Joachim (biskup nowogrodzki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Joachim
biskup nowogrodzki
Data i miejsce śmierci 1030
Nowogród Wielki
biskup nowogrodzki
Okres sprawowania 992-1030
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół Patriarchat Konstantynopolitański
Sakra biskupia do 992

Joachim (zm. 1030 w Nowogrodzie Wielkim) – według prawosławnej tradycji pierwszy chrześcijański biskup nowogrodzki.

Według tradycji Joachim przyjął chirotonię biskupią w Konstantynopolu, zaś do Kijowa przybył w 991, razem z metropolitą kijowskim Leoncjuszem[a]. W Nowogrodzie miał działać już w roku następnym, konsekwentnie prowadząc chrystianizację miejscowej ludności i walcząc z kultami pogańskimi. Znał język słowiański[1]. Wzniósł sobór Mądrości Bożej w Nowogrodzie (992) oraz cerkiew św. św. Joachima i Anny (995) w tym samym mieście, powołał do życia pierwszą szkołę, w której naukę czytania i pisania, katechizmu i język greckiego pobierało 300 dzieci znaczących obywateli miasta oraz kapłanów[1].

Joachim nosił przydomek Korsunianin, który może oznaczać, iż pochodził on z zamieszkiwanego przez Greków miasta Korsuń na Krymie, lub też, że sprawował w tym mieście urząd biskupi przed wyjazdem do Nowogrodu[1].

Joachim zmarł w 1030 i został pochowany w cerkwi św. św. Joachima i Anny w Nowogrodzie. W 1699 miała miejsce translacja jego relikwii, które wystawiono dla kultu w soborze Mądrości Bożej. Kanonizowany; jego pamięć jest wspominana 10 lutego i 4 października (kalendarz juliański)[1].

Uwagi

  1. Historyczność tej postaci jest kwestionowana. Por. Jakowenko N.: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 68. ISBN 83-85854-54-1.

Przypisy

Poprzednik
Powstanie eparchii
Biskup nowogrodzki 992 - 1030 Następca
Efrem