Jesień patriarchy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jesień patriarchy (hiszp. El Otoño del Patriarca) – powieść kolumbijskiego pisarza noblisty Gabriela Garcii Marqueza o życiu fikcyjnego dyktatora.

Marquez zaczął pisać tę surrealistyczną powieść w 1968 a ukończył w 1971. Pierwsze wydanie miało miejsce w Hiszpanii w 1975 roku w okresie pobytu pisarza w Barcelonie. Opowiada ona o symbolicznym latynoskim dyktatorze (przypuszcza się, że z rejonu Karaibów)[1]. Postać bohatera powieści nie jest wymieniona z imienia, nieznana jest też nazwa kraju, nad którym sprawuje niepodzielną władzę.

Marquez obdarzył swego Patriarchę cechami różnych satrapów, m.in. Gustavo Rojas Pinilla ze swojej rodzinnej Kolumbii, Francisco Franco i Juan Vicente Gómeza z Wenezueli[potrzebne źródło].

Powieść stanowi połączenie baśni, karykatury i hiperboli[2].
Pierwsze polskie wydanie Jesieni Patriarchy, w przekładzie Carlosa Marodána Casasa, ukazało się w 1980, nakładem Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik"[3].



Przypisy

  1. http://www.nytimes.com/books/97/06/15/reviews/marque-autumn.html
  2. R. B. Saguier z eseju "Temat dyktatury w powieści Ameryki Łacińskiej", w "Literatura na świecie" nr 9/89
  3. G. M. Márquez, Jesień patriarchy, wyd. Czytelnik, 1980, ISBN 83-87-00335-0

-