Jezioro Lampackie
| Jezioro Lampackie | |
| Zabijak | |
| Państwo |  Polska |
| Lokalizacja | Pojezierze Mrągowskie |
| Powierzchnia | 184,0-198,6 ha |
| Wymiary | 3,4 × 1 km |
| Głębokość • średnia • maksymalna |
11,1 m [1] 38,5 m [1] |
| Objętość | 22134,8 tys. m³ [1] |
| Klasa czystości | II (w roku 1998)[2] |
| Wysokość lustra | 132,7-133,0 m n.p.m. |
|
Położenie na mapie Polski
  Jezioro Lampackie
|
|
| Na mapach: | |
Jezioro Lampackie - jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. mrągowskim, w gminie Sorkwity, koło wsi Sorkwity leżące na terenie Pojezierza Mrągowskiegokoło wsi Sorkwity Jest to jezioro rynnowe w dorzeczu rzeki Krutyni.
Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Lampackie[3]. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Zabijak[2][4].
Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 184,0 ha[2] do 198,6 ha[1]. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 132,7 m n.p.m.[2] lub 133,0 m n.p.m.[1] Średnia głębokość jeziora wynosi 11,1 m[1], natomiast głębokość maksymalna 38,5 m[1].
W oparciu o badania przeprowadzone w 1998 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości[2].
Rozwinięta linia brzegowa. W południowej części wyspa. Brzegi dość wysokie, w większości bezleśne obramowane trzciną. Na południowym krańcu jeziora we wsi Maradki znajdują się pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe oraz pola biwakowe. Nad północnym brzegiem położony jest neogotycki sorkwicki pałac i stanica wodna PTTK. Od wschodu jezioro Lampackie łączy się z jeziorem Lampasz, a od północy z jeziorem Gielądzkim.
Jezioro jest początkowym punktem szlaku kajakowego Sorkwity – Iznota.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 według IRŚ za Adam Choiński: Katalog jezior Polski. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2006, s. 378. ISBN 83-232-1732-7.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Adam Choiński: Katalog jezior Polski. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2006, s. 378. ISBN 83-232-1732-7.
- ↑ Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 2: Wody stojące. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006, s. 169. ISBN 83-239-9607-5. [dostęp 22 kwietnia 2009].
- ↑ Mapa topograficzna dostępna w serwisie geoportal.gov.pl. [dostęp 21 listopada 2009].
