpoczęciem meczu pożegnalnego dostał od dyrektora sportowego Realu Jorge Valdano i prezydenta Realu Florentino Pereza statuetkę z wygrawerowanym napisem: "Jerzy Dudek: Real Madrid 2007-2011", a także koszulkę z podpisami zawodników i trenerów.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Sezon Klub Rozgrywki Mecze Bramki
1991/92 Concordia Knurów Polska IV liga 3 0
1992/93 Concordia Knurów Polska IV liga 28 0
1993/94 Concordia Knurów Polska IV liga 34 0
1994/95 Concordia Knurów Polska IV liga 33 0
1995/96 Concordia Knurów Polska IV liga 17 0
1995/96 Sokół Tychy Polska I liga 15 0
1996/97 Feyenoord Rotterdam Holandia Eredivisie 0 0
1997/98 Feyenoord Rotterdam Holandia Eredivisie 34 0
1998/99 Feyenoord Rotterdam Holandia Eredivisie 34 0
1999/00 Feyenoord Rotterdam Holandia Eredivisie 34 0
2000/01 Feyenoord Rotterdam Holandia Eredivisie 34 0
2001/02 Feyenoord Rotterdam Holandia Eredivisie 3 0
2001/02 Liverpool FC Anglia Premier League 35 0
2002/03 Liverpool FC Anglia Premier League 30 0
2003/04 Liverpool FC Anglia Premier League 30 0
2004/05 Liverpool FC Anglia Premier League 24 0
2005/06 Liverpool FC Anglia Premier League 6 0
2006/07 Liverpool FC Anglia Premier League 2 0
2007/08 Real Madrid CF Hiszpania Primera División 1 0
2008/09 Real Madrid CF Hiszpania Primera División 0 0
2009/10 Real Madrid CF Hiszpania Primera División 0 0
2010/11 Real Madrid CF Hiszpania Primera División 1 0

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek rozegrał dwa spotkania w młodzieżowej reprezentacji Polski. Jego debiut w barwach narodowych miał miejsce 20 czerwca 1996 roku w meczu przeciwko Argentynie.

Pierwsze powołanie do kadry seniorów otrzymał w 1996 roku jako zawodnik Sokoła Tychy. Mecz przeciwko reprezentacji Rosji przesiedział jednak na ławce rezerwowych. Debiut w pierwszej reprezentacji zaliczył 25 lutego 1998 roku przeciwko Izraelowi, gdy kadrę prowadził Janusz Wójcik. Dudek wszedł na boisko w 46. minucie, zmieniając Adama Matyska[3]. Za kadencji Wójcika rozegrał jeszcze jeden mecz - 18 sierpnia 1999 przeciwko reprezentacji Hiszpanii, gdzie w 53. minucie ponownie zastąpił Adama Matyska. Od 2000 roku, kiedy Jerzy Engel stał się selekcjonerem kadry, Jerzy Dudek był już podstawowym bramkarzem reprezentacji Polski, zaś Matysek musiał się zadowolić rolą rezerwowego. Grał we wszystkich 10 meczach eliminacji Mundialu 2002 z czego aż 9 rozegrał w pełnym wymiarze czasowym (jedynie wyjazdowy mecz z Norwegią zaczynał z ławki rezerwowych). Reprezentacja Polski zajęła pierwsze miejsce w swojej grupie eliminacyjnej i pierwszy raz od 1986 roku awansowała na mistrzostwa świata. Z kadrą wystąpił w 2002 roku na Mistrzostwach Świata w Korei i Japonii, gdzie Polacy zajęli ostatnie miejsce w grupie (zdołali wygrać jedynie ze Stanami Zjednoczonymi), a Dudek rozegrał dwa mecze grupowe: przeciwko Korei Południowej i Portugalii, gdzie przepuścił łącznie sześć bramek. W trzecim meczu, mającym już prestiżowe znaczenie ze Stanami Zjednoczonymi w bramce wystąpił Radosław Majdan. Wystąpił w siedmiu meczach eliminacyjnych do Mundialu w Niemczech, jednak pod koniec eliminacji z powodu utraty pozycji podstawowego bramkarza w swoim klubie bramki reprezentacji bronił już Artur Boruc, a na turniej finałowy nie zabrał go Paweł Janas. Selekcjoner uważał, że sytuacja Jerzego Dudka w klubie jest niestabilna. Decyzja selekcjonera o nie zabraniu go na mistrzostwa świata wywołała niezadowolenie wśród kibiców, co pokazali podczas meczu z reprezentacją Kolumbii na Stadionie Śląskim w Chorzowie 30 maja 2006 roku kiedy to po puszczonej bramce przez Tomasza Kuszczaka kibice skandowali jego imię i nazwisko.

