Jezioro rynnowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jeziora rynnowe: Jezioro Łagowskie (S) i Jezioro Trześniowskie (N)

Jezioro rynnowe – rodzaj jeziora polodowcowego, wypełniającego obniżenie rynny polodowcowej, zazwyczaj długie, wąskie, kręte, głębokie i o stromych brzegach. Często tworzą ciągi, które wyznaczają przebieg dawnych rynien[1].

Jeziora rynnowe tworzyły się zwykle pod lodowcem lub przed czołem lodowca, w wyniku erozji płynących pod lodem rzek lub w wyniku erozji glacjalnej. Kierunki rynien związane są z układem moren czołowych. Zwykle rynny ułożone są prostopadle do ich ciągów. W związku z tym, że jeziora tego typu są bardzo głębokie spełniają rolę kontaktową pomiędzy poszczególnymi warstwami wodonośnymi[2].

Przykładami polskich jezior rynnowych są: Miedwie, Gopło, Drwęckie, Jeziorak, Lednica, Tałty, Nidzkie, Hańcza, Raduńskie, Jezioro Mikołajskie, Jezioro Dominickie, Jezioro Powidzkie[3].

Przypisy

  1. Witold Mizerski, Jan Żukowski: Tablice geograficzne. 2008: Adamantan, 2008, s. 167-172. ISBN 978-83-7350-121-8.
  2. Piotr Migoń: Geomorfologia. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 322-323. ISBN 9788301159795.
  3. Krystian Chariza: Atlas geograficzny dla szkół ponadgimnazjalnych. Zakres podstawowy i rozszerzony.. Nowa Era, 2012. ISBN 9788326707759.