Jerzy Janowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jerzy Janowicz
Jerzy Janowicz
Państwo  Polska
Miejsce zamieszkania Łódź
Data i miejsce urodzenia 13 listopada 1990
Łódź
Wzrost 204 cm[1]
Masa ciała 91 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 2007
Zakończenie kariery aktywny
Trener Kim Tiilikainen
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 14 (12 sierpnia 2013)
Australian Open 3R (2013, 2014)
Roland Garros 3R (2013, 2014)
Wimbledon SF (2013)
US Open 2R (2014)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 47 (19 sierpnia 2013)
Australian Open 2R (2013)
Roland Garros QF (2013)
Wimbledon 1Q (2012)
US Open 1R (2013)
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Jerzy Janowicz w Wikicytatach
Strona internetowa

Jerzy Filip Janowicz (ur. 13 listopada 1990 w Łodzi) – polski tenisista, pierwszy polski półfinalista turnieju wielkoszlemowego w grze pojedynczej (Wimbledon 2013)[2], finalista wielkoszlemowych turniejów juniorskich: US Open 2007 i French Open 2008, reprezentant Polski w Pucharze Davisa.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem łódzkich siatkarzy Anny i Jerzego Janowiczów[3][4]. Do 2004 reprezentował klub Orkan, następnie grał jako zawodnik AZS Łódź, MKT Łódź[5] i Górnika Bytom z którym wywalczył Drużynowe Mistrzostwo Polski w 2009 i 2010 roku. Uczył się w łódzkiej szkole mistrzostwa sportowego. Był członkiem programu sportowego pod opieką firmy „Prokom”. Prywatnie związany z polską tenisistką - Martą Domachowską.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Do 2004[edytuj | edytuj kod]

Zaczął grę w tenisa w wieku 5 lat[6].

We wrześniu 2004 wziął udział w turnieju „Masters” do lat 14. W finale uległ reprezentantowi Arki Gdynia Szymonowi Tatarczykowi.

W 2004 wygrał silnie obsadzony turniej w Olsztynie zarówno w singlu i w deblu. W finale singla pokonał Maksima Krata 6:3, 6:3. W finale debla w parze z Pawłem Umbrasem pokonał gdyńską parę Bem/Pawlukiewicz 6:1, 6:4.

2005[edytuj | edytuj kod]

8 sierpnia 2005 wystartował w kwalifikacjach turnieju International Championships of Silesia. Odpadł w pierwszej rundzie, pokonany przez Igora Soboltę 6:2, 1:6, 6:7(3).

2006[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2006 otrzymał dziką kartę od organizatorów turnieju Magnolia Cup w Szczecinie. Przegrał w pierwszej rundzie z Polakiem Oliverem Andrzejczukiem. Wziął udział w turnieju Mamai-Sen Junior w Bukareszcie. Po udanym przejściu eliminacji dotarł do drugiej rundy, gdzie kreczował po pierwszym secie z Węgrem Atillą Tothem.

W Prokom Cup dotarł do ćwierćfinału. Przegrał z Czechem Jakubem Cymorkiem w trzech setach. Następnie wziął udział w dwóch turniejach w Słowenii, odpadając w pierwszych rundach. Podczas turnieju Mera Cup w Warszawie dotarł do półfinału, przegrywając z Rosjaninem Maksimem Kanakowem 7:6, 2:6, 3:6.

W turnieju Tarkett Junior Open w Belgii odpadł w drugiej rundzie. W listopadzie odbył tournée po Arabii Saudyjskiej. Niespodziewanie dotarł do dwóch finałów w Rijadzie. W pierwszym uległ Portugalczykowi Martinowi Truevie 6:3, 3:6, 5:7. W drugim wygrał z Amerykaninem Davidem Nguyenem 6:4, 6:3.

2007[edytuj | edytuj kod]

Na początku roku wystartował w dwóch turniejach ITF w Indiach. W pierwszym, w Czandigarh, odpadł w ćwierćfinale z Rosjaninem Aleksym Tichonowem 6:4, 4:6, 2:6. Wygrał natomiast bardziej prestiżowy turniej w Nowym Delhi, wygrywając w finale z Tajem Kittiphongiem Wachiramanowongiem 3:6, 6:4, 6:3. W maju 2007 wygrał turniej Spring Bowl w Sankt Pölten w Austrii, w finale pokonując Australijczyka Marka Verrytha 6:2, 6:1.

