Jezioro Mikorzyńskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jezioro Mikorzyńskie
Widok na wschodni brzeg Jeziora Mikorzyńskiego
Widok na wschodni brzeg Jeziora Mikorzyńskiego
Państwo  Polska
Powierzchnia 2,51 km²
Wymiary 6,6 × 1,0 km
Głębokość
• średnia
• maksymalna

11,5 m
36,5 m
Objętość 0,029 km³
Miejscowości nadbrzeżne Mikorzyn, Wąsosze, Półwiosek Stary, Lubomyśle
Rodzaj jeziora rynnowe
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jezioro Mikorzyńskie
Jezioro Mikorzyńskie
Ziemia 52°20′55″N 18°18′12″E/52,348611 18,303333Na mapach: 52°20′55″N 18°18′12″E/52,348611 18,303333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jezioro Mikorzyńskie[1]jezioro pochodzenia polodowcowego typu rynnowego w gminie Ślesin koło Konina na Pojezierzu Gnieźnieńskim o znacznym wydłużeniu z południa na północ i dobrze rozwiniętej linii brzegowej. Od północy połączone jest z Jeziorem Ślesińskim, od południa z Jeziorem Pątnowskim.

Wchodzi w skład ciągu jezior rynnowych (tzw. rynna goplańska) stanowiących ślad cyrkulacji wód w podłożu lodowca. Nad jego brzegami znajdują się Ślesin, Mikorzyn, Wąsosze, Półwiosek Stary, Lubomyśle. Od lat 50. jezioro to jest częścią 32-kilometrowego kanału Ślesińskiego[2]. Jezioro stało się główną atrakcją turystyczną tego obszaru z licznymi ośrodkami wypoczynkowymi. Do wód akwenu dostają się wody ciepłownicze z niedalekich elektrowni w Koninie co sprawia, że temperatura wody jest podwyższona, latem często oscyluje wokół 25 stopni Celsjusza.

Na podstawie badań przeprowadzonych w 2003 roku, jezioro zakwalifikowano do III klasy czystości pod względem bakteriologicznym i II klasy pod względem fizykochemicznym[potrzebne źródło]. W południowo-wschodniej części na odcinku 1750 m znajduje się grobla oraz żelbetonowa ściana. Umocnienia te są końcowymi elementami kanału zrzutowego elektrowni konińskich. Dno opada stromą skarpą tworząc 5 wyraźnych zagłębień w akwenie, w środkowej części osiągając największe głębokości. Jest to najgłębsze jezioro spośród jezior konińskich. Pod względem rybackim jezioro typu leszczowego. Występują tu leszcze, krąpie, ukleje, okonie, sandacze, płocie, jazgarze, cierniki, liny i węgorze. Dobre warunki do tarła, żerowania i wzrostu ryb ze względu na dużo roślinności zanurzonej.

Wokół jeziora, zwłaszcza po wschodniej części, duże powierzchnie stanowią lasy mieszane. Atrakcję turystyczną stanowią stare parki podworskie między innymi w Wąsoszach i Piotrkowicach.

W południowej części znajduje się wyspa Klary zwana też wyspą Zakochanych. Nazwa wyspy związana jest z miejscową legendą[3].

Przypisy

  1. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 2: Wody stojące. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006, s. 213. ISBN 83-239-9607-5.
  2. Opis śródlądowych dróg wodnych oraz ich parametry eksploatacyjne (pol.). [dostęp 4.10.2009].
  3. Jacek Wojciechowski: Mikorzyn (pol.). [dostęp 4.10.2009].