Jeziora Ounianga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jeziora Ouniangaa
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Ounianga Serir.jpg
Kraj  Czad
Typ przyrodnicze
Spełniane kryterium VII
Charakterystyka #1400
Regionb Afryka
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 2012
na 36. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Czadu
Mapa lokalizacyjna Czadu
Jezioro Yoa
Jezioro Yoa
Ziemia 19°03′24,5″N 20°30′08,6″E/19,056806 20,502389Na mapach: 19°03′24,5″N 20°30′08,6″E/19,056806 20,502389
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Jeziora Ounianga – grupa jezior w regionie Bourkou-Ennedi-Tibesti w północnym Czadie. Jeziora mają podłużny kształt i są rozciągnięte w kierunku północ-południe, co spowodowane jest działalnością pssatów. Jeziora są pozostałością dużo większego jeziora, które wypełniało Kotlinę Czadu w czasach, gdy na Saharze panował wilgotniejszy klimat (ok. 10.000 do 1.500 lat p.n.e.). Obecnie zespół jezior Ounianga obejmuje piętnaście jezior o łącznej powierzchni 20 km². Jeziora podzielone są na dwie mniejsze grupy, oddalone od siebie o ok. 40 km:[1]

  • Ounianga Kebir z jeziorami: Yoa, Uma, Mioji, Forodom, Katam
  • Sounianga Serir z jeziorami: Melekoui, Dirke, Ardiou, Teli, Abrome, Hogou, Diara, Tarem, Tibichei i Bokou.

W 2012 roku jeziora Ounianga zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO[2].

Hydrogeologia[edytuj | edytuj kod]

Jeziora tworzą system hydrologiczny niespotykany na innych pustyniach świata. Zwykle woda w jeziorze nasyca się solą ze względu na wysokie parowanie; staje się słona, kiedy powierzchnia wody wystawiona jest na działanie bardzo suchego otoczenia. Jednak w tym wypadku łączna głębokość jezior utrzymuje się na stałym poziomie. Dzieje się to w sposób następujący:

Passaty przenoszą piasek do kotliny i tworzą piętnaście pooddzielanych od siebie jezior. Jeziora zasilane są wodą kopalną z podziemnej warstwy wodonośnej, powstałej w piaskowcowych skałach w czasie wilgotnych tysiącleci. Ponieważ powierzchnia słodkowodnych jezior pokryta jest grubą warstwą trzciny, parowanie jest na nich zmniejszone. Trzcina nie rośnie jednak na powierzchni słonego jeziora Teli, skutkiem czego występuje tam duże parowanie i poziom jeziora obniża się w stosunku do pozostałych jezior. Dzięki temu woda z sąsiednich jezior przedostaje się do Teli przez przepuszczalne wydmy, a woda kopalna z podziemnego rezerwuaru ponownie wypełnia słodkowodne jeziora[3].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy