Joe Calzaghe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Joe Calzaghe
{{{nazwa}}}
Pseudonim The Pride of Wales
Italian Dragon
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1972
Londyn
Obywatelstwo Walia
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 46
Zwycięstwa 46
Przez nokauty 32
Porażki 0
Remisy 0
Nieodbyte 0

Joe Calzaghe, właśc. Joseph William Calzaghe (ur. 23 marca 1972 w Londynie) – walijski bokser, były zawodowy mistrz świata wszystkich czterech głównych organizacji bokserskich: WBC, WBA, IBF i WBO w kategorii super średniej (do 168 funtów). Odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego.

Spis treści

Kariera amatorska[edytuj]

Stoczył około 120 walk amatorskich. W latach 1991–1993 trzy razy zdobywał tytuł amatorskiego mistrza Wielkiej Brytanii – za każdym razem w innej kategorii wagowej[1].

Kariera zawodowa[edytuj]

Zawodową karierę rozpoczął w październiku 1993. Do połowy 1997 stoczył 22 zwycięskie walki, 21 z nich kończąc przed czasem. 11 października 1997 zdobył wakujący tytuł mistrza świata WBO, pokonując na punkty byłego mistrza WBO w kategoriach średniej i super średniej, Chrisa Eubanka (Eubank już w pierwszej rundzie leżał na deskach)[2].

W 1998 dwukrotnie obronił swój pas mistrzowski – w walkach z Branko Sobotem (TKO w 3 rundzie)[3] i Juanem Carlosem Gimenezem Ferreyrą (TKO w 10 rundzie)[4]. W następnym roku zaliczył kolejne dwa udane pojedynki mistrzowskie, wygrywając, po niejednogłośnej decyzji na punkty, z byłym mistrzem świata WBC i brązowym medalistą z Barcelony, Robinem Reidem[5] oraz z Rickiem Thornberry[6].

W 2000 walczył trzykrotnie – wygrał na punkty z Davidem Starie[7], Omarem Sheika (TKO w 5 rundzie)[8] oraz z byłym mistrzem WBC i brązowym medalistą z Seulu, Richie Woodhallem (TKO w 10 rundzie)[9]. W kwietniu następnego roku pokonał już w pierwszej rundzie przez techniczny nokaut Niemca Mario Veita[10]. Niecałe sześć miesięcy później pokonał, również przez techniczny nokaut (w czwartej rundzie), Willa McIntyre[11].

Rok 2002 zaczął od zwycięstwa na punkty z byłym mistrzem świata IBF, Charlesem Brewerem[12]. W sierpniu takim samym rezultatem zakończył pojedynek z Miguelem Angelem Jimenezem[13]. Pod koniec roku, 14 grudnia, już w drugiej rundzie przez techniczny nokaut pokonał Tockera Pudwilla[14]. W 2003 walczył tylko raz – 28 czerwca pokonał, przez techniczny nokaut w drugiej rundzie, byłego dwukrotnego mistrza świata organizacji WBA, Byrona Mitchella. W pojedynku tym Calzaghe po raz pierwszy w karierze leżał na deskach[15].

W 2004 Calzaghe zaliczył kolejne dwa zwycięskie pojedynki – z bokserem z Armenii, Mgerem Mkrtchianem (TKO w 7 rundzie)[16] oraz na punkty z Egipcjaninem Kabary Salemem. Walijczyk był liczony w czwartej rundzie, Salem leżał na deskach w rundzie 12. Obaj pięściarze zostali ukarani odjęciem punktu za umyślne uderzenia głową[17]. W maju następnego roku po raz drugi zwyciężył z Mario Veitem (TKO w 6 rundzie)[18], a 9 września wygrał na punkty z Kenijczykiem Evansem Ashirą. Calzaghe w trzeciej rundzie doznał kontuzji lewej ręki i do końca pojedynku używał tylko prawej[19].

4 marca 2006 zmierzył się w walce unifikacyjnej z mistrzem świata IBF, Jeffem Lacy. Walijczyk wygrał ten pojedynek na punkty[20]. Siedem miesięcy później pokonał, także na punkty, Sakio Bikę[21]. W listopadzie 2006 stracił pas mistrzowski IBF, ponieważ odmówił walki z oficjalnym pretendentem do tytułu, Robertem Stieglitzem. 7 kwietnia 2007 wygrał przez techniczny nokaut w 3 rundzie z Peterem Manfredo Jr.[22]

3 listopada 2007 doszło do walki unifikacyjnej organizacji WBC, WBA i WBO między Calzaghe i Mikkelem Kesslerem. Walijczyk wygrał zdecydowanie na punkty[23].

