Jimmy Doolittle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
James Harold Doolittle
Jimmy
James Harold Doolittle
generał generał
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1896
Alameda
Data i miejsce śmierci 27 września 1993
Pebble Beach (Kalifornia)
Przebieg służby
Lata służby 1917–1959
Siły zbrojne Seal of the US Air Force.svg US Air Force
Stanowiska dowódca 12., 15. i 8. Armii Lotniczej USA
Główne wojny i bitwy rewolucja meksykańska,
I wojna światowa,
II wojna światowa,
wojna koreańska
Odznaczenia
Command Pilot Badge
Medal Honoru (Stany Zjednoczone)
Bronze oakleaf-3d.svg
Distinguished Service Medal - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
Srebrna Gwiazda  (Stany Zjednoczone)
Bronze oakleaf-3d.svg
Bronze oakleaf-3d.svg
Zaszczytny Krzyż Lotniczy - trzykrotnie (Stany Zjednoczone)
Air Medal (czterokrotnie) Brązowa Gwiazda  (Stany Zjednoczone) Mexican Border Service Medal Allied Victory Medal American Defense Service Medal Asiatic-Pacific Campaign Medal European-African-Middle Eastern Campaign Medal Medal Zwycięstwa II Wojny Światowej National Defense Service Medal Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone) Wielki Oficer Orderu Korony (Belgia) Krzyż Wojenny (Belgia) (1940-1945) Oficer Narodowego Orderu Kondora Andów (Boliwia) Order Abdóna Calderóna I klasy (Ekwador) Komandor Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

James „Jimmy” Harold Doolittle (ur. 14 grudnia 1896 w Alameda, zm. 27 września 1993 w Pebble Beach w Kalifornii) – pilot i generał lotnictwa Stanów Zjednoczonych. Zasłynął przeprowadzeniem podczas II wojny światowej brawurowego „Rajdu Doolittle'a” – pierwszego udanego nalotu bombowego na Tokio.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

James Doolittle podczas II wojny światowej
Gen. James Harold Doolittle otrzymuje z rąk prezydenta USA Ronalda Reagana i senatora Barry'ego Goldwatera (po prawej) czwartą gwiazdkę generalską, 10 kwietnia 1985

Urodził się w Alameda w Kalifornii, lecz młodość spędził na Alasce. W 1925 otrzymał jako jeden z pierwszych tytuł doktora inżynierii lotniczej na Massachusetts Institute of Technology.

Dzięki serii przełomowych, śmiałych lotów stał się w okresie międzywojennym jednym z najsłynniejszych lotników. We wrześniu 1922 dokonał pierwszego z licznych pionierskich wyczynów, które przyniosły mu większość znaczących trofeów lotniczych i międzynarodową sławę. Samolotem DeHavilland DH-4 przeleciał całe USA, z Pablo Beach na Florydzie do San Diego w Kalifornii w 21 godzin i 19 minut, dokonując po drodze zaledwie jednego międzylądowania w celu uzupełnienia paliwa. W 1925, pilotując wodnosamolot Curtiss R3c, zwyciężył w wyścigu o Puchar Schneidera.

Jego najistotniejszym wkładem w rozwój lotnictwa było jednak opracowanie techniki latania przy pomocy instrumentów. Jako pierwszy pilot wystartował, wykonał lot i wylądował samolotem korzystając wyłącznie z instrumentów pokładowych. Był współtwórcą sztucznego horyzontu.

W styczniu 1942, w randze podpułkownika, został członkiem sztabu Sił Lotniczych Armii. Przygotował – i zgłosił się na ochotnika do prowadzenia – pierwszego amerykańskiego nalotu na Japonię. 18 kwietnia 1942 16 średnich bombowców B-25 Mitchell, pilotowanych przez ochotników, wystartowało z lotniskowca Hornet i zaatakowało cele w Tokio, Kobe, Osace i Nagoi. Misja miała niewielkie znaczenie militarne, ale dała ogromny efekt propagandowy. Sam Doolittle wyskoczył ze spadochronem nad Chinami i powrócił do USA. Otrzymał z rąk prezydenta Roosevelta najwyższe amerykańskie odznaczenie – Medal Honoru i awans na generała.

W lipcu 1942 Doolittle został przeniesiony do 8 Armii Lotniczej, a we wrześniu tego samego roku objął dowództwo 12 Armii Lotniczej w Afryce Północnej. W marcu 1943 został dowódcą Strategicznych Sił Lotniczej w Afryce Północnej. Następnie został dowódcą 15 Armii Lotniczej, aż wreszcie w styczniu 1944 objął dowodzenie 8 Armii Lotniczej, którą dowodził – w Europie i na Pacyfiku – do zakończenia wojny. 10 maja 1946 przeszedł do rezerwy i objął stanowisko wiceprezesa Shell Oil, by w późniejszym czasie przejąć kierowanie firmą.

Zmarł 27 września 1993 w Pebble Beach w stanie Kalifornia. Został pochowany na Narodowym Cmentarzu w Arlington w stanie Wirginia.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]