Jimmy Ellis
|
|||
| Data i miejsce urodzenia | 24 lutego 1940 Louisville |
||
| Obywatelstwo |  Stany Zjednoczone |
||
| Styl walki | praworęczny | ||
| Kategoria wagowa | ciężka | ||
| Bilans walk zawodowych | |||
| Liczba walk | 53 | ||
| Zwycięstwa | 40 | ||
| Przez nokauty | 23 | ||
| Porażki | 12 | ||
| Remisy | 1 | ||
James Albert "Jimmy" Ellis (ur. 24 lutego 1940 w Louisville, stan Kentucky) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata wagi ciężkiej.
Jako amator wygrał 59 spośród 66 walk. Dwukrotnie zmierzył się z Muhammadem Alim (który nosił wówczas nazwisko Cassius Clay), raz wygrywając i raz przegrywając.
Rozpoczął zawodową karierę bokserską w 1961, walcząc w wadze średniej. W 1964 zmierzył się m.in. z Rubinem "Hurricane" Carterem i Donem Fullmerem, obie walki przegrywając. W 1965 został sparringpartnerem Muhammada Alego, z którym stoczył kilka walk pokazowych. Od 1966 występował w kategorii ciężkiej.
W 1967 Muhammad Ali został pozbawiony tytułu mistrza świata wagi ciężkiej za odmowę służby wojskowej. World Boxing Association zorganizowała wówczas turniej z udziałem ośmiu czołowych pięściarzy tej kategorii, do którego zaprosiła Ellisa. Joe Frazier, który był uważany za głównego kandydata do tytułu mistrzowskiego, zdecydował się nie brać udziału w turnieju. 5 sierpnia 1967 w Houston Ellis zwyciężył przez techniczny nokaut Leotisa Martina, a 2 grudnia tego roku w Louisville Oscara Bonavenę na punkty po 15 rundach. To zwycięstwo otworzyło Ellisowi drogę do finału, w którym zmierzył się 27 kwietnia 1968 w Oakland z Jerrym Quarry. Ellis zwyciężył po 15 rundach na punkty i został tym samym mistrzem świata wagi ciężkiej organizacji WBA.
14 września 1968 w Sztokholmie Ellis pokonał w obronie tytułu Floyda Pattersona na punkty. 16 lutego 1970 w Madison Square Garden w Nowym Jorku stoczył walkę z Joe Frazierem o tytuł uniwersalnego mistrza wagi ciężkiej, która zakończyła się zwycięstwem Fraziera przez techniczny nokaut w 5. rundzie. Była to pierwsza porażka Ellisa przed czasem.
W 1971 Ellis pokonał m.in. George'a Chuvalo i przegrał przez techniczny nokaut w 12 rundzie z Muhammadem Alim. Po wygraniu kolejnych ośmiu walk został znokautowany w 1. rundzie przez Earniego Shaversa 18 czerwca 1973 w Madison Square Garden w Nowym Jorku. W 1974 Ellisa pokonali Ron Lyle i Joe Bugner, a w 1975 ponownie Joe Frazier. Ellis zakończył karierę po wygranej z czerwcu 1975 z Carlem Bakerem przez nokaut w 1. rundzie.
Trenerem Jimmy'ego Ellisa był Angelo Dundee.
Ellis cierpi na encefalopatię bokserską[1].
Przypisy
- ↑ Pete McCormack: The Sweet Science: Boxing and Getting One's Head Examined (ang.). [dostęp 2012-11-16].
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Jimmy Ellis (James Albert Ellis) (ang.). The Cyber Boxing Zone Encyclopedia. [dostęp 2012-11-16].
- Wykaz walk zawodowych Ellisa (ang.). boxrec.com. [dostęp 2012-11-16].