Dotarł do ćwierćfinału turnieju Gerry Weber Junior Open. Dotarł do finału turnieju German Junior Open, gdzie, grając z Meksykaninem Caesarem Ramirezem, kreczował przy stanie 6:4, 1:6, 1:2. Wystartował w turnieju w Bad Gastein, gdzie przegrał w pierwszej rundzie.

Uzyskane wyniki pozwoliły mu wznieść się na 42 pozycję w juniorskim rankingu ITF i zakwalifikować się tymże do pierwszego wielkoszlemowego turnieju, US Open w Nowym Jorku w singlu i deblu.

W singlu, w pierwszej rundzie pokonał Czecha Jiřiego Košlera 6:4, 7:5. W drugiej rundzie po trudnej walce pokonał Rosjanina Vladimira Zinyakowa 7:6(5), 3:6, 6:4. W trzeciej rundzie wygrał z Australijczykiem Bernardem Tomicem 7:5, 3:6, 6:3. W ćwierćfinale pokonał rozstawionego jako nr 5 kolejnego Australijczyka Grega Jonesa 3:6, 7:6(6), 6:3, skutecznie broniąc piłki meczowej Jonesa przy stanie 5:6 w tiebreaku. W półfinale pokonał rozstawionego jako nr 11 Włocha Thomasa Fabbiano 6:2, 6:7(2), 7:6(1), tym samym powtarzając osiągnięcie Marcina Gawrona, który dotarł do finału na juniorskim Wimbledonie w 2006. W finale Janowicz spotkał się z rozstawionym jako nr 15 Litwinem Ričardasem Berankisem, któremu uległ 3:6, 4:6. Pod koniec roku dotarł jeszcze do półfinału Orange Bowl, gdzie uległ rewelacji turnieju Grigorowi Dimitrowowi.

2008[edytuj | edytuj kod]

Rozstawiony z numerem drugim w juniorskim Australian Open 2008, dotarł do ćwierćfinału, gdzie przegrał z turniejową dziesiątką, Yang Tsung-hua 5:7, 1:6.

Otrzymał "dziką kartę" od organizatorów turnieju KGHM Dialog Polish Indoors Wrocław 2008, rozgrywanego na przełomie stycznia i lutego. Odpadł w drugiej rundzie, ale w pierwszej sensacyjnie wyeliminował Nicolasa Mahuta[7].

Dzięki "dzikiej karcie" od organizatorów wystąpił również w turnieju Switzerland F3 Futures rozgrywanym w Vaduz. Dotarł do finału, w którym pokonał rozstawionego z numerem trzecim Andreę Stoppiniego 7:6(4), 6:4, wygrywając pierwszy w karierze turniej seniorski[8].

W juniorskim French Open Polak był rozstawiony z numerem dwunastym. W pierwszej rundzie zmierzył się z Rosjaninem Aleksandrem Łobkowem, który skreczował przy stanie 6:1, 2:0, w drugiej rundzie zwyciężył Chorwata Marina Draganję 6:4, 6:4, w kolejnym spotkaniu pokonał Francuza Antoine Fereta 6:7, 7:5, 7:5, w ćwierćfinale wygrał z Bułgarem Grigorem Dimitrowem (nr 14) 6:4, 3:6, 6:3, zaś w półfinale zwyciężył Argentyńczyka Guido Pellę 6:4, 6:4. W finale zmierzył się z Yang Tsung-hua z Tajwanu. Mecz zakończył się porażką Janowicza 3:6, 6:7(5).

W lipcu Janowicz zadebiutował w reprezentacji Polski w Pucharze Davisa, gdzie pokonał utytułowanego Maksa Mirnego, czym przyczynił się do niespodziewanego zwycięstwa 4:1 nad wyżej notowaną Białorusią. W sierpniu zwyciężył w turnieju rangi ITF Men's Circuit rozgrywanym w Olsztynie zarówno w zawodach gry pojedynczej, jak i rozgrywkach gry podwójnej. We wrześniu dzięki dzikiej karcie uczestniczył w turnieju Pekao Open 2008 o randze challengera, rozgrywanym na kortach ziemnych w Szczecinie. Dotarł w nim do półfinału.

