Johann Kuhnau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Johann Kuhnau

Johann Kuhnau (ur. 6 kwietnia w Geising 1660 – zm. 5 czerwca 1722 w Lipsku) – niemiecki kompozytor, organista i teoretyk muzyki, pisarz.

Pochodził z rodziny stolarza. Będąc stypendystą szkoły św. Krzyża (Kreuzschule) studiował w Lipsku filozofię i prawo. Jako muzyk objął stanowisko kantora w Żytawie, a po powrocie do Lipska został organistą w kościele św. Tomasza w Lipsku. Po śmierci ówczesnego kantora, Johanna Schellego w 1701 roku, Kuhnau przejął jego stanowisko i tym samym jako kantor kościoła św. Tomasza stał się bezpośrednim poprzednikiem Johanna Sebastiana Bacha.

Dzieła muzyczne Johanna Kuhnaua to kantaty oraz utwory instrumentalne, głównie przeznaczone na klawesyn albo organy. W swoich sonatach Kuhnau przeniósł na instrument klawiszowy formę włoskiej sonaty triowej. Rozwinął programowość w muzyce instrumentalnej.

Był człowiekiem wszechstronnie wykształconym i znającym języki obce. Pisał traktaty teoretyczne o muzyce, a nawet jest autorem powieści satyrycznej o muzyce (Die musikalische Quacksalber, 1701).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Encyklopedia muzyki pod red. Andrzeja Chodkowskiego, s. 475, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995, ISBN 83-01-11390-1.