Jimmy Ellis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Jimmy Ellis
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1940
Louisville
Obywatelstwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 53
Zwycięstwa 40
Przez nokauty 23
Porażki 12
Remisy 1

James Albert "Jimmy" Ellis (ur. 24 lutego 1940 w Louisville, stan Kentucky) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata wagi ciężkiej.

Jako amator wygrał 59 spośród 66 walk. Dwukrotnie zmierzył się z Muhammadem Alim (który nosił wówczas nazwisko Cassius Clay), raz wygrywając i raz przegrywając.

Rozpoczął zawodową karierę bokserską w 1961, walcząc w wadze średniej. W 1964 zmierzył się m.in. z Rubinem "Hurricane" Carterem i Donem Fullmerem, obie walki przegrywając. W 1965 został sparringpartnerem Muhammada Alego, z którym stoczył kilka walk pokazowych. Od 1966 występował w kategorii ciężkiej.

W 1967 Muhammad Ali został pozbawiony tytułu mistrza świata wagi ciężkiej za odmowę służby wojskowej. World Boxing Association zorganizowała wówczas turniej z udziałem ośmiu czołowych pięściarzy tej kategorii, do którego zaprosiła Ellisa. Joe Frazier, który był uważany za głównego kandydata do tytułu mistrzowskiego, zdecydował się nie brać udziału w turnieju. 5 sierpnia 1967 w Houston Ellis zwyciężył przez techniczny nokaut Leotisa Martina, a 2 grudnia tego roku w Louisville Oscara Bonavenę na punkty po 15 rundach. To zwycięstwo otworzyło Ellisowi drogę do finału, w którym zmierzył się 27 kwietnia 1968 w Oakland z Jerrym Quarry. Ellis zwyciężył po 15 rundach na punkty i został tym samym mistrzem świata wagi ciężkiej organizacji WBA.

14 września 1968 w Sztokholmie Ellis pokonał w obronie tytułu Floyda Pattersona na punkty. 16 lutego 1970 w Madison Square Garden w Nowym Jorku stoczył walkę z Joe Frazierem o tytuł uniwersalnego mistrza wagi ciężkiej, która zakończyła się zwycięstwem Fraziera przez techniczny nokaut w 5. rundzie. Była to pierwsza porażka Ellisa przed czasem.

W 1971 Ellis pokonał m.in. George'a Chuvalo i przegrał przez techniczny nokaut w 12 rundzie z Muhammadem Alim. Po wygraniu kolejnych ośmiu walk został znokautowany w 1. rundzie przez Earniego Shaversa 18 czerwca 1973 w Madison Square Garden w Nowym Jorku. W 1974 Ellisa pokonali Ron Lyle i Joe Bugner, a w 1975 ponownie Joe Frazier. Ellis zakończył karierę po wygranej z czerwcu 1975 z Carlem Bakerem przez nokaut w 1. rundzie.

Trenerem Jimmy'ego Ellisa był Angelo Dundee.

Ellis cierpi na encefalopatię bokserską[1].

Przypisy

  1. Pete McCormack: The Sweet Science: Boxing and Getting One's Head Examined (ang.). [dostęp 2012-11-16].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]