Sezon 2008 zakończył na 335. miejscu w rankingu ATP.

2009[edytuj | edytuj kod]

W lutym Janowicz wystąpił w rozgrywkach rangi 250 Series w Marsylii. Polak pomyślnie przebrnął przez trzy etapy kwalifikacji, ale odpadł już w pierwszej rundzie turnieju głównego z Andreasem Seppim, przegrywając w trzech setach 6:7(5), 6:3, 6:7(3). Następnie wziął udział w kilku europejskich challengerach, odpadając najpóźniej w pierwszej rundzie zmagań. Dalej zaszedł dopiero na ojczystej ziemi – osiągnął ćwierćfinał w Bytomiu oraz półfinał w Poznaniu, odpowiednio w czerwcu i lipcu.

W turnieju rangi 500 Series w Waszyngtonie odpadł w pierwszej rundzie – w trzysetowym pojedynku lepszy od Polaka okazał się Marc Gicquel. Podczas US Open nie zdołał przejść eliminacji, gdzie w trzeciej rundzie przegrał z Hindusem Somdewem Devvarmanem 3:6, 2:6.

W październiku wystąpił w dwóch turniejach kategorii 250 Series w Sztokholmie i Lyonie – w obu musiał uznać wyższość rywali podczas trzeciej rundy eliminacyjnej. Pod koniec roku zaliczył jeszcze dwa występy w rozgrywkach rangi challenger w Bratysławie, gdzie przegrał w drugiej rundzie z Michaelem Berrerem 3:6, 6:3, 2:6 oraz w Helsinkach, gdzie jego pogromcą w trzeciej rundzie eliminacji okazał się Rosjanin Ilya Belyaev.

Sezon 2009 zakończył na 319. miejscu w rankingu ATP.

2010[edytuj | edytuj kod]

W turnieju rangi 250 Series w Zagrzebiu Janowicz odpadł w drugiej rundzie kwalifikacji z Belgiem Rubenem Bemelmansem, przegrywając w dwóch setach 3:6, 4:6. W lutym wygrał niewielki turniej Azerbeijan F2 Futures, rozgrywany w Baku, natomiast na początku czerwca okazał się najlepszy w koszalińskim Poland F3 Futures. Tydzień później w rywalizacji futuresowej (F4) w Gliwicach zdołał dotrzeć do finału. W dwóch kolejnych turniejach rangi challenger w Bytomiu oraz Scheveningen kończył rywalizację w ćwierćfinale.

W Bastad pomyślnie przeszedł przez eliminacje, lecz w pierwszej rundzie turnieju głównego nie zdołał pokonać reprezentanta gospodarzy Ervina Eleskovica. We włoskim challengerze rozgrywanym w Trani, Janowicz osiągnął ćwierćfinał, przegrywając w swoim trzecim meczu z Portugalczykiem Leonardo Tavaresem. Występu w US Open Polak nie mógł zaliczyć do udanych, jako że odpadł już w drugiej rundzie kwalifikacji z Andreasem Haider-Maurerem.

We wrześniu Polak zwyciężył w challengerze rozgrywanym w Saint-Rémy, w finale pokonując Édouarda Rogera-Vasselina 3:6, 7:6(8), 7:6(6). W październiku z kolei okazał się najlepszy podczas białoruskiego futuresa (F3), a tydzień później dotarł do finału turnieju F4. Na koniec sezonu Janowicz zaliczył całkiem udany występ podczas challengera w Salzburgu, gdzie w finale przegrał z reprezentantem Irlandii Conorem Nilandem 6:7(5), 7:6(2), 3:6.

Sezon 2010 zakończył na 161. miejscu w rankingu ATP.

2011[edytuj | edytuj kod]

Rok ten zainaugurował wielkoszlemowym Australian Open, ale został wyeliminowany już w drugiej rundzie kwalifikacji przez Bobby'ego Reynoldsa w trzech setach 2:6, 6:2, 11:13. Jeszcze w styczniu Polak wystartował w challengerze w Courmayeur i dotarł tam do półfinału, odpadając w potyczce z luksemburskim tenisistą Gilles'em Müllerem. W kwietniowym turnieju rangi 250 Series w Monachium Polak przegrał mecz w drugiej rundzie eliminacji z Martinem Fischerem 6:7(5), 3:6.

