Johann Nikolaus von Dreyse

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Johann Nikolaus von Dreyse

Johann Nikolaus von Dreyse (ur. 20 listopada 1787 w Sömmerda, zm. 9 grudnia 1867 tamże) – niemiecki inżynier, wynalazca broni odtylcowej.

Początkowo mieszkał w Paryżu. W 1809 zaczął współpracować z francuskim pułkownikiem Pauli, który z polecenia Napoleona zajmował się ulepszaniem francuskiego karabinu wz. 1777. W 1815 roku powrócił do Prus i rozpoczął prace nad nabojem z zapłonem bocznym. W 1827 roku skonstruował jednostrzałowy odprzodowy karabin iglicowy na amunicję zespołową własnego pomysłu. Nabój po włożeniu do lufy od strony wylotu był dobijany do dna lufy za pomocą stempla metalowego. Ze względu na niebezpieczeństwo wystrzału w czasie dobijania, broń nie została wprowadzona do uzbrojenia. W 1836 roku opracował pierwszy karabin odtylcowy ładowany od wlotu lufy, przyjęty w 1841 do uzbrojenia armii pruskiej jako Zündnadelgewehr M/41. Broń ta stała się pierwowzorem wielu następnych konstrukcji. W 1860 roku skonstruował pocisk wybuchowy zakazany przez Konferencję Narodów w 1868 roku. Swoje ponad 50-letnie doświadczenie zdobyte w rzemiośle rusznikarskim przekazał synowi Franzowi, który od 1842 roku pracował w zakładach ojca w Sömmerdzie. Podobnie jak ojciec, Franz był konstruktorem szeregu wzorów broni palnej, które jednak nie znalazły szerszego zastosowania.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg