Jezioro Mikorzyńskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jezioro Mikorzyńskie
Widok na wschodni brzeg Jeziora Mikorzyńskiego
Widok na wschodni brzeg Jeziora Mikorzyńskiego
Państwo  Polska
Powierzchnia 2,51 km²
Wymiary 6,6 × 1,0 km
Głębokość
• średnia
• maksymalna

11,5 m
36,5 m
Objętość 0,029 km³
Miejscowości nadbrzeżne Mikorzyn, Wąsosze, Półwiosek Stary, Lubomyśle
Rodzaj jeziora rynnowe
Położenie na mapie gminy Ślesin
Mapa lokalizacyjna gminy Ślesin
Jezioro Mikorzyńskie
Jezioro Mikorzyńskie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jezioro Mikorzyńskie
Jezioro Mikorzyńskie
Ziemia 52°20′55″N 18°18′12″E/52,348611 18,303333Na mapach: 52°20′55″N 18°18′12″E/52,348611 18,303333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jezioro Mikorzyńskie[1]jezioro pochodzenia polodowcowego typu rynnowego w gminie Ślesin koło Konina na Pojezierzu Gnieźnieńskim o znacznym wydłużeniu z południa na północ i dobrze rozwiniętej linii brzegowej. Od północy połączone jest z Jeziorem Ślesińskim, od południa z Jeziorem Pątnowskim.

Wchodzi w skład ciągu jezior rynnowych (tzw. rynna goplańska) stanowiących ślad cyrkulacji wód w podłożu lodowca. Nad jego brzegami znajdują się Ślesin, Mikorzyn, Wąsosze, Półwiosek Stary, Lubomyśle. Od lat 50. jezioro to jest częścią 32-kilometrowego kanału Ślesińskiego[2]. Jezioro stało się główną atrakcją turystyczną tego obszaru z licznymi ośrodkami wypoczynkowymi. Do wód akwenu dostają się wody ciepłownicze z niedalekich elektrowni w Koninie co sprawia, że temperatura wody jest podwyższona, latem często oscyluje wokół 25 stopni Celsjusza.

Na podstawie badań przeprowadzonych w 2003 roku, jezioro zakwalifikowano do III klasy czystości pod względem bakteriologicznym i II klasy pod względem fizykochemicznym[potrzebne źródło]. W południowo-wschodniej części na odcinku 1750 m znajduje się grobla oraz żelbetonowa ściana. Umocnienia te są końcowymi elementami kanału zrzutowego elektrowni konińskich. Dno opada stromą skarpą tworząc 5 wyraźnych zagłębień w akwenie, w środkowej części osiągając największe głębokości. Jest to najgłębsze jezioro spośród jezior konińskich. Pod względem rybackim jezioro typu leszczowego. Występują tu leszcze, krąpie, ukleje, okonie, sandacze, płocie, jazgarze, cierniki, liny i węgorze. Dobre warunki do tarła, żerowania i wzrostu ryb ze względu na dużo roślinności zanurzonej.

Wokół jeziora, zwłaszcza po wschodniej części, duże powierzchnie stanowią lasy mieszane. Atrakcję turystyczną stanowią stare parki podworskie między innymi w Wąsoszach i Piotrkowicach.

W południowej części znajduje się wyspa Klary zwana też wyspą Zakochanych. Nazwa wyspy związana jest z miejscową legendą[3].

Przypisy

  1. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 2: Wody stojące. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006, s. 213. ISBN 83-239-9607-5.
  2. Opis śródlądowych dróg wodnych oraz ich parametry eksploatacyjne (pol.). [dostęp 4.10.2009].
  3. Jacek Wojciechowski: Mikorzyn (pol.). [dostęp 4.10.2009].