Jezioro Nowowarpieńskie
| Jezioro Nowowarpieńskie | |
 Jezioro Nowowarpieńskie, widok NS-SW |
|
| Państwo |  Polska Niemcy |
| Powierzchnia | 18 km² |
| Głębokość • średnia • maksymalna |
ok. 2 m ok. 9 m |
| Rzeki zasilające | Myśliborka |
| Miejscowości nadbrzeżne | Nowe Warpno |
|
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
  Jezioro Nowowarpieńskie
|
|
|
Położenie na mapie Polski
 Jezioro Nowowarpieńskie
|
|
 53°42′39″N 14°17′28″E / 53.710833333333, 14.291111111111Na mapach: 53°42′39″N 14°17′28″E / 53.710833333333, 14.291111111111 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Jezioro Nowowarpieńskie (niem. Neuwarper See) – jezioro[1] (zatoka[2]) przy południowej części Zalewu Szczecińskiego, leżące w Puszczy Wkrzańskiej, należące do Polski (województwo zachodniopomorskie, gmina Nowe Warpno) i Niemiec (Meklemburgia-Pomorze Przednie, powiat Vorpommern-Greifswald).
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
Powierzchnia: 18 km² (do Polski należy 8,9 km² - 49%). Akwen ma średnią głębokość 1,5 - 2 m, w najgłębszym miejscu ok. 9 m[potrzebne źródło]. Na jeziorze znajdują się dwie wyspy: Łysa Wyspa i Riether Werder. Wpływa do niego kilka cieków wodnych, największym z nich jest rzeczka Myśliborka, płynąca wzdłuż granicy.
Jezioro jest oddzielone od wód otwartego zalewu wąskimi cieśninami między Półwyspem Grodzkim (Podgrodzie) i Łysą Wyspą, a miejscowością Altwarp (Stare Warpno) w Meklemburgii-Pomorzu Przednim. Po polskiej stronie w jezioro wcina się jeszcze jeden półwysep - Półwysep Nowowarpieński. Na nim położone jest zabytkowe centrum Nowego Warpna.
Historia [edytuj]
.jpg)
10 września 1759 roku na wodach nieopodal jeziora rozegrała się bitwa morska, w której flota pruska przegrała ze Szwedami (wojna siedmioletnia).
Nazwę Jezioro Nowowarpieńskie wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Neuwarper See i określając je jako jezioro[3].
Miejscowości nad Jeziorem Nowowarpieńskim [edytuj]
Polskie
Niemieckie
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 2: Wody stojące. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5.
- ↑ Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 456. ISBN 8301098228. (pol.)
- ↑ M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225, s. 5
Bibliografia [edytuj]
- Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 456. ISBN 8301098228. (pol.)
- Encyklopedia Szczecina. T. Suplement 2. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2007, s. 206. ISBN 9788389341532. (pol.)
