Jerzy Sołtan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jerzy Sołtan
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1913
Prezma
Data i miejsce śmierci 16 września 2005
Boston
Narodowość polska
Dziedzina sztuki architektura
Styl modernizm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dworzec Warszawa Śródmieście (2008)
Zespół sportowy „Warszawianka”, fragment (2004)

Jerzy Sołtan herbu Sołtan (ur. 6 marca 1913 w Prezmie, zm. 16 września 2005 w Bostonie) – polski architekt i teoretyk architektury, profesor Harvard University, w latach 1967–1974 dziekan tamtejszego Wydziału Architektury, współpracownik Le Corbusiera; syn Władysława.

Urodził się w Prezmie (obecnie Łotwa) i w latach 1931-1935 studiował na Politechnice Warszawskiej. W czasie kampanii wrześniowej w 1939 dostał się do niewoli. W obozie jenieckim przetłumaczył książkę Quand les Cathédrales étaient blanches (pol. Kiedy Katedry Były Białe) Le Corbusiera i prowadził z nim korespondencję, co zaowocowało wyjazdem po wojnie na studia do Francji. Tutaj brał udział w prawie wszystkich ważnych, powojennych pracach projektowych francuskiego architekta.

Po 4 latach Sołtan wrócił do Polski. W 1954 rozpoczął pracę pedagogiczną na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w Zakładach Artystyczno-Badawczych których był twórcą i do 1967 główną postacią[1]. Pomimo przeciwności natury politycznej udało mu się zebrać zespół architektów, z którym zaprojektował takie obiekty jak kompleks sportowy Warszawianka, wnętrza dworca Warszawa Śródmieście, bar Wenecja w Warszawie, dom towarowy w Olsztynie czy pawilon polski na Wystawie Światowej w Brukseli (1958).

W 1959 na zaproszenie Jeana Luisa Serta wyjechał z wykładami do Harvardu, gdzie w 1961 przebywał jako profesor wizytujący, a od 1965 jako profesor zwyczajny. W latach 1967-1974 został dziekanem tamtejszego Wydziału Architektury, a w 1975 dyrektorem Programu Przestrzennego Kształtowania Miast. W roku 1979 przeszedł na emeryturę.

Oprócz działalności na uczelni profesor Sołtan był członkiem licznych towarzystw naukowych na świecie (znał 7 języków). Poza architekturą zajmował się także rzeźbą, grafiką i sztuką użytkową.

Przypisy

  1. Wojciech Włodarczyk: Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1944-2004 : 100 lat Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne,Akademia Sztuk Pięknych, 2005, s. 234-248. ISBN 830209319X.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]