Johann Heinrich Abicht

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Johann Heinrich Abicht (ur. 4 maja 1762 w Volkstedt, zm. 28 kwietnia 1816 w Wilnie) − filozof niemiecki.

Jego dziadek był nauczycielem i organistą w Wilmersdorfie, a ojciec nauczycielem w Volkstedt. Sam Johann ukończył szkołę w Rudolstadt, a w 1781 Uniwersytet w Erlangen. W 1784 został majordomem u naczelnego koniuszego w Öhringen. W 1786 uzyskał magisterium z filozofii, a w 1790 został doktorem Uniwersytetu w Erlangen. W tym samym roku został mianowany adiunktem, a następnie profesorem nadzwyczajnym na wydziale filozofii. W 1796 został profesorem zwyczajnym.

4 sierpnia 1804 powołano go na profesora logiki i metafizyki niedawno zreorganizowanego uniwersytetu w Wilnie - wykładał tam także etykę, psychologię, pedagogikę i prawo naturalne. Jego filozofia znajdowała się wtedy pod silnym wpływem Kanta, a także Reinholda, których myśl przekazywał studentom, później jednak stała się bardziej samodzielna. Jako zwolennik filozofii niemieckiej prowadził w 1810 polemiki z jej przeciwnikami, m.in. z Jędrzejem Śniadeckim.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Johann Heinrich Abicht pozostawił po sobie 22 prace drukowane oraz wiele rękopisów w języku niemieckim i łacińskim. Należą do nich:

  • De philosophiae Kantianae ad theologiam habitu, 1788
  • Versuch einer Metaphysik des Vergnügens nach Kantischen Grundsätzen zur Grundlegung einer systematischen Thelematologie und Moral, 1789
  • Philosophie der Erkenntnisse, 1791
  • Hermias, oder Auflösung der die gültige Elementarphilosophie betreffenden Aenesidemischen Zweifel, 1794
  • Neues philosophisches Magazin zur Erläuterung und Anwendung des Kantischen Systems, 1789-1790, we współpracy z Friedrichem Gottlobem Bornem.
  • Philosophisches Journal, 4 tomy, 1794-1795
  • System der Elementarphilosophie, Erlangen 1795
  • Verbesserte Logik, Erlangen 1802
  • Enzyklopädie der Philosophie, Frankfurt nad Menem 1804
  • Initia philosophiae propriae sic dictae I. Liber psychologiae partem primam continens, Wilno 1814

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]