Joachim (Lewicki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Joachim
Joann Lewicki
arcybiskup niżnonowogrodzki i arzamaski
Joachim
Kraj działania  Rosja
Data urodzenia 30 marca 1953
Data i miejsce śmierci 1918/1921
Krym
arcybiskup niżnonowogrodzki i arzamaski
Okres sprawowania 1916-1917
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 28 czerwca 1893
Prezbiterat 24 czerwca 1880
Sakra biskupia 14 stycznia 1896
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 14 stycznia 1896
Miejscowość Petersburg
Miejsce Sobór św. Izaaka
Konsekrator Palladiusz (Rajew-Pisariew)

Joachim, imię świeckie Joann Joakimowicz Lewicki lub Lewitski (ur. 30 marca 1853, zm. do 1921) – rosyjski biskup prawosławny.

Ukończył seminarium duchowne w Kijowie, a w 1879 także Kijowską Akademię Duchowną, uzyskując tytuł kandydata nauk teologicznych. Został następnie zatrudniony jako wykładowca w seminarium duchownym w Rydze. 24 czerwca 1880, jako mężczyzna żonaty, został wyświęcony na kapłana i skierowany do pracy duszpasterskiej w soborze w Rydze, z zachowaniem stanowiska w seminarium. Od 1883 do 1886 był katechetą w szkole piechoty i junkrów w Rydze oraz w wyższej szkole żeńskiej. W 1886 zmarła jego żona, pozostawiając pod jego opieką trójkę dzieci: dwóch synów (Nikołaja i Aleksandra) oraz córkę, która również szybko zmarła.

28 czerwca 1893 złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Joachim. Następnie dnia został podniesiony do godności archimandryty i mianowany rektorem seminarium duchownego w Rydze.

14 stycznia 1896 w soborze św. Izaaka w Petersburgu miała miejsce jego chirotonia na biskupa bałtskiego, wikariusza eparchii kamieniecko-podolskiej. Po roku został przeniesiony do eparchii wileńskiej i litewskiej jako biskup pomocniczy z tytułem biskupa brzeskiego. Następnie od 1900 do 1903 był ordynariuszem eparchii grodzieńskiej, zaś od 1903 do 1910 – orenburskiej. W 1910 został arcybiskupem niżnonowogrodzkim i arzamaskim, zaś w 1916 podniesiono go do godności arcybiskupiej.

Aktywnie działał w rosyjskim ruchu nacjonalistycznym, wspierając działalność wyznającego podobne poglądy gubernatora niżnonogrodzkiego A. Chwostowa. Miał znaczący wkład w zwycięstwie miejscowej prawicy w wyborach do IV Dumy Państwowej. Jeszcze w Orenburgu podjął działalność w Czarnej Sotni i kontynuował ją w Niżnym Nowogrodzie[1].

Uczestniczył w Soborze Lokalny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917-1918. Po rewolucji lutowej nowe władze Rosji zmusiły go do złożenia rezygnacji z katedry i zabroniły mu wjazdu do Niżnego Nowogrodu[1]. Tym samym w czasie trwania soboru został przeniesiony w stan spoczynku, jednak na mocy specjalnej decyzji soboru kontynuował udział w obradach na zasadach równych z ordynariuszami eparchii. Po zakończeniu obrad został przełożonym monasteru Nowe Jeruzalem, jednak jeszcze w tym samym roku opuścił Moskwę i zamieszkał na Krymie, gdzie żył już jego syn.

Okoliczności śmierci duchownego budzą kontrowersje. Według jednej z wersji został zabity przez nieznanych sprawców, którzy napadli na daczę jego syna pod Sewastopolem w celach rabunkowych[1]. Według innej wersji został rozstrzelany na Krymie przez bolszewików w końcowej fazie wojny domowej w Rosji[2]. Trzecia wersja, jakoby został powieszony na carskich wrotach ikonostasu soboru w Sewastopolu w 1918, jest współcześnie traktowana jako mało prawdopodobna[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 БИОГРАФИЧЕСКИЙ УКАЗАТЕЛЬ
  2. W. Cypin, Istorija Russkoj Cerkwi, rozdz. II
  3. Joakim [w:] Prawosławnaja Encikłopedija, t. XXIII, Cerkowno-naucznyj centr "Prawosławnaja Encikłopedija", Moskwa 2010, ISBN 978-5-89572-042-4, s. 154

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Powstanie eparchii
Biskup grodzieński 1900 - 1903 Następca
Nikanor (Kamienski)
Poprzednik
Włodzimierz (Sokołowski-Awtonomow)
Biskup orenburski 1903 - 1910 Następca
Teodozjusz (Ołtarżewski)
Poprzednik
Nazariusz (Kiriłłow)
Biskup niżnonowogrodzki 1908 - 1917 Następca
Jewdokim (Mieszczerski)