Joachim Albrecht Hohenzollern

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Joachim Albrecht
książę pruski
Dane biograficzne
Dynastia Hohenzollernowie
Urodziny 27 września 1876
Cesarstwo Niemieckie Hanower
Śmierć 24 października 1939
III Rzesza Kamieniec Ząbkowicki
Ojciec Albrecht Hohenzollern
Matka Maria z Saksonii na Altenburgu
Żona Maria Blich-Sulzer
(1919)
Kornelia Karolina Stockhammer (1920-1936)

Wilhelm Friedrich Karl Ernst Joachim Albrecht Hohenzollern (ur. 27 września 1876 w Hanowerze, zm. 24 października 1939 w Berlinie, pochowany w Kamieńcu Ząbkowickim) – książę pruski (Prinz von Preußen) z dynastii Hohenzollernów, muzyk, kompozytor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1876 w Hanowerze jako drugi syn księcia pruskiego Albrechta Hohenzollerna młodszego, posiadacza wielu dóbr na terenie Dolnego Śląska (w tym pałacu w Kamieńcu Ząbkowickim) i późniejszego regenta księstwa Brunszwiku oraz jego żony Marii z Saksonii na Altenburgu[1][2].

W młodości chętnie bywał w uzdrowisku w Polanicy-Zdroju. Świeży właściciel uzdrowiska Georg Haase dostrzegł w tym szansę na udaną promocję miejscowości. W 1906, odkryte dwa lata wcześniej najbardziej wydajne polanickie źródło wody mineralnej otrzymało imię "Prinz Joachim Albrecht Quelle" (źródło księcia Joachima Albrechta), być może na 30. urodziny księcia przypadające 27 września 1906[3]. Wkrótce jednak związek Joachima Albrechta z Polanicą mocno się rozluźnił, nazwę po kilku latach zmieniono na "Der grosse Sprudel" (Wielka Pieniawa), którą nosi do dzisiaj. Jednak przez wiele jeszcze lat polanickie źródła reklamowano jako Prinzensprudel ("książęce")[3].

Wkrótce książę zasłynął z tego, że 6 marca 1920 w reprezentacyjnym hotelu hotelu Adlon przy Pariser Platz w Berlinie sprowokował napaść na oficerów francuskiej misji wojskowej, kiedy ci nie wstali podczas hymnu niemieckiego „Deutschland, Deutschland über alles”, granego tam tradycyjnie o 2300. Aresztowano go wówczas i osądzono. Dla jednych jako „Jochimke” stał się bohaterem wykpiwających to „restauracyjne męstwo” piosenek (m.in. Kurta Tucholsky'ego), dla innych bohaterem piosenek nacjonalistycznych[3][4].

Od wczesnych lat młodości interesował się muzyką, zostając później znanym w Berlinie muzykiem i kompozytorem. W 1913 skomponował symfonię pt. Wyspa zmarłych, której wyobrażenie znajdowało się na jednym z obrazów zdobiących kamieniecki pałac, w którym mieszkał książę[2].

Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą jego wybranką była Marie Blich-Sulzer, z którą wziął ślub 3 września 1919 w austriackim Bad Ischl. Jednak związek ten nie został zaakceptowany przez niemiecką rodzinę panującą, dlatego Joachim Albrecht rozstał się ze swoją żoną. Rok później, 9 października 1920 wziął kolejny ślub w Wiedniu z Kornelią Karoliną Stockhammer. To bezdzietne małżeństwo zostało zakończone rozwodem w 1936[2]

Zmarł w 1939 i został pochowany w parkowym mauzoleum Hohenzollernów w Kamieńcu Ząbkowickim[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Henryk Grzybowski, hasło Książęta pruscy na Ziemi Kłodzkiej [w:] Popularna encyklopedia Ziemi Kłodzkiej, t. II (K-M), s. 163-165, Kłodzkie Towarzystwo Oświatowe, Kłodzko-Nowa Ruda 2009. Wyszukaj tę książkę w księgozbiorze Biblioteki Narodowej
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Marek Gaworski, Pałac w Kamieńcu Ząbkowickim. Architektura i właściciele, Strzelce Opolskie 2009, s. 106
  3. 3,0 3,1 3,2 Henryk Grzybowski, Książęce „ślady” w nazwach polanickich zdrojów [w:] Polanica Zdrój wczoraj i dziś, tom I, s. 407-412; red. Henryk Grzybowski, Georg Wenzel, Nowa Ruda-Polanica Zdrój 2006. Wyszukaj tę książkę w księgozbiorze Biblioteki Narodowej
  4. Piosenka "Jochimke, Jochimke, hüte di!" (niem.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]