Joanna Bruzdowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Joanna Bruzdowicz (ur. 17 maja 1943 w Warszawie) − polska kompozytorka, krytyk muzyczny i publicystka.

Pochodzi z warszawskiej muzycznej rodziny, ojciec był wiolonczelistą, matka pianistką. Zaczęła komponować w wieku sześciu lat. Studiowała kompozycję u prof. Kazimierza Sikorskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie (dyplom 1966). Już w czasie studiów rozpoczęła działalność pianistyczną koncertując także w Belgii, [Austria|Austrii]] i Czechosłowacji. Była współzałożycielką, a w latach 1964-1968 sekretarzem generalnym polskiej sekcji „Jeunesses Musicales”.

W roku 1968 otrzymała stypendium rządu francuskiego i do 1970 studiowała w Paryżu kompozycję u Nadii Boulanger, Oliviera Messiaena oraz P. Schaeffera, ponadto muzykologię pod kierunkiem J. Chailleya na Sorbonie. W roku 1969 była współorganizatorką Groupe International de Musique Electroacoustique de Paris (GIMEP).

Obok komponowania Bruzdowicz zajmuje się także krytyką i publicystyką muzyczną. Jest autorką audycji w radiu francuskim, belgijskim i niemieckim, propagujących nową muzykę, występuje z odczytami, ponadto wraz z mężem, H. J. Tittelem pisze scenariusze filmowe dla telewizji francuskiej i niemieckiej. Prowadzi także kursy kompozytorskie, głównie we Francji i Stanach Zjednoczonych.

Założycielka i przewodnicząca Towarzystwa im. F. Chopina i K. Szymanowskiego w Belgii wiceprzewodniczącą International Federation of Chopin Societies, organizuje międzynarodowe spotkania muzyczne w Céret (Francja). Bruzdowicz ma obywatelstwo polskie i francuskie.

Od roku 1975 mieszkała w Tervuren koło Brukseli, a od 2002 w Céret we francuskiej części Katalonii w Pirenejach. Wykłada na kursach kompozytorskich w Aix-eu-Provence, Montrealu oraz w USA (m.in. na Yale University).

W jej twórczości kompozytorskiej duże znaczenie ma muzyka sceniczna, zwłaszcza opery, m.in. Kolonia karna (1968), do tekstu Franza Kafki, napisana na zamówienie Opery Praskiej − choć do premiery nie doszło, kompozycja zdobyła na zachodzie uznanie będąc jej wrotami do sławy, a wersja francuska miała premierę w Tours w roku 1972; Trojanki (1972) do tekstu Eurypidesa); Bramy raju (1984) − światowa premiera w Teatrze Wielkim w Warszawie, poruszające tematy historyczne i współczesne.

Ważniejsze utwory: musicale Tides and Waves (1991), Maisonneuve i Przypływy i odpływy (1996), balet Le petit prince, Symfonia. Koncerty: m.in. dwa koncerty skrzypcowe, The Cry of the Phoenix na wiolonczelę i orkiestrę (1994), Stabat mater na chór a cappella (1993). Ponadto kwartety smyczkowe, wiele pieśni i kantat oraz bogaty dorobek muzyki radiowej i filmowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]