Jimmy Carter (bokser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy amerykańskiego boksera. Zobacz też: Jimmy Carter – 39. prezydent Stanów Zjednoczonych.
Boxing pictogram.svg Jimmy Carter
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1923
Aiken
Data śmierci 21 września 1994
Obywatelstwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa lekka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 121
Zwycięstwa 81
Przez nokauty 32
Porażki 31
Remisy 9

James Walter "Jimmy" Carter (ur. 15 grudnia 1923 w Aiken w stanie Karolina Południowa, zm. 21 września 1994) – amerykański bokser, trzykrotny zawodowy mistrz świata kategorii lekkiej.

Rozpoczął zawodową karierę bokserską w 1946. W 1947 m.in. przegrał z przyszłym mistrzem świata wagi lekkiej Joe Brownem i zremisował z Sandym Saddlerem. W 1950 pokonał innego przyszłego mistrza świata wagi lekkiej Wallace'a „Buda” Smitha.

25 maja 1951 w Nowym Jorku Carter został zawodowym mistrzem świata wagi lekkiej po wygranej z obrońcą tytułu Ike'em Williamsem przez techniczny nokaut w 12. rundzie. 28 sierpnia tego roku w Los Angeles przegrał na punkty po 10 rundach z Artem Aragonem w walce towarzyskiej. W pojedynku o tytuł 14 listopada tego roku w Los Angeles pokonał Aragona na punkty po 15 rundach.

Carter stracił tytuł 14 maja 1952 w Los Angeles po przegranej na punkty z Lauro Salasem, którego wcześniej pokonał 1 kwietnia tego roku. W trzeciej walce z Salasem 15 października 1952 w Chicago Carter odzyskał tytuł zwyciężając na punkty. W 1953 trzykrotnie obronił pas mistrzowski, wygrywając kolejno z Tommym Collinsem (24 kwietnia w Bostonie, techniczny nokaut w 4. rundzie), George'em Araujo (12 czerwca w Nowym Jorku, techniczny nokaut w 13. rundzie) i Armondem Savoie (11 listopada w Montrealu, nokaut w 5. rundzie).

5 marca 1954 w Nowym Jorku Carter ponownie utracił tytuł mistrzowski przegrywając na punkty z Paddym DeMarco. Odzyskał go w walce rewanżowej 17 listopada tego roku w San Francisco, gdy pokonał DeMarco przez techniczny nokaut w 15. rundzie. 11 lutego 1955 w Bostonie zremisował w towarzyskiej walce z Tonym DeMarco. 29 czerwca 1955 Carter po raz trzeci stracił pas mistrza wagi lekkiej po przegranej z Wallacem „Budem” Smithem w Bostonie. Smith pokonał go również w walce rewanżowej 19 października tego roku w Cincinnati.

Carter nigdy więcej nie walczył o tytuł. W 1956 pokonał Dona Jordana i Lauro Salasa oraz przegrał z Artem Aragonem. Zakończył karierę w 1960.

Został wybrany do International Boxing Hall of Fame w 2000.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]