Jerzy I (książę Saksonii-Meiningen)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy I z Saksonii-Meiningen
książę Saksonii-Meiningen
Jerzy I Sachsen-Meiningen
książę Saksonii-Meiningen
Okres panowania od 1782 (1761)
do 1803
Poprzednik Karol Wilhelm
Następca Bernard II
Dane biograficzne
Dynastia Saksonia-Meiningen i Hildburghausen
Urodziny 4 lutego 1761
Frankfurt nad Menem
Śmierć 24 grudnia 1803
Meiningen
Ojciec Antoni Ulryk
Matka Charlotte Amalie z Hesji-Philipsthal
Żona Luiza Eleonora zu Hohenlohe-Langenburg
Dzieci Bernard II,
Adelajda,
Ida

Jerzy I książę Saksonii-Meiningen (ur. 4 lutego 1761 we Frankfurcie n. Menem, zm. 24 grudnia 1803 w Meiningen) – książę z dynastii Saksonia-Meiningen, panujący od 1782 do 1803 w księstwie Saksonia-Meiningen.

Jeden z najbardziej znanych przedstawicieli dynastii Saksonia-Meiningen, rządzący swoim księstwem zgodnie z zasadami oświeconego absolutyzmu. Przyczynił się do rozwoju oświaty, rolnictwa i leśnictwa.

Jego rodzicami byli Antoni Ulryk oraz księżna Charlotte Amalie z Hesji-Philipsthal. Ojciec zmarł, gdy miał 2 lata. Do 1779 (dopóki nie ukończył 18 lat) regencję w jego imieniu sprawowała jego matka. Do wczesnej śmierci swojego starszego brata - Karola Wilhelma w 1782 - rządził wspólnie z bratem.

W 1782 ożenił się z (dwa lata młodszą) księżniczką Luizą Eleonorą zu Hohenlohe-Langenburg. W tym samym roku założył w Meiningen ogród angielski. Kontynuował przebudowę Meiningen na reprezentacyjne miasto-rezydencję. Przebudował również Bad Liebenstein i zamek Altenstein.

W 1800 założył szkołę leśną. Rozpoczął budowę późniejszego Gymnasium Bernhardinum, które ustanowił na cześć syna Bernarda. Założył również szkołę dla uboższych mieszkańców Meiningen. Udostępnił bibliotekę i zbiory sztuki dla publiczności. Zajmował się również sprawami kościelnymi. W 1789 powołał na swojego sekretarza znanego kompozytora Johanna Fleischmanna. Był także członkiem masonerii.

Zmarł przedwcześnie, w Wigilię Bożego Narodzenia, mając 42 lata, wskutek choroby. Regencję w imieniu syna przejęła jego żona–wdowa Luiza Eleonora.

Pozostawił po sobie:

  • córkę Adelajdę (1792-1849) – żonę króla Anglii Wilhelma IV,
  • córkę Idę (1794-1852) – żonę księcia Karola Bernarda z Saksonii-Weimar-Eisenach (1792–1862),
  • syna Bernarda (1800-1882).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]