Johann Georg Albrechtsberger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Johann Georg Albrechtsberger

Johann Georg Albrechtsberger (ur. 3 lutego 1736 w Klosterneuburgu, zm. 7 marca 1809 w Wiedniu) - austriacki kompozytor i teoretyk muzyki.

Komponował utwory kameralne i muzykę kościelną. Był nauczycielem Ludwiga van Beethovena. Był austriackim muzykiem, urodzonym w Klosterneuburgu, nieopodal Wiednia. Początkowo studiował muzykę na Stiftsgymnasium Melk (Gimnazjum Opactwa Benedyktynów w Melku) i filozofię w seminarium benedyktynów w Wiedniu i został jednym z najlepiej wykształconych i najlepszych kontrapunktystów swojego wieku. Wśród jego kolegów znajdowali się Michael Haydn i Franz Joseph Aumann. Po tym, jak był zatrudniony jako organista w Raab w roku 1755 i w Maria Taferl w 1757, został mianowany Thurnermeisterem, z powrotem w Stiftsgymnasium Melk. W styczniu 1772 roku został organistą na dworze w Wiedniu, a w 1792 został kapelmistrzem w Katedrze Św. Stefana. Jego sława jako teoretyka przyciągnęła do niego w wiedeńskiej stolicy dużą grupę podopiecznych, z niektórych później wyrośli wybitni muzycy. Wśród nich Johann Nepomuk Hummel, Ignaz Moscheles, Josef Weigl (1766–1846), Ludwig van Beethoven, Joseph Leopold Eybler, Carl Czerny, Ferdinand Ries, Johann Peter Pixis, Anton Reicha, Ludwig-Wilhelm Tepper de Ferguson, Antonio Casimir Cartellieri oraz Franz Xaver Wolfgang Mozart. Beethoven pojawił się co prawda w Wiedniu by uczyć się u Josepha Haydna, lecz prędko się zniechęcił, gdy jego pracom nie poświęcano uwagi i ich nie korygowano. Haydn polecił więc swego przyjaciela, Albrechtsbergera, z którym Beethoven studiował harmonię i kontrapunkt. Na zakończenie studiów, młody kompozytor otrzymał notę "cierpliwość, pracowitość, wytrwałość i szczerość prowadzą do sukcesu", co odzwierciedla kompozytorską filozofię Albrechtsbergera. Kiedy Beethoven ukończył naukę, chciał uzyskać jeszcze jakieś uwagi i wskazówki od Haydna. Później prawdopodobnie uczył się u Antonia Salieriego, ale nie jest to pewne. Całkiem prawdopodobne, że po prostu zaprzestał nauki i zaczął zarabiać. Albrechtsberger zmarł w Wiedniu, jego grób znajduje się na cmentarzu St. Marx. Jego wydanie dzieła składają się m.in.z preludiów, fug, sonat na fortepian i organy, kwartetów smyczkowych jednak większość jego dzieł, wokalnych i instrumentalnych, występuje tylko w rękopisach. Znajdują się w bibliotece wiedeńskiego Towarzystwa Przyjaciół Muzyki (Gesellschaft der Musikfreunde in Wien). Około 1765, Albrechtsberger napisał co najmniej 7 koncertów na drumlę i smyczki (trzy przetrwały w Węgierskiej Bibliotece Narodowej w Budapeszcie). Są to dobrze napisane utwory w stylu galant. Prawdopodobnie największą jego zasługą dla historii muzyki są dzieła teoretyczne. W 1790 w Lipsku opublikował traktat o kompozycji, którego trzecie wydanie pojawiło się w 1821. Kolekcja jego dzieł nt. harmonii, w trzech wolumenach została opublikowana pod patronatem jego ucznia, Ignaza von Seyfrieda (1776–1841) w 1826. Wersja angielska została opublikowana w 1855 roku. Jego styl kompozytorski wywodzi się z kontrapunktu Johanna Josepha Fuxa, który był kapelmistrzem w Katedrze św Szczepana w latach 1713-1741; funkcję tę Albrechtsberger posiądzie 52 lata później.

Jednym z jego najbardziej interesujących dzieł jest koncert na puzon altowy i orkiestrę b-moll. Ze względu na niewielki repertuar utworów na ten instrument, jest on wysoko ceniony przez puzonistów.