Na kortach Rolanda Garrosa pożegnał się z turniejem już w pierwszej rundzie kwalifikacji, po przegranym meczu z Denisem Gremelmayrem 5:7, 6:3, 4:6. Podczas Wimbledonu zdołał natomiast dotrzeć do trzeciej fazy eliminacji, tam jednak ponownie natrafił na Martina Fischera i przegrał z nim pięciosetowy mecz 4:6, 7:6(5), 6:4, 3:6, 6:8.

W lipcu wystąpił w poznańskim challengerze. Polak przegrał dopiero w finale, w meczu z Rui Machado 3:6, 3:6. W rozgrywkach kategorii 250 Series w Kitzbühel przeszedł przez trzy rundy eliminacji i odpadł w pierwszej rundzie turnieju głównego z João Souzą 3:6, 6:4, 6:7(3). W US Open przegrał w pierwszej rundzie eliminacji z Holendrem Matwe Middelkoopem 3:6, 7:6(5), 1:6.

W październiku wystąpił w kwalifikacjach do dwóch turniejów rangi 250 Series – w Sztokholmie odpadł w pierwszej, a w Wiedniu w drugiej rundzie kwalifikacji. Pod koniec roku Janowicz wziął udział w trzech challengerach w Eckental, Ortisei oraz Salzburgu i za każdym razem odpadał w drugiej rundzie turnieju głównego.

Sezon 2011 zakończył na 221. miejscu w rankingu ATP.

2012[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lutego Janowicz dotarł do półfinału challengera w Wolfsburgu, przegrywając w meczu o zwycięstwo z Holendrem Igorem Sijslingiem 6:4, 3:6, 6:7(9). W turnieju kategorii 500 Series w Barcelonie uległ w drugiej rundzie eliminacji Serhijowi Bubce 6:2, 3:6, 4:6. W maju zwyciężył w rzymskim challengerze, pokonując w meczu finałowym Gilles'a Müllera 7:6(3), 6:3.

Podczas French Open Polak nie zakwalifikował się do turnieju głównego, przegrywając w trzeciej rundzie eliminacji z Igorem Sijslingiem 4:6, 6:3, 4:6. Sztuka ta udała się mu natomiast na kortach Wimbledonu. Po kwalifikacjach bez straty seta, Jerzy pokonał Simone Bolellego oraz Ernestsa Gulbisa. Zwycięską passę Polaka zatrzymał dopiero Florian Mayer – Jerzy nie wykorzystał dwóch piłek meczowych w ostatnim secie i ostatecznie przegrał 6:7(5), 6:3, 6:2, 3:6, 5:7.

W lipcu wystartował w holenderskim challengerze, rozgrywanym na kortach w Scheveningen. Rozstawiony z numerem pierwszym Polak stracił tylko jednego seta w całym turnieju, a w finale pokonał reprezentanta gospodarzy Matwe Middelkoopa 6:2, 6:2. Zwycięstwo w tym turnieju dało mu awans do pierwszej setki rankingu ATP (dokładnie 87. lokatę). Identyczny rezultat jak w Holandii uzyskał w Poznaniu, gdzie ze zwycięstwa cieszył się po meczu z Jonathanem Dasnieres de Veigy. Triumf ten pozwolił mu awansować na jeszcze wyższe, 82. miejsce w rankingu. Na tym turnieju wyrównał należący do Ivo Karlovicia oficjalny rekord świata w szybkości serwisu – 251 km/h.

Podczas US Open Janowicz odpadł w pierwszej rundzie, przegrywając 2:6, 6:7(8), 6:3, 3:6 z grającym dzięki dzikiej karcie, notowanym w rankingu ATP o około tysiąc pozycji niżej od niego Dennisem Novikovem[9].

W październiku doszedł do ćwierćfinału turnieju w Moskwie, wygrywając kolejno z Benjaminem Beckerem 7:6(6), 6:3 i Carlosem Berlocqiem 6:3, 6:4. W walce o awans do półfinału przegrał z Brazylijczykiem Thomazem Belluccim 4:6, 6:7(3).

