Jerzy Ferek-Błeszyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jerzy Ferek-Błeszyński

Jerzy Seweryn Witold Ferek-Błeszyński (ur. 14 kwietnia 1888 w Bielanach, zm. w 1946 w Poznaniu) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego, wiceminister wyznań religijnych i oświecenia publicznego.

Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie w 1907, następnie studiował filologię romańską na Uniwersytecie Jagiellońskim, a także w Collège de France. Od 1911 do 1914 działał w Związku Strzeleckim.

16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Był m.in. adiutantem 5 Pułku Piechoty Legionów. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie.

Od 1 listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. Był dowódcą batalionu w 5 Pułku Piechoty Legionów, a następnie szefem sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego Przemyśl oraz szefem sztabu Grupy Odsieczy Lwowa. Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził m.in. Grupą Operacyjną "Ostrołęka" i I Brygadą w Dywizji Ochotniczej.

W latach 1920-1921 był szefem Oddziału III Sztabu 1 Armii, a potem szefem sztabu Wojska Litwy Środkowej. W październiku 1921 rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej (Ecole Superieure de Guerre) w Paryżu. Do kraju wrócił w styczniu 1924. W marcu 1924 przeniesiony z Generalnego Inspektoratu Piechoty do Inspektoratu Szkół Wojskowych na stanowisko I oficera sztabu[1].

Po przewrocie majowym był przez kilka miesięcy szefem Oddziału II Sztabu Generalnego. 30 czerwca 1927 mianowany został szefem Departamentu I Piechoty M.S.Wojsk.[2] 18 lutego 1928 został zwolniony ze stanowiska szefa departamentu[3].

W okresie od 14 lutego 1928 do 5 stycznia 1936 był attache wojskowym w Paryżu. Od 6 stycznia 1939 roku pozostawał w stanie nieczynnym bez prawa do poborów[4]. W tym okresie piastował urząd wiceministra wyznań i oświecenia publicznego.

Podczas kampanii 1939 został wyznaczony przez marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza dowódcą dywizji polskiej we Francji, objął stanowisko p.o. komendanta Camp de Coëtquidan, jednak już od listopada 1939 pozostawał bez przydziału. Władysław Sikorski traktował go jako osobistego wroga. Po ewakuacji do Anglii, do stycznia 1942 osadzony był w obozie Rothesay, na wyspie Bute, Szkocja. Ze względu na zły stan zdrowia zwolniony z obozu w styczniu 1942 i przeniesiony w stan nieczynny. Powrócił do Polski w kwietniu 1946 i wkrótce zmarł.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 29 z 25.03.1924 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 18 z 15.07.1927 r., s. 198.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 4 z 20.02.1928 r., s. 29.
  4. Pułkownicy piechoty, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1. Z informacji zamieszczonych w wykazie wynika, że został on sporządzony na przełomie lutego i marca 1939 roku, przed awansami generalskimi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H. P Kosk, Generalicja polska, t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6
  • J. Łukasiewicz, Dyplomata w Paryżu 1936 – 1939, oprac. W. Jędrzejewicz, H. Bułhak, Warszawa 1995