Jezioro Koronowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jezioro Koronowskie
Zalew Koronowski
Zalew Koronowski w Pieczyskach
Zalew Koronowski w Pieczyskach
Państwo  Polska
Województwo  kujawsko-pomorskie
Lokalizacja Dolina Brdy, Bory Tucholskie
Powierzchnia 1560 ha
Głębokość
• średnia
• maksymalna

5,7 m
21,2 m
Objętość 80 600 tys. m³ (0,08 km³)
Wysokość lustra 81,5 m n.p.m.
Rzeki zasilające Brda
Rzeki wypływające Brda
Rodzaj jeziora zalew
Położenie na mapie Koronowa
Mapa lokalizacyjna Koronowa
Jezioro Koronowskie
Jezioro Koronowskie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jezioro Koronowskie
Jezioro Koronowskie
Ziemia 53°20′16,800″N 17°57′38,772″E/53,338000 17,960770Na mapach: 53°20′16,800″N 17°57′38,772″E/53,338000 17,960770
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Wicko w Wikicytatach
Plaża w Pieczyskach
Pomosty
Sprzęt pływający
Statek wycieczkowy

Jezioro Koronowskiezbiornik retencyjny położony w dolnym odcinku rzeki Brdy, w województwie kujawsko-pomorskim, w pobliżu miejscowości Koronowo, od której przyjął swoją nazwę. Rozciąga się on od ujścia rzeki Kamionki do hydroelektrowni w Samociążku. Tworzą go spiętrzone zaporą w Pieczyskach wody rzeki Brdy, które zalały w znacznym stopniu, poza doliną Brdy, odcinki ujściowe jej dopływów oraz liczne jeziora. Wysokość spiętrzania wody około 20 metrów.

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Zalew znajduje się ok. 25 km na północ od Bydgoszczy, w kompleksie lasów, które są częścią Borów Tucholskich.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Koncepcja budowy tamy i siłowni została opracowana przez prof. Karola Pomianowskiego już w 1928 r. w ramach prac związanych z koncepcją budowy kaskady Brdy. Przewidywano spiętrzenie rzeki w łańcuch ośmiu kaskad: Mylof, Uboga, Kiełpin, Jezioro Szpitalne, Koronowo, Tryszczyn, Smukała i Opławiec. Ciekawym pomysłem profesora było wykorzystanie równoległego do rzeki Brdy łańcucha jezior polodowcowych, tj. od Jeziora Lipkusz do Jeziora Białego na trasie długości 10 km, przez co oszczędzono koszt sztucznego kanału o tej samej długości.

W 1946 roku Zjednoczenie Energetyczne Okręgu Pomorskiego zleciło ponownie profesorowi Pomianowskiemu i inż. Hoffmanowi opracowanie zaniechanego projektu. Tym razem przewidywano większy rozmach – np. zatopienie wioski Olszewka oraz zwiększenie spadu do 31,5 metrów brutto do rzędnej piętrzenia na zaporze w Pieczyskach 81,5 m n.p.m.

Ostateczna decyzja o budowie zapadła w 1953 r. Trwała ona do roku 1960 i pod koniec jej realizacji dokonano rozbiórki zabudowań wsi Olszewka i pojedynczych gospodarstw znajdujących się na terenie zbiornika oraz przesiedlono ich mieszkańców. Nie wykarczowano jednak wszystkich drzew, co spowodowało, że na dnie do dzisiaj pozostają liczne przeszkody w postaci kikutów drzew. Napełnianie zbiornika zakończono 30 listopada 1960 roku, a elektrownia została oddana do eksploatacji 4 marca 1961 roku. Zbiornik powstał z podpiętrzonej Brdy oraz połączenia wielu jezior rynnowych.

Po powstaniu zalewu, w latach 60. nad jego brzegami bydgoskie zakłady pracy ulokowały kilka ośrodków wczasowych, zaś w Pieczyskach powstało duże skupisko domków campingowych[1]. W latach 70. planowano budowę ośrodka wypoczynku w Romanowie, przeznaczonego dla bydgoszczan i finansowanego z kasy miejskiej. Do 1975 r. zbudowano m.in. pomosty, budynek funkcyjny, ujęcie wody pitnej, sanitariaty i wypożyczalnię sprzętu wodnego. Prac jednak nie ukończono[1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Głębokości zbiornika są zróżnicowane od 0,0 do 21,2 m. Największe występują w dawnym korycie rzeki Brdy. Wzrastają one wraz z biegiem rzeki. W pobliżu zapory stwierdzono głębokość 20,5 m. Maksymalna głębokość Zbiornika Koronowskiego (21,2 m) występuje w dawnym jeziorze Stoczek. Zbliżone głębokości stwierdzono również w zatopionych jeziorach: Piaseczno (19,4 m) i Moczar (17,5 m).

Powierzchnia Zbiornika Koronowskiego od ujścia rzeki Kamionka do hydroelektrowni w Samociążku wynosi 13,5 km², a pojemność 77,5 mln m³. Głębokość średnia zbiornika wynosi 5,7 m.