Na przełomie października i listopada wystartował w kwalifikacjach do turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu. Pokonał w nich kolejno Dmitrija Tursunowa 6:2, 6:4 i Florenta Serrę również 6:2, 6:4, dzięki czemu dostał się do turnieju głównego. W pierwszej rundzie zawodów wyeliminował Philippa Kohlschreibera 7:6(5), 6:4, a w drugiej Marina Čilića 7:6(6), 6:2. W trzeciej rundzie jego przeciwnikiem był tegoroczny zwycięzca US Open, finalista Wimbledonu i mistrz olimpijski z Londynu, Szkot Andy Murray. Polak obronił w drugim secie przy stanie 4:5 piłkę meczową, a następnie zwyciężył z trzecim tenisistą rankingu ATP w trzech setach: 5:7, 7:6(4), 6:2[10]. W ćwierćfinale naprzeciw Jerzego Janowicza stanął Janko Tipsarević, który skreczował przy stanie 3:6, 6:1, 4:1 i 40:0 w szóstym gemie przy podaniu Polaka. Półfinałowym rywalem Janowicza był reprezentant gospodarzy, Gilles Simon, którego Polak pokonał 6:4, 7:5. W finale zmierzył się z Davidem Ferrerem, któremu uległ wynikiem 4:6, 3:6.

Sezon 2012 zakończył na 26. miejscu w rankingu ATP.

2013[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2013 rozpoczął od udziału w turnieju w Auckland. W pierwszej rundzie przegrał wynikiem 6:4, 6:7(5), 4:6 z Brianem Bakerem. Następnie grał w zawodach singlowych podczas Australian Open, gdzie rozstawiony był z numerem dwudziestym czwartym. W pierwszej rundzie pokonał Simone'a Bolelliego 7:5, 6:4, 6:3. W kolejnym, ponad czterogodzinnym meczu zwyciężył z Somdevem Devvarmanem 6:7(10), 3:6, 6:1, 6:0, 7:5. W trzeciej rundzie przegrał z wyżej notowanym Nicolásem Almagro 6:7(3), 6:7(4), 1:6. W zawodach deblowych występował razem z Tomaszem Bednarkiem. Para odpadła w drugiej rundzie po porażce z Davidem Marrero i Fernando Verdasco.

W lutym zagrał w turnieju w rangi ATP World Tour 250 w Marsylii, gdzie pokonawszy kolejno Lukáša Rosola i Juliena Benneteau przegrał w ćwierćfinale z Tomášem Berdychem. W marcu Janowicz wziął udział w dwóch turniejach ATP World Tour Masters 1000. W Indian Wells dotarł do trzeciej rundy, wygrywając z Davidem Nalbandianem i przegrywając z rozstawionym z numerem dziesiątym Richardem Gasquetem. W grze podwójnej Polak w parze z Treatem Hueyem dotarł do finału, w którym ulegli braciom Bobowi i Mike'owi Bryanom. Udział Janowicza w turnieju w Miami zakończył się po pierwszym meczu, w którym przegrał z Thomazem Belluccim. Porażki w swoich pierwszych meczach zaliczył też w Monte Carlo (uległ Kevinowi Andersonowi) oraz w Barcelonie (przegrana z Albertem Ramosem).

W Madrycie Janowicz pokonał w pierwszej rundzie wyżej notowanego Sama Querreya, by ulec w drugiej rundzie ponownie Tomášowi Berdychowi. Na kortach ziemnych w Rzymie najpierw rozprawił się z Santiago Giraldo, następnie pokonał dwóch tenisistów z pierwszej dziesiątki rankingu: Jo-Wilfrieda Tsongę oraz Richarda Gasqueta. W ćwierćfinale trafił na Rogera Federera, z którym przegrał 4:6, 6:7(2). Na French Open odpadł w trzeciej rundzie singla po przegranej ze Stanislasem Wawrinką, pokonawszy uprzednio Alberta Ramosa oraz Robina Haase. W grze podwójnej w parze z Tomaszem Bednarkiem dotarł do ćwierćfinału.

