Joanna Rawik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Joanna Rawik
Imię i nazwisko Joanna Gronkowska
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1934
Czerniowce
Pochodzenie Rumunia
Zawód piosenkarka, aktorka, dziennikarka
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Joanna Rawik (właśc. Joanna Gronkowska, ur. 31 stycznia 1934 w Czerniowcach) – polska piosenkarka, aktorka, dziennikarka.

Dzieciństwo spędziła w Sybinie w Rumunii (matka była Rumunką). Jako siedmioletnie dziecko uczyła się w Bukareszcie gry na skrzypcach. Do Polski przybyła w 1947 roku. Do 13. roku życia nie znała języka polskiego, choć mówiła już po rumuńsku, niemiecku i francusku. Podjęła pracę jako maszynistka we wrocławskim Ossolineum. Marzyła o dziennikarstwie. Jako piosenkarka debiutowała w połowie lat 50. XX wieku we wrocławskim kabarecie Kaczka. Ukończyła Studium Teatralne w Kielcach, następnie występowała w Teatrze Ziemi Łódzkiej i Teatrze Objazdowym w Lublinie (1956-1958), śpiewała z zespołem jazzu tradycyjnego Siedem Czarcich Łap (I miejsce na konkursie muzycznym w Lublinie), współpracowała z krakowskim klubem Pod Jaszczurami i kabaretem Kundel.

Pseudonim Joanna Rawik przyjęła pod wpływem lektury Łuku triumfalnego Ericha Marii Remarque'a. Zdobyła znaczną popularność pod koniec lat 60. XX wieku, śpiewając niskim, charakterystycznym głosem. Współpracowała z wieloma zespołami (m.in. z grupą wokalno-instrumentalną Dzikusy), koncertowała w kraju i za granicą (m.in.: Czechosłowacja, Finlandia, Francja, Węgry, Jugosławia), nagrywała płyty i audycje radiowe, występowała w programie Podwieczorek przy mikrofonie, w filmach i serialach telewizyjnych Strachy i Żelazna obroża. Występowała na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[1]. Wykładowca historii piosenki francuskiej w Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku.

Pierwszym mężem Joanny Rawik był aktor Stanisław Gronkowski, drugim Marek Petrusewicz, pierwszy polski rekordzista świata w pływaniu. Jej partnerem życiowym był znany aktor Ignacy Gogolewski.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

We Francji, po występach w Paryżu i Lyonie, nazwano ją Juliette Greco znad Wisły. Została laureatką nagród na kilku Krajowych Festiwalach Polskiej Piosenki w Opolu:

  • 1966IV KFPPNie chodź tą ulicą – III Nagroda w kategorii "Premiery"
  • 1967V KFPPPo co nam to było – Nagroda WRN w Opolu za piosenkę
  • 1969VII KFPPRomantyczność – Nagroda Dziennikarzy
  • 1970VIII KFPPChlebem i solą – Nagroda Przewodniczącego Zarządu Towarzystwa Przyjaciół Opola za piosenkę

Piosenki[edytuj | edytuj kod]

Najważniejsze piosenki z jej repertuaru:

  • Nie chodź tą ulicą (muz. Lucjan Kaszycki, sł. Tadeusz Śliwiak) – sukces na radiowej Giełdzie Piosenki i na IV KFPP w Opolu w 1966 r.
  • Mamy za mało siebie dla siebie (muz. K. Ozga, sł. Tadeusz Śliwiak)
  • Nie z każdej mąki będzie chleb (muz. Jerzy Abratowski, sł. Jan Zalewski)
  • Niczym się nie różnimy (muz. R. Sielicki, sł. Jan Zalewski)
  • Po co nam to było (muz. Adam Skorupka, sł. Jan Zalewski), nagroda główna na V KFPP, Opole, 1967)
  • Romantyczność (znana także jako Kocham świat – na motywie poloneza As-dur Fryderyka Chopina w opracowaniu muzycznym i z tekstem Wojciecha Popkiewicza), nagroda na VIII KFPP w Opolu

Książki[edytuj | edytuj kod]

Jest autorką książek biograficznych:

  • Hymn życia i miłości – opowieść o Édith Piaf 1991, Warszawa, Wydawnictwa Radia i Telewizji, ISBN 83-212-0572-0
  • Za kulisami sławy 1993, Warszawa, "Twój Styl"
  • Maestra – opowieść o Wandzie Wiłkomirskiej 1993, Warszawa, "Twój Styl", ISBN 83-85443-26-6
  • autobiografia Kocham świat : wspomnienia z piosenką 1996, Warszawa, UNIV-COMP, ISBN 83-86386-33-9
  • wspomnienia Nasza Europa 2006, Płock, "Wydawnictwo Naukowe NOVUM, ISBN 83-89416-90-5

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. XI Festiwal Piosenki Radzieckiej, Zielona Góra, 11-14 czerwca 1975, b.n.s.