Jerzy Gorgoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jerzy Gorgoń
Imię i nazwisko Jerzy Paweł Gorgoń
Data i miejsce
urodzenia
18 lipca 1949
Zabrze, Polska
Pozycja obrońca
Wzrost 192 cm
Masa ciała 90 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1961-1966
1967-1980
1980-1983
MGKS Mikulczyce
Górnik Zabrze
Sankt Gallen

220 (18)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1970-1978  Polska 55 (6)

Jerzy Paweł Gorgoń (ur. 18 lipca 1949 w Zabrzu-Mikulczycach) – piłkarz polski, reprezentant Polski, mistrz i wicemistrz olimpijski, medalista mistrzostw świata.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia technik-górnik i instruktor piłki nożnej, nosił przydomek boiskowy „Długi” (ze względu na wzrost – 192 cm), bywał też nazywany „Białą górą”. Przez Anglików nazywany „The Telephone Booth” (budka telefoniczna), dlatego że z postury i w czerwonej koszulce przypominał wyspiarzom londyńskie, czerwone budki. Grał w obronie.

Był wychowankiem Międzyzakładowego Górniczego Klubu Sportowego (MGKS) Mikulczyce (późniejsza Sparta Mikulczyce Zabrze). Od 1967 grał w Górniku Zabrze. Zaliczył dwanaście sezonów w ekstraklasie i jeden w II lidze (1979), występując łącznie w 220 meczach i strzelając 18 bramek. Miał udział zarówno w wielkich sukcesach Górnika – mistrzostwo Polski 1971 i 1972, pięć Pucharów Polski (1968-1972), finał Pucharu Zdobywców Pucharów 1970 – jak i porażkach (spadek z ligi 1978).

W 1973 w plebiscycie katowickiego Sportu uhonorowany został Złotymi Butami.

W latach 70. był czołowym piłkarzem kadry narodowej. Występował jeszcze jako piłkarz Mikulczyc w reprezentacji juniorskiej, a w zespole seniorskim zadebiutował w 1970 w meczu z Irlandią. Do 1978 zaliczył 55 oficjalnych spotkań w kadrze, w jednym pełnił funkcję kapitana. Miał swój udział we wszystkich wielkich sukcesach zespołu selekcjonera Kazimierza Górskiego – złocie olimpiady w Monachium (1972, strzelił dwie bramki w grupowym meczu z NRD), meczu na Wembley, medalu mistrzostw świata (1974), wicemistrzostwie olimpijskim z Montrealu (1976). Znalazł się także w kadrze Jacka Gmocha na mundial w Argentynie w 1978; trener nie wystawił go jednak w kluczowym meczu z gospodarzami mistrzostw, co niektórzy znawcy piłki uznali za pomyłkę i przyczynę porażki. Po występie w mistrzostwach Gorgoń zakończył reprezentacyjną karierę.

Ostatnie lata kariery zawodniczej (1980-1983) spędził w szwajcarskim FC Sankt Gallen. Tam także próbował pracy trenerskiej, opiekując się zespołem rezerwowym i juniorskim i zespołem Blau-Weiss St. Gallen. Pracował później w szkółce piłkarskiej w Gossau.

Od 2014 członek Klubu Wybitnego Reprezentanta[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek, Górnik Zabrze. 50 lat prawdziwej historii (1948-1998), Katowice 1998 (6. część cyklu „Kolekcja Klubów”)