Okres gry na kortach trawiastych rozpoczął na turnieju w Halle. Janowicz przegrał w pierwszej rundzie ze szczęśliwym przegranym, Mirzą Bašiciem. Na Wimbledonie, jako pierwszy Polak w historii, osiągnął półfinał turnieju wielkoszlemowego, wygrywając kolejno z Kyle'em Edmundem, Radkiem Štěpánkiem, Nicolásem Almagro oraz po pięciosetowym boju z Jürgenem Melzerem. W ćwierćfinale wygrał w pojedynku z Łukaszem Kubotem 7:5, 6:4, 6:4.[11]. W meczu o finał pokonał go Andy Murray, z którym Polak przegrał 7:6(2), 4:6, 4:6, 3:6[12].

Podczas kolejnego turnieju w Hamburgu Janowicz pokonał Robina Haase, kreczując w następnym meczu z Fernando Verdasco z powodu kontuzji bicepsa. Okres przygotowawczy do US Open rozpoczął turniejem w Montrealu, w którym, pokonawszy Juliena Benneteau i Franka Dancevica, w trzeciej rundzie przegrał z późniejszym triumfatorem turnieju Rafaelem Nadalem. Niepowodzeniem zakończył się start w turnieju w Cincinnati, gdzie już w pierwszej rundzie Polak został pokonany przez Jamesa Blake’a. W rozgrywkach singlowych na US Open Janowicz uległ w pierwszej rundzie kwalifikantowi Máximo Gonzálezowi 4:6, 4:6, 2:6.

W październiku awansował do ćwierćfinału zawodów w Sztokholmie, w którym przegrał z Ernestsem Gulbisem 5:7, 6:4, 3:6. Następnie osiągnął ćwierćfinał w Walencji, ulegając najwyżej rozstawionemu Davidowi Ferrerowi 4:6, 6:4, 0:6. Ostatnim turniejem Janowicza w roku 2013 były zawody w Paryżu. W trzeciej rundzie nie sprostał Nadalowi.

Sezon 2013 zakończył na 21. miejscu w rankingu ATP.

2014[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2014 miał rozpocząć od startu w Pucharze Hopmana, z którego ostatecznie się wycofał, uzasadniając decyzję obawą o odnowienie urazu stopy[13]. Pierwszym turniejem Janowicza, w którym wziął udział w 2014 roku, były zawody w Sydney. Zarówno w singlu jak i w deblu przegrał swoje pierwsze mecze. Następnie, jako rozstawiony z numerem dwudziestym, grał w zawodach singlowych podczas Australian Open. W pierwszej rundzie pokonał Jordana Thompsona 1:6, 4:6, 6:4, 6:2, 6:1. W drugiej rundzie zwyciężył z Pablem Andújarem 4:6, 7:6(3), 7:6(5), 6:3. W trzeciej rundzie przegrał z Florianem Mayerem 7:5, 6:2, 6:2. Brał udział w konfrontacji Pucharu Davisa przeciwko Rosji, zakończonym zwycięstwem Polski 3:2.

W lutym wziął udział w zawodach w Montpellier, gdzie awansował do półfinału. Przegrał w nim z Richardem Gasquetem w dwóch setach zakończonych tie-breakami. W Rotterdamie Polak osiągnął ćwierćfinał, w którym uległ Tomášowi Berdychowi w trzech setach. W turniejach ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells i Miami Janowicz odpadał po spotkaniach drugiej rundy. W kwietniu grał w przegranym przez Polskę meczu Pucharu Davisa decydującym o awansie do baraży o Grupę Światową.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (0–2)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 4 listopada 2012 Paryż Twarda (hala) Hiszpania David Ferrer 4:6, 3:6
Finalista 2. 23 sierpnia 2014 Winston-Salem Twarda Czechy Lukáš Rosol 6:3, 6:7(3), 5:7

Gra podwójna (0–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 17 marca 2013 Indian Wells Twarda Filipiny Treat Huey Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 6:3, 6–10

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP World Tour Masters 1000[edytuj | edytuj kod]

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R, przegrał w IV, III, II, I rundzie

