Jerzy Sołtan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Jerzy Sołtan
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1913
Prezma
Data i miejsce śmierci 16 września 2005
Boston
Narodowość polska
Dziedzina sztuki architektura
Styl modernizm
Fragment zespołu sportowego Warszawianka, stan w 2004

Jerzy Sołtan herbu Sołtan (ur. 6 marca 1913 w Prezmie, zm. 16 września 2005 w Bostonie) – wybitny polski architekt, profesor uniwersytetu Harvard i dziekan Wydziału Architektury w latach 1967-1974, współpracownik Le Corbusiera; syn Władysława.

Urodził się w Prezmie (obecnie Łotwa) i w latach 1931-1935 studiował na Politechnice Warszawskiej. W czasie kampanii wrześniowej w 1939 dostał się do niewoli. W obozie jenieckim tłumaczył książkę Quand les Cathédrales étaient blanches (pol. Kiedy Katedry Były Białe) Le Corbusiera i prowadził z nim korespondencję, co zaowocowało wyjazdem po wojnie na studia do Francji. Tutaj brał udział jako współpracownik w prawie wszystkich jego ważnych, powojennych pracach projektowych francuskiego architekta.

Po 4 latach Sołtan wraca do Polski. W 1954 rozpoczyna pracę pedagogiczną na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w Zakładach Artystyczno-Badawczych których był twórca i do 1967 główna postacią[1]. Pomimo przeciwności natury politycznej udaje mu się stworzyć zespół architektów, z którym tworzy takie obiekty jak kompleks sportowy Warszawianka, wnętrza dworca Warszawa Śródmieście, słynny bar Wenecja w Warszawie, dom towarowy w Olsztynie czy pawilon polski na Wystawie Światowej w Brukseli (1958).

W 1959 na zaproszenie Jeana Luisa Serta wyjechał na wykłady na Harvardzie, gdzie w 1961 przebywał jako profesor wizytujący, a od 1965 jako profesor zwyczajny. W latach 1967-1974 zostaje dziekanem tamtejszego Wydziału Architektury, a w 1975 dyrektorem Programu Przestrzennego Kształtowania Miast. W roku 1979 przeszedł na emeryturę.

Oprócz działalności na uczelni profesor Sołtan był członkiem licznych towarzystw naukowych na świecie, w czym pomagała mu znajomość 7 języków. Poza architekturą zajmował się także rzeźbą, grafiką i sztuką użytkową.

Przypisy

  1. Wojciech Włodarczyk: Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1944-2004 : 100 lat Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne,Akademia Sztuk Pięknych, 2005, s. 234-248. ISBN 830209319X. 

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach