Joe Clark

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Joe Clark
JoeClark.jpg
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1939
High River (Alberta)
16. Premier Kanady
Przynależność polityczna Progresywno-Konserwatywna Partia Kanady
Okres urzędowania od 4 czerwca 1979
do 3 marca 1980
Poprzednik Pierre Trudeau
Następca Pierre Trudeau
Minister spraw zagranicznych Kanady
Okres urzędowania od 17 września 1984
do 20 kwietnia 1991
Poprzednik Jean Chrétien
Następca Barbara McDougall
Odznaczenia
Order Kanady – Towarzysz (Companion) Alberta Order Excellence (Kanada) Medal Pamiątkowy 125. Rocznicy Konfederacji Kanady Medal 100-lecia Konfederacji Alberty Komandor Orderu Plejady (Frankofonia) Medal Srebrnego Jubileuszu królowej Elżbiety II Medal Złotego Jubileuszu królowej Elżbiety II
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Charles Joseph Clark (ur. 5 czerwca 1939 w High River w prowincji Alberta) – kanadyjski prawnik, premier kraju z ramienia Partii Konserwatywnej od 4 czerwca 1979 do 3 marca 1980.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miasteczku High River w Albercie jako syn wydawcy lokalnej gazety. Ukończył studia w dziedzinie nauk politycznych na University of Alberta. Kontynuował studia prawnicze w Brytyjskiej Kolumbii. Już w czasie studiów prawniczych zaangażował się w działalność w Partii Konserwatywnej, co było bezpośrednim powodem przerwania dalszych studiów. Poślubił Maureen McTeer, znaną pisarkę. Ma z nią jedną córkę.

W 1976 niespodziewanie awansował na przewodniczącego partii, prowadząc ją do wyborów do 31 parlamentu w 1979. Naczelną obietnicą wyborczą Clarka były redukcje podatkowe w celu stymulacji słabnącej gospodarki. Nieznaczne zwycięstwo konserwatystów było początkiem przyszłych problemów rządu Clarka, tym bardziej, że realia gospodarcze zmusiły go do odstąpienia od wcześniejszych obietnic. Budżet na rok 1980 nie posiadał cech stymulujących, lecz skierowany był ku opanowaniu wzrastającej inflacji i był prorecesyjny. Dodatkowo Clark próbował podnieść podatek paliwowy. Doprowadziło to do głosowania nad wotum nieufności dla nowego rządu. Liberałowie sprzymierzeni z socjaldemokratami z łatwością je przegłosowali. Choć wotum było niewiążące, Clark rozumiejąc trudności jakie rząd będzie napotykał w przyszłości wobec niepewnego poparcia w Izbie Gmin, zarządził nowe wybory, które niespodziewanie przywróciły władzę liberałom.

Wkrótce po przegranej Clark został zastąpiony przez Briana Mulroney'a na stanowisku przewodniczącego Partii Konserwatywnej.

Mimo antagonizmów pomiędzy nowym przewodniczącym a Clarkiem, został on aktywnym działaczem, a potem wszedł do gabinetu Mulroney'a, obejmując tekę ministra spraw zagranicznych. W 1993 wobec klęski wyborczej konserwatystów Clark odszedł na polityczną emeryturę. Do polityki powrócił w 1999, obejmując powtórnie funkcję przewodniczącego partii. Ostatecznie wobec dalszego rozpadu partii konserwatywnej po raz drugi wycofał się z życia politycznego 6 sierpnia 2002.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Szesnasty premier Kanady
Poprzednik
Pierre Trudeau
19791980 Następca
Pierre Trudeau