Jitte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rodzaju japońskiej broni. Zobacz też: Jitte, album polskiego zespołu jazzowego Tymański Yass Ensemble.
Jitte

Jutte lub Jitte (jap. 十手), w tłumaczeniu dosłownym – "dziesięć rąk" (tzn. broń o mocy dziesięciu rąk), jest wyspecjalizowaną bronią która, podczas okresu Edo, była używana przez japońskich funkcjonariuszy sił porządkowych (zwanych okapiki lub doshin) po nastaniu restauracji Meiji oraz ogłoszeniu edyktu Haitō-rei. Współcześnie jutte jest przedmiotem treningu jednej z japońskich sztuk walki zwanej juttejutsu.

Wygląd oraz zastosowanie [edytuj]

Współczesne jutte ma postać około 45 centymetrowej długości pałki wyposażonej w jeden, wystający znad rękojeści oraz zagięty w stronę końca, mniej więcej pięciocentymetrowy kieł. Wbrew obiegowej opinii nie służy on jednak do chwytania ostrza atakującego miecza. Prawdopodobnie mógłby zostać użyty w tym celu, lecz niewielka odległość ręki od kła czyni to bardzo trudnym i niebezpiecznym. Gdy posiadacz jutte stanął naprzeciwko szermierza starałby się unikać ostrza, a dopiero potem schwytać je pomiędzy kieł i właściwą część broni. Kieł był używany głównie do zaczepiania o części ubrań i wrażliwe części ciała (np. usta, nos) lub do naciskania stawów i innych wrażliwych punktów ciała.

Jutte może być wykorzystywane także jak innego rodzaju pałki: do uderzania dużych grup mięśni i jako pomoc w zakładaniu dźwigni na stawy.

Historia [edytuj]

Uważa się, że pierwsze jutte stworzył legendarny kowal Masamune (chociaż niektórzy ludzie twierdzą, że wyczyn ten należy przypisywać jego ojcu, Munisaiemu); było stosowane na polach bitewnych do więzienia ostrzy oraz obezwładniania przeciwników. Jedna z teorii głosi, że jutte zostało stworzone na podstawie sai, broni z Okinawy, część znawców twierdzi jednak, że to jutte istniało pierwsze i to na nim sai było wzorowane. Jeszcze inna wersja ukazuje jutte jako wynik ewolucji kabutowari.

Współczesnym odpowiednikiem jutte jest tokushu keibo, którego techniki, zwane keibojutsu, wchodzą w skład nauczanego w japońskiej policji taihojutsu, technik obezwładniania.

Wciąż istnieją także tradycyjne szkoły juttejutsu takie jak Ikkaku-ryū juttejutsu, wchodząca w program nauczania szkoły Shintō Musō ryū