Johannes Tinctoris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Johannes Tinctoris (ur. ok. 1435 w Nivelles, zm. 1511) – flamandzki kompozytor i teoretyk muzyki epoki renesansu. Studiował oraz prowadził chór w Orleanie, zapewne także w katedrze w Chartres. Ponieważ otrzymywał wynagrodzenie wikariusza w katedrze w Cambrai przez cztery miesiące w 1460 roku, w okresie świetności szkoły burgundzkiej, przypuszcza się, że uczył się u Guillaume Dufaya, którego musiał tam poznać. Tinctoris ok. 1472 roku przeniósł się do Neapolu.

Opublikował wiele prac dotyczących muzyki, w których widać wyraźne zapożyczenia z traktatów autorów takich jak Boecjusz czy Izydor z Sewilli. Teksty te są szczegółowym źródłem dotyczącym ówczesnych praktyk kompozytorskich. Tinctoris jest także autorem pierwszego słownika terminów muzycznych (Diffinitorium musices) oraz znanego Complexus effectuum musices ("Złożone działanie muzyki"), w którym to dziele zawarł religijne i moralne skutki działania muzyki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Chodkowski (red.): Encyklopedia Muzyki. Warszawa: PWN, 2001. ISBN 83-01-13410-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]