Jodła olbrzymia

Jodła olbrzymia
Gałązka jodły olbrzymiej
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	nagonasienne
Podgromada	nagonasienne drobnolistne
Klasa	iglaste
Rząd	sosnowce
Rodzina	sosnowate
Rodzaj	jodła
Gatunek	jodła olbrzymia
Nazwa systematyczna
Abies grandis (Douglas ex D.Don) Lindl.
Penny Cycl. 1:30. 1833
Zasięg występowania
Systematyka w Wikispecies
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Jodła olbrzymia (Abies grandis) - gatunek drzew z rodziny sosnowatych. Jedna z najwyższych jodeł. Występuje naturalnie w zachodniej części Ameryki Północnej.

Morfologia

Przekrój poprzeczny przez pień

Pokrój

W Polsce drzewo dorasta do 30 m wysokości, a w ojczyźnie nawet do 100 m. Korona jest regularna i wąskostożkowa.

Pędy

Pędy są dość cienkie. Mają oliwkowozieloną barwę. Są gęsto i równomiernie omszone, ale zazwyczaj szybko nagie. Pączki są pokryte żywicą. Są małe i zaokrąglone.

Igły

Igły są wyjątkowo regularnie, płasko i grzebieniasto rozłożone tak jak u jodły pospolitej, ale długie, w dolnej warstwie do 6-8 cm długości, w górnych znacznie krótsze. Są błyszczące i ciemnozielone. Na szczycie z reguły są wycięte z wyraźną bruzdką od góry biegnącą wzdłuż całej igły, od spodu z białawymi paskami.

Szyszki

Szyszki żeńskie umieszczone są tylko w strefie wierzchołka, w stosunku do wysokości drzewa są dość małe, 6-8 cm długości, w kolorze brunatnym. Łuski są wypierające ukryte.

Zastosowanie

W dobrych warunkach siedliskowych rośnie bujnie i szybko. Z tego względu jest najważniejszym obcym gatunkiem jodły dla lasów europejskich. W Polsce sadzona głównie w lasach i w parkach, zwłaszcza na zachodzie kraju.

Bibliografia

• Dendrologia - W. Seneta; Wydawnictwo Naukowe PWN 2006, ISBN 978-83-01-14079-3.