Jeszcze dalej niż Północ

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jeszcze dalej niż Północ
Bienvenue chez les Ch’tis
Gatunek komedia
Rok produkcji 2008
Data premiery 20 lutego 2008 (Francja)
6 czerwca 2008 (Polska)
Kraj produkcji  Francja
Język francuski
Czas trwania 106 min
Reżyseria Dany Boon
Scenariusz Dany Boon
Alexandre Charlot
Franck Magnier
Główne role Dany Boon
Kad Merad
Muzyka Philippe Rombi
Zdjęcia Pierre Aïm
Scenografia Alain Veyssier
Kostiumy Sébastien Monteux-Halleur
Montaż Luc Barnier
Julie Delord
Produkcja Claude Berri
Jérôme Seydoux

Jeszcze dalej niż Północ – francuski film komediowy z 2008 roku. We Francji film w kinach (do grudnia 2011) zobaczyło 20 329 376 widzów[1]. Ze względu na popularność filmu nakręcono wersje (remake) włoską i chińską[2].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Philippe Abrams naciskany przez żonę – Julie – stara się w pracy o przeniesienie na placówkę na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Jednak gdy posuwa się do sfałszowania podania (napisał, że jest osobą niepełnosprawną) i udawania niepełnosprawnego (co zostaje wykryte) biuro kadr decyduje o dyscyplinarnym przeniesieniu go na północ do Bergues w Nord-Pas-de-Calais. Uprzedzony wcześniej o surowym klimacie i nieokrzesanych ludziach z najwyższą niechęcią przyjmuję tę decyzję. Jego żona wścieka się na niego i postanawia zostać wraz z synem. Gdy Philippe dociera na miejsce wszystko zdaje się potwierdzać jego obawy. Jednak już po paru dniach okazuje się, że ludzie są gościnni, a klimat nie taki surowy. Jednak żona nie chce mu uwierzyć, że może tam być przyjemnie, przez co Philippe zmuszony jest do kłamstwa. Jednocześnie jego podwładny, Antoine Bailleul, ma problemy z alkoholem. Powodem nadużywania trunków okazuje się niespełniona miłość do drugiej podwładnej Philippe’a: Annabelle Deconninck. Gdy pan Abrams rozmawia z nią o problemie Antoine’a okazuje się, że ona też go kocha, jednak on nie jest w stanie uwolnić się od matki, przez co ich związek rozsypał się. Ostatecznie Philippe decyduje, że nauczy Antoine’a odmawiać alkoholu. Efektem starań pana Abramsa jest wspólne upicie się z Antoine’em w godzinach pracy i niemożność powrotu do domu. Zaniepokojona tym wszystkim Julie postanawia w końcu przyjechać do męża. Z obawy przed odkryciem kłamstwa Philippe wraz ze swoimi podwładnymi urządza mistyfikację mającą przekonać panią Abrams, że na północy jest nie do zniesienia oraz zmusić ją do powrotu. Mimo starań Julie odkrywa kłamstwo. Jednocześnie Philippe zawiązuje umowę z Antoine’em Bailleul. Pierwszy ma powiedzieć żonie o swoich kłamstwach, a drugi oznajmić matce, że chce być z Annabelle. Gdy jednak pan Abrams spotyka żonę okazuje się, że ona już o wszystkim wie. Rozczarowana postępowaniem męża wraca na południe. Tymczasem Antoine wypełnia swoją część umowy. Mówi matce, że zamierza się pobrać z Annabelle. Jednak kłopot w tym, że jego wybranka jeszcze nic o tym nie wie. Z pomocą przychodzi mu Philippe. Wywołuje Annabelle z domu o późnej porze i wiezie ją na plac, gdzie każe jej poczekać. W wieży stojącej na tym placu czeka Antoine. Na znak Philippe’a zaczyna grać na dzwonach wieży (jest świetnym dzwonnikiem), jednocześnie pan Abrams wywiesza z tejże wieży transparent z oświadczynami. Annabelle przyjmuje Antoine’a, a Philippe jedzie na południe do swojej żony, by ją przeprosić. Ostatecznie Julie przeprowadza się wraz synem do męża na północ, a Anabelle i Antoine pobierają się. Po trzech latach spędzonych na północy Philippe dostaje przeniesienie na południe.

Główne role[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Alice Bosio: Intouchables réussira-t-il à battre les Ch’tis? (fr.). lefigaro.fr, 2012-01-09. [dostęp 2011-12-11].
  2. Un remake chinois de « Bienvenue chez les Ch’tis » (fr.). leparisien.fr, 2014-01-12. [dostęp 2014-01-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]