9 kwietnia 2008 zmierzył się z Bernardem Hopkinsem. Walka odbyła się w kategorii półciężkiej, a jej stawką nie były pasy mistrzowskie Walijczyka. Calzaghe wygrał na punkty po niejednogłośnej decyzji sędziów[24]. Pod koniec czerwca zrezygnował z tytułu mistrza świata organizacji WBC[25]. Pod koniec września tego samego roku, po dwudziestu jeden udanych obronach, zrezygnował również z tytułu mistrza świata WBO[26]. 8 listopada 2008 zmierzył się z Royem Jonesem Jr. Walijczyk wygrał po 12 rundach decyzją trzech sędziów 118–109, mimo że w pierwszej rundzie leżał na deskach i był liczony. Jones w siódmej rundzie doznał dużego rozcięcia skóry nad lewym okiem[27].

5 lutego 2009 ogłosił zakończenie kariery[28]. Wkrótce potem wraz ze swym ojcem Enzo Calzaghe rozpoczął działalność promotorską pod nazwą Calzaghe Promotions[29]. Pod koniec roku 2009 wziął udział w programie Strictly Come Dancing[30]. W 2010, po dochodzeniu przeprowadzonym przez bulwarówkę News of The World wyszło na jaw, że po zakończeniu kariery Calzaghe zażywał kokainę. Bokser przyznał się do stosowania narkotyku[31].

Przypisy

  1. ↑ Joe Calzaghe (ang.). BBC Online. [dostęp 2010-05-25].
  2. ↑ Chris Eubank v Joe Calzaghe (ang.). BBC Sport. [dostęp 2010-05-25].
  3. ↑ Calzaghe cruises to WBO defence (ang.). BBC Sport. [dostęp 2010-05-25].
  4. ↑ Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2010-05-25].
  5. ↑ Calzaghe's hand 'not broken' (ang.). BBC Sport. [dostęp 2010-05-25].
  6. ↑ Calzaghe lacklustre in victory (ang.). BBC Sport. [dostęp 2010-05-25].
  7. ↑ Calzaghe disappoints in victory (ang.). BBC Sport. [dostęp 2010-05-25].
  8. ↑ Spencer Cobb Adams: Calzaghe Halts Bloody Sheika In Five (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-25].
  9. ↑ Spencer Cobb Adams: Calzaghe TKO's Woodhall in Ten (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-25].
  10. ↑ Spencer Cobb Adams: WBO King Calzaghe Blasts Out Veit in One (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-25].
  11. ↑ Chris Curry: Joe Calzaghe vs Will McIntyre: "Smokin Joe Lights Kid Fire" (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 2010-05-25].
  12. ↑ Spencer Cobb Adams: Calzaghe Manhandles Brewer Over the Distance (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-25].
  13. ↑ Spencer Cobb Adams: Calzaghe Coasts To Win Over Jimenez (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-25].
  14. ↑ Calzaghe destroys Pudwill (ang.). BBC Sport. [dostęp 2010-05-25].
  15. ↑ Spencer Cobb Adams: Calzaghe Rallies To Score 2nd Round TKO Over Mitchell (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-25].
  16. ↑ Round-by-round: Calzaghe v Mkrtchian (ang.). BBC Sport. [dostęp 2010-05-25].
  17. ↑ Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2010-05-25].
  18. ↑ Alessandro Ferrarini: Calzaghe stops Veit in six! (ang.). Fightnews.com. [dostęp 2010-05-25].
  19. ↑ Brave Calzaghe overcomes Ashira (ang.). BBC Sport. [dostęp 2010-05-25].
  20. ↑ John Gregg: Calzaghe Dominates Lacy Unifies Titles (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-25].
  21. ↑ Graham Houston: Joe Calzaghe W12 Sakio Bika (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-05-25].
  22. ↑ Graham Houston: Joe Calzaghe TKO3 Peter Manfredo Jr. (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-05-25].
  23. ↑ Ron Lewis: Joe Calzaghe sizes up final challenge after claim to lasting greatness (ang.). The Times. [dostęp 2010-05-25].
  24. ↑ Sammy Rozenberg: Joe Calzaghe Outpoints Bernard Hopkins to Win (ang.). BoxingScene.com. [dostęp 2010-05-25].
  25. ↑ Calzaghe vacates WBC belt!. Fightnews.com. [dostęp 2010-05-25].
  26. ↑ Mark Vester: Joe Calzaghe Vacates WBO Titlr After a Ten-Year Run (ang.). BoxingScene.com. [dostęp 2008-10-10].
  27. ↑ Ben Dirs: Joe Calzaghe v Roy Jones Jr (ang.). BBC Sport. [dostęp 2013-02-15].
  28. ↑ Undefeated Calzaghe quits boxing (ang.). BBC Sport. [dostęp 2010-05-25].
  29. ↑ Only Hatton can decide - Calzaghe (ang.). BBC Sport. [dostęp 2010-05-25].
  30. ↑ Joe Calzaghe could be Strictly champion, says Kristina (ang.). Wales Online. [dostęp 2010-05-25].
  31. ↑ Calzaghe admits cocaine use (ang.). Fightnews.com. [dostęp 2010-05-25].

Linki zewnętrzne[edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Joe_Calzaghe&oldid=36098119”