Joaquín Balaguer
| Joaquín Balaguer | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 1 września 1906 Navarrete |
| Data i miejsce śmierci | 14 lipca 2002 Santo Domingo |
| Wiceprezydent Republiki Dominikany | |
| Okres urzędowania | od 16 sierpnia 1957 do 3 sierpnia 1960 |
| Poprzednik | urząd zniesiony od 1942 |
| Następca | Rafael Filiberto Bonnelly |
| Prezydent Republiki Dominikany | |
| Okres urzędowania | od 1960 do 1962 |
| Poprzednik | Héctor Trujillo |
| Następca | Rafael Filiberto Bonnelly |
| Okres urzędowania | od 1966 do 1978 |
| Poprzednik | Héctor García Godoy (samozwańczo) |
| Następca | Antonio Guzmán Fernández |
| Okres urzędowania | od 1986 do 1996 |
| Poprzednik | Salvador Jorge Blanco |
| Następca | Leonel Fernández |
| Odznaczenia | |
  |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Joaquin Antonio Balaguer Ricardo (ur. 1 września 1906 w Navarrete, zm. 14 lipca 2002 w Santo Domingo) – prawnik, pisarz oraz polityk dominikański, prezydent kraju w latach 1960-1962, 1966-1978 i ponownie 1986-1996.
Życiorys [edytuj]
W latach dwudziestych XX w. Balaguer ukończył prawo na Universidad Autónoma de Santo Domingo, krótko studiował także na Sorbonie. W 1930 rozpoczął pracę w administracji Rafaela Trujillo, dyktatora rządzącego wyspą w latach 1930-1961. Od 1940 pełnił funkcję ambasadora Dominikany w Kolumbii, Hondurasie i Meksyku. W 1953 został ministrem spraw wewnętrznych państwa. W 1957 został wiceprezydentem Dominikany.
24 czerwca 1960 tajni agenci reżimu przeprowadzili na zlecenie dyktatora Rafaela Trujillo zamach na prezydenta Wenezueli Rómulo Betancourta, co wywołało międzynarodowy skandal. Organizacja Państw Amerykańskich ogłosiła sankcje względem Dominikany i zerwanie z nią kontaktów dyplomatycznych. W tej sytuacji Rafael Trujillo zmuszony został odwołać własnego brata, Héctora Trujillo, który oficjalnie sprawował funkcję prezydenta i nowym prezydentem 30 sierpnia 1960 mianował Balaguera.
Gdy 30 maja 1961 Rafael Trujillo został zamordowany w zamachu, Balaguer objął pełnię władzy w kraju. Wkrótce jednak został zmuszony do ucieczki i schronienia się w USA. Po wybuchu w 1965 antyrządowego powstania na interwencję w Dominikanie zdecydował się prezydent USA Lyndon Johnson. Liczące 20 tys. żołnierzy oddziały amerykańskie, wspierane przez kontyngenty z niektórych państw Ameryki Łacińskiej, stłumiły rewoltę. Dzięki Amerykanom Balaguer mógł 1 lipca 1966 ponownie objąć urząd prezydenta. Rządził krajem do 1978, gdy został pokonany w wyborach prezydenckich przez Antonio Guzmana, lidera Dominikańskiej Partii Rewolucyjnej. Ten okres jego władzy w Dominikanie określany jest mianem „Dwunastu lat”.
Balaguer powrócił do władzy 16 sierpnia 1986. Zdecydował się ustąpić w 1996, wyrażając zgodę na wcześniejsze wybory parlamentarne ze względu na ciągnące się oskarżenia o sfałszowanie własnej reelekcji w 1994. Zachował jednak duży wpływ na politykę kraju do końca życia. Uczestniczył w wyborach prezydenckich w 2000, jednak w pierwszej rundzie był trzeci uzyskując 24,6% głosów.
Zmarł na zawał serca w 2002. Balaguer nigdy się nie ożenił i nie miał dzieci.