     LQ, odpadł w kwalifikacjach

     RR, odpadł w fazie grupowej

     A, nie startował

     Q, dostał się przez kwalifikacje

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Wielki Szlem
Australia Australian Open 2Q 3R 3R 0 / 3 5–3
Francja French Open 1Q 3Q 3R 3R 0 / 4 6–4
Wielka Brytania Wimbledon 3Q 3RQ SF 3R 0 / 4 14–4
Stany Zjednoczone US Open 3Q 2Q 1Q 1R 1R 0 / 5 3–5
Wygrane turnieje 0 / 1 0 / 1 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 3 0 / 16 N/A
Bilans spotkań 2–1 1–1 3–4 7–3 9–4 6–3 N/A 28–16
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals 0 / 0 0–0
Turnieje ATP World Tour Masters 1000
Stany Zjednoczone Indian Wells 3R 2R 0 / 2 1–2
Stany Zjednoczone Miami 2R 2R 0 / 2 0–2
Monako Monte Carlo 1R 1R 0 / 2 0–2
Hiszpania Madryt 2R 1R 0 / 2 1–2
Włochy Rzym QF 1R 0 / 2 3–2
Kanada Kanada 3R 1R 0 / 2 2–2
Stany Zjednoczone Cincinnati 2Q 1R 3R 0 / 3 3–3
Chińska Republika Ludowa Szanghaj 0 / 0 0–0
Francja Paryż FQ 3R 0 / 2 8–2
Wygrane turnieje 0 / 0 0 / 0 0 / 0 0 / 2 0 / 8 0 / 5 0 / 15 N/A
Bilans spotkań 0–0 0–0 0–0 8–2 8–8 0–5 N/A 16–15
Ranking na koniec sezonu
319 161 221 26 21 N/A

Finały wielkoszlemowych turniejów juniorskich[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 9 września 2007 Stany Zjednoczone US Open Twarda Litwa Ričardas Berankis 6:3, 6:4
Finalista 2. 8 czerwca 2008 Francja French Open Ceglana Chińskie Tajpej Yang Tsung-hua 6:3, 7:6(5)

Wygrane turnieje rangi Futures i Challengers[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. Naw. Finalista Wynik
1. 16/03/2008 Liechtenstein Vaduz Futures dywan Włochy Andrea Stoppini 7:6(4), 6:4
2. 24/08/2008 Polska Olsztyn Futures ziemna Polska Marcin Gawron 6:4, 6:2
3. 07/09/2008 Polska Wrocław Futures ziemna Polska Marcin Gawron 7:6(3), 6:2
4. 17/05/2009 Czechy Most Futures ziemna Czechy Michal Tabara 6:4, 2:6, 7:6(3)
5. 27/02/2010 Azerbejdżan Baku Futures dywan Rosja Michaił Ledowskich 6:4, 7:6(3)
6. 12/09/2010 Francja Saint-Rémy Challenger Twarda Francja Édouard Roger-Vasselin 3:6, 7:6(8), 7:6(6)
7. 12/05/2012 Włochy Rzym Challenger ziemna Luksemburg Gilles Müller 7:6(3), 6:3
8. 15/07/2012 Holandia Scheveningen Challenger ziemna Holandia Matwé Middelkoop 6:2, 6:2
9. 22/07/2012 Polska Poznań Challenger ziemna Francja Jonathan Dasnières de Veigy 6:3, 6:3

Bilans spotkań przeciwko pierwszej dziesiątce rankingu ATP[edytuj | edytuj kod]

Bilans spotkań w turniejach ATP World Tour i rozgrywkach Pucharu Davisa przeciwko zawodnikom klasyfikowanym w pierwszej dziesiątce rankingu (stan na 13 sierpnia 2014).

