Jerzy Kasprzycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jerzy Kasprzycki (ur. 19 grudnia 1930 w Warszawie, zm. 9 stycznia 2001 tamże) – polski dziennikarz, varsavianista.

Ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1949 roku publicysta „Życia Warszawy”, gdzie przez ponad 30 lat prowadził stały cykl Pożegnania warszawskie z rysunkami Mariana Stępnia, a następnie Kazimierza Nowaka, wydanym później w formie książkowej.

Był autorem wielu popularnych książek, takich jak Pożegnania warszawskie (1971, 1982, 1986), Osobliwości warszawskie (1979), Warszawa nieznana (1981), Warszawa jaka była (1984), Żydzi Warszawy (1988) oraz 5-tomowej ilustrowanej publikacji poświęconej poszczególnym dzielnicom miasta, zatytułowanej Korzenie miasta - Warszawskie pożegnania (1996–2000). Tom VI ukazał się pośmiertnie w 2004 roku już ze współautorem – Jerzym S. Majewskim. Był także autorem przewodników po Warszawie. Był członkiem ZWM w latach 1946–1948 i ZMP (1948–1956). Od 1957 roku należał do PZPR[1].

Jerzy Kasprzycki dwukrotnie otrzymał nagrodę m. st. Warszawy, był także laureatem nagrody Towarzystwa Przyjaciół Warszawy, Warszawskiej Premiery Literackiej roku 1997 oraz KLIO (Nagroda Porozumienia Wydawców Książki Historycznej) w 2000 roku. Odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 376. ISBN 8322320736.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]