Jerzy Dudek miał okazję być kapitanem reprezentacji w meczu z Estonią – 16 listopada 2005 roku, który rozegrany został w Ostrowcu Świętokrzyskim. Po Mundialu 2006 wystąpił w dwóch spotkaniach reprezentacji Polski prowadzonej już przez Leo Beenhakkera: w meczu towarzyskim z Danią w Odense – 16 sierpnia 2006, przegranym przez Polskę 0:2 i w pierwszym meczu eliminacji Euro 2008 z Finlandią w Bydgoszczy – 2 września 2006 również przegranym przez Polaków 1:3. Po dwóch słabych meczach wypadł z reprezentacji Polski i przez kolejne trzy lata w niej nie występował. Ostatnie spotkanie w barwach narodowych rozegrał przeciwko Słowacji. Do kadry został powołany (po trzyletniej przerwie) przez Stefana Majewskiego, na dwa mecze eliminacyjne do Mistrzostw Świata w RPA, przeciwko Czechom i Słowacji.

20 lutego 2013 prezes PZPN Zbigniew Boniek podjął decyzje, o zorganizowaniu meczu pożegnalnego dla Jerzego Dudka z Reprezentacją Polski. 4 czerwca 2013 roku, na stadionie Cracovii w Krakowie, Polska rozegrała mecz z Liechtensteinem, a Dudek zaliczył swój 60. występ w drużynie narodowej. Wystąpił z numerem „60” na koszulce i był kapitanem drużyny, grał do 34 minuty i został zmieniony przez Artura Boruca[4]. Dołączył wtedy do Klubu Wybitnego Reprezentanta. Jednocześnie stał się najstarszym reprezentantem Polski w piłce nożnej w historii (w dniu meczu miał 40 lat i 73 dni), bijąc rekord Władysława Szczepaniaka który swój ostatni mecz w reprezentacji rozegrał w 1947 roku mając 37 lat i 118 dni.

Mecze w reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Łączny bilans: 60 meczów (32 towarzyskie, 28 o punkty w tym: 15 zwycięstw – 4 remisy – 9 porażek).

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Feyenoord Rotterdam[edytuj | edytuj kod]

Liverpool FC[edytuj | edytuj kod]

Real Madryt[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Dudek urodził się w Rybniku, jednak dzieciństwo i młodość spędził w Knurowie. Wychowywał się w rodzinie górniczej, uczył się w Technikum Górniczym. Ma żonę Mirellę, z którą ślub wziął 15 czerwca 1996 roku. Ma z nią syna Alexandra (ur. 1996) oraz córki Wiktorię (ur. 2006) i Natalię (ur. 2006). Dudek jest starszym bratem Dariusza Dudka, obecnego asystenta trenera Piasta Gliwice i Piotra (ur. 1984).

Dudek jest założycielem Fundacji "Dobry Start – sport przyszłością". W 2005 roku wspólnie z Dariuszem Kurowskim wydał książkę Uwierzyć w siebie. Do przerwy 0:3, a w 2012 roku we współpracy z psychologiem sportowym – Pawłem Habratem, „Pod presją”.

Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[5].

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku Jerzy Dudek wygrał Plebiscyt Piłki Nożnej na najlepszego piłkarza. Rok później otrzymał Piłkarskiego Oskara, przyznawanego przez PZPN i Canal Plus. Dwukrotnie z rzędu był wybierany najlepszym polskim zawodnikiem przez czytelników katowickiego Sportu: w 2000 i 2001 roku. W 2006 roku zajął ósme miejsce w 71. Plebiscycie Przeglądu Sportowego na 10. Najlepszych Sportowców Polski. W marcu 2012 roku wyróżniono go nagrodą Solidarni w sporcie.

Jerzy Dudek jest honorowym obywatelem Miasta Knurowa.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Srebrny Krzyż Zasługi (1 czerwca 2013, za osiągnięcia sportowe i działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu)[6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]