W planie Zbiornika Koronowskiego można wydzielić pięć części różniących się zarysem linii brzegowej, ukształtowaniem dna i warunkami wodnymi:

  1. Od ujścia rzeki Szumionki do ujścia rzeki Kamionki. Odcinek ten o długości 5 km ma lustro wody nieznacznie podniesione. Jego szerokość i głębokość stopniowo wzrastają.
  2. Od ujścia rzeki Kamionki do ujścia rzeki Krówki. Poniżej ujścia rzeki Kamionki szerokość zbiornika retencyjnego gwałtownie wzrasta. Jego brzegi nie wykazują dużej regularności, a głębokości wzrastają do 10,2 m w pobliżu linii kolejowej Pruszcz-Terespol Pomorski. Poniżej tej linii rozpoczyna się rozbudowany system zatok i rozlewisk o zróżnicowanych głębokościach i nieregularnym dnie.
  3. Dawne jeziora Piaseczno i Stoczek wraz z ujściem rzeki Krówki do ujścia rzeki Suchej. Część zbiornika będąca dawnymi jeziorami Piaseczno i Stoczek zachowała regularność dna sprzed okresu zalania. Głębokość maksymalna jeziora Stoczek wynosi 21,2 m i jest zarazem największą głębokością Zbiornika Koronowskiego. W rejonie dawnego ujścia rzeki Krówki następuje ponowne zwężenie zbiornika. Jego szerokość waha się od 200 do 300 m. W związku z pojawieniem się ruchu wody ta część zbiornika pozornie przybiera charakter rzeczny. Brzegi są regularne, wysokie i urwiste. W początkowym okresie funkcjonowania zbiornika były one najbardziej poddawane erozji, która przejawiała się w postaci obrywów i osuwisk.
  4. Od ujścia rzeki Suchej do zapory w Pieczyskach. Brzegi zbiornika poniżej ujścia rzeki Suchej są wysokie i strome. Szerokość wzrasta najpierw stopniowo potem gwałtownie, aby w miejscu zatopionego starorzecza osiągnąć około 1500 m. W zasadzie cała ta część to zatopione koryto Brdy. Część rozlewiskowa „basenu głównego” to płycizny porośnięte trzcinami a na znacznej powierzchni również wikliną.
  5. Od ujścia rzeki Kręgiel do hydroelektrowni w Samociążku. Odcinek ten tworzą zalane koryto Strugi Nowojasienieckiej, jezioro Lipkusz, kanał łączący oraz jeziora Moczar i Białe. W związku z tym szerokość tego odcinka jest zmienna i waha się od 25 do 300 m.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Zalew Koronowski stanowi atrakcyjny obszar turystyczno-wypoczynkowy. Charakteryzuje się występowaniem wielu głębokich zatok, wysp, dzikich nadbrzeży. Długość linii brzegowej sięga 102 km. Akwen jest zalesiony ze wszystkich stron. Obecnie jest uznawany za najbardziej atrakcyjny rekreacyjnie akwen na południowym skraju polskich pojezierzy, w centrum między pojeziernymi krainami Mazur i Pojezierza Pomorskiego. W 2006 roku Tygodnik „Wprost” sklasyfikował Zalew na 7 miejscu w rankingu atrakcyjności polskich jezior (na 60 ocenionych akwenów)[2].

Zalew jest popularnym ośrodkiem wypoczynku zwłaszcza dla mieszkańców Koronowa i Bydgoszczy. Wypoczynek świąteczny koncentruje się nad jego południową częścią (położoną najbliżej Bydgoszczy) w rejonie Samociążka, Pieczysk i Romanowa - na terenach zagospodarowanych i poza nimi. Poza ośrodkami wypoczynkowymi liczne są tu zespoły domów letniskowych i ogródków działkowych oraz pola biwakowe[3].

Zalew i jego okolice są ciekawą ofertą dla uprawiających turystykę wodną, pieszą i rowerową. Od 1928 roku organizowane są międzynarodowe spływy kajakowe na Brdzie, a od 1965 roku również międzynarodowe zimowe spływy kajakowe. Turystykę żeglarską promują liczne kluby żeglarskie posiadające przystanie, baseny, hangary, pomosty, dźwigi do wodowania i załadunku jachtów. Corocznie w sierpniu organizowane są regaty klasy turystycznej. W okolicznych ośrodkach prowadzona jest turystyka jeździecka. Piechurzy i kolarze znajdują tu ciekawe miejscowości i trasy, bogate w osobliwości przyrodnicze, krajoznawcze historyczne. Zwiedzanie tego obszaru ułatwiają szlaki turystyczne.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Brzegami oraz w otoczeniu Zalewu Koronowskiego przebiega kilka znakowanych szlaków turystycznych[4]:

Miejscowości wypoczynkowe nad Zalewem Koronowskim[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Szumska Ewa: Bydgoskie Balatony. [w:] Kalendarz Bydgoski 1975
  2. http://jeziora.wprost.pl/ranking/ide,17/edycja-2006.html Ranking Jezior edycja 2006 r.
  3. Warunki rekreacyjne Bydgoszczy i okolic. [w:] Środowisko przyrodnicze Bydgoszczy. Praca pod red. Józefa Banaszaka. Wydawnictwo TANNAN. Bydgoszcz 1996
  4. Bykowski Włodzimierz: Weekend w drodze. Interaktywny przewodnik rowerowy okolic Bydgoszczy. Wydawnictwo Aperion. Bydgoszcz 1999 ISBN 83-911441-0-0.
  5. Cały szlak z Bydgoszczy do Konarzyn ma długość 150 km.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]