Tenisista Liczba meczów Wygrane:przegrane Lista spotkań
Tenisiści sklasyfikowani najwyżej na 1. miejscu w rankingu ATP
Hiszpania Rafael Nadal 2 0:2
Australia Lleyton Hewitt 1 1:0
Szwajcaria Roger Federer 1 0:1
Tenisiści sklasyfikowani najwyżej na 2. miejscu w rankingu ATP
Wielka Brytania Andy Murray 3 1:2
Niemcy Tommy Haas 1 1:0
Tenisiści sklasyfikowani najwyżej na 3. miejscu w rankingu ATP
Hiszpania David Ferrer 2 0:2
Argentyna David NalbandianKK 1 1:0
Szwajcaria Stanislas Wawrinka 1 0:1
Tenisiści sklasyfikowani najwyżej na 4. miejscu w rankingu ATP
Stany Zjednoczone James BlakeKK 1 0:1
Tenisiści sklasyfikowani najwyżej na 5. miejscu w rankingu ATP
Czechy Tomáš Berdych 3 0:3
Francja Jo-Wilfried Tsonga 2 1:1
Hiszpania Tommy Robredo 1 0:1
Tenisiści sklasyfikowani najwyżej na 6. miejscu w rankingu ATP
Francja Gilles Simon 1 1:0
Tenisiści sklasyfikowani najwyżej na 7. miejscu w rankingu ATP
Francja Richard Gasquet 3 1:2
Hiszpania Fernando Verdasco 1 0:1
Tenisiści sklasyfikowani najwyżej na 8. miejscu w rankingu ATP
Austria Jürgen Melzer 2 1:1
Czechy Radek Štěpánek 1 1:0
Serbia Janko Tipsarević 1 1:0
Bułgaria Grigor Dimitrov 1 1:0
Tenisiści sklasyfikowani najwyżej na 9. miejscu w rankingu ATP
Hiszpania Nicolás Almagro 2 1:1
Chorwacja Marin Čilić 2 1:1
Tenisiści sklasyfikowani najwyżej na 10. miejscu w rankingu ATP
Łotwa Ernests Gulbis 4 1:3

KK Zawodnik zakończył już karierę.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jerzy Janowicz: Muszę mieć w ręku kałacha (wywiad z J. Janowiczem) (pol.). rp.pl, 2013-02-06. [dostęp 2013-02-06].
  2. Marcin Motyka: Wimbledon: Janowicz górą w polskim ćwierćfinale, historyczny wyczyn łodzianina! (pol.). W: Wimbledon [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-07-03. [dostęp 2013-07-03].
  3. Natalia Gawrońska: US Open: Janowicz za burtą, Radwańska narzeka (pol.). W: Tenis [on-line]. rp.pl, 2009-08-30. [dostęp 2012-11-03].
  4. Sport.pl: Tenis. Kim jest Jerzy Janowicz (pol.). W: Tenis [on-line]. sport.pl, 2012-11-01. [dostęp 2012-11-03].
  5. Czołowi tenisiści zagrają w Łodzi o mistrzostwo Polski (pol.). Sport.pl Gazeta Wyborcza Łódź. [dostęp 1 lipca 2011].
  6. Karolina Gołoś: Kim jest JERZY JANOWICZ, polski tenisista, nowa gwiazda w polskim tenisie? (pol.). mowimyjak.pl, 2012-11-02. [dostęp 2012-11-03].
  7. Jakub Cichoń: Dwumetrowy "Jerzyk", czyli ostatni Polak odpadł z Australian Open (pol.). Gazeta Wyborcza, 2008-01-24. [dostęp 2012-07-23].
  8. Switzerland F3 Futures (ang.). itftennis.com. [dostęp 2012-11-03].
  9. US Open: Jerzy Janowicz odpadł w 1. rundzie (pol.). Eurosport.onet.pl, 2012-08-28. [dostęp 2012-08-29].
  10. ATP Paryż: Murray na deskach, epokowy wyczyn Janowicza! (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2012-11-03].
  11. Eurosport: Jerzy Janowicz pierwszym Polakiem w półfinale wielkiego szlema (pol.). eurosport.onet.pl, 2013-07-03. [dostęp 2013-07-03].
  12. Andy Murray into his second Wimbledon final (ang.). wimbledon.com, 2013-07-05. [dostęp 2013-07-05].
  13. Krzysztof Straszak: Grzegorz Panfil w miejsce Jerzego Janowicza w Pucharze Hopmana (pol.). sportowefakty.pl, 2013-12-17. [dostęp 2013-12-28].
  14. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 lipca 2013 r. o nadaniu odznaczeń. monitorpolski.gov.pl. [dostęp 7 lipca 2014].
  15. Prezydent: To był polski Wimbledon. prezydent.pl, 2013-07-08. [dostęp 